...กระต่ายน้อยงานเข้าแล้ว~! จะรอดได้หรือไม่งานนี้..

IN THE WANDERLAND มหัศจรรย์แดนพิศวงป่วนมิติ ตอนที่10
Pairing :RUNE X AIACOS
Rating: R-13
BY :  NAFKONG

ณ  สนามกีฬาที่หลังวัง

" เซ็งเป็ดจริงๆ.... "
หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ในฉลองพระองค์สีแดงปักขอบด้วยลายสีทองตัดกับเรือนผมสีดำขลับ
ยาวสลวย

เครื่องประดับมากมายประดับตามตัว แต่ไม่มีอะไรที่จะแสดงถึงฐานันดรของ
เธอได้ดีไปกว่ามงกุฎหนึ่งเดียวแห่งอาณาจักรนี้อีกแล้ว

ราชินีโพแดง( queen of heart) แพนโดร่า

" ไอ้เจ้ากระต่ายเคะนั้นเล่นตัวอยู่ได้ ทั้งๆที่วูลฟ์ มีนอสนั้นออกจะเพียบพร้อมซะขนาดนั้น

ทั้งสมบัติผู้ดี ยศฐา มารยาท เว้นแต่...ไอ้ความหื่นที่สุดบรรยายนี้ล่ะ..... "
ราชินีผู้สง่าในยามนี้กำลังทรงเซ็งเป็ดอย่างที่สุด(!?) เพราะไม่ได้ดั่งใจ

(ทั้งเรื่องแต่งงานและคลิปที่ไปแอบถ่ายมา) จึงออกมาแก้เครียดด้วยการทรงกีฬาที่โปรดปราน

" แต่ทั้งที่มันหื่นซะขนาดนี้ ทำไมไม่ข่มขืนให้เสร็จๆไปเลยกันนะ ฮึ่ย!!! "
ว่าแล้วแม่นางก็หวดสามง่ามคู่ใจฟาดเข้ากับสิ่งที่ถูกใช้เป็นอุปกรณ์กีฬานี้อย่างระบาย
อารมณ์


ทาร์ทาลอส  โฟเบีย...


(ไอ้หัวติดปีกที่ทานาทอสมันเด็ดขึ้นมาเป็นท่าไม้ตายใน LC นั้นล่ะ  ท่าทางกลมๆ
เหมือนกันเป็นลูกบอลได้....)

T ^ T .....<<<สีหน้าของเหล่าดวงวิญญาณน้อย

ทันใดนั้นเองขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความมาคุ แสงสว่างจ้าสีทองที่แฝงไป
ด้วยความอบอุ่นก็สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า

แพนโดร่าที่กำลังเอาสามง่ามขูดกับขอบฟุตบาท เพราะมีดวงวิญญาณดวงหนึ่งถูกเสียบ
ติดสามง่ามคาอยู่ (คิดภาพคนเหยียบขี้หมาก็ได้....) หันไปยังแสงสว่างนั้นทันที
" ต๊าย   มาเร็วได้ใจเจ๊จริงๆ " ( ทำไมราชินีที่นี่เหมือนแม่เล้าจังวะ...... )

ภายในแสงสีทองนั้นมีร่างสีขาวค่อยๆบินลงมาด้วยปีกขาวบริสุทธิ์  ทันทีที่แสงสว่าง
หายไปภาพของบุคคลเบื้องหน้าก็ชัดเจนขึ้น
ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์และสร้อยกางเขนสีทอง  พระคัมภีร์ที่ถืออยู่มือบ่ง
บอกสถานะของนักบวช
ปีกคู่ใหญ่สีขาวกลางหลัง และวงแหวนแสงสีทองลอยเหนือหัว  

ใบหน้าเรียวยาวกับดวงตาเรียวสีทองดูดุๆ เรือนผมสีชมพูอ่อนจนเกือบขาว

บอกไม่ถูกว่าสั้นหรือยาว เพราะมันเด้งชี้ฟ้าแบบนั้น - -......

พรีส  วาเลนไทน์ ( Priest  Valentine )

" มาแสบตาเหมือนเดิมนะวาตี้จัง "  แพนโดร่าเอ่ยกับนักบวชตรงหน้า
" หามิได้ฝ่าบาท " วาเลนไทน์พูดอย่างนอบน้อม......ทำไมท่านราชินีต้องเรียกชื่อตรูบ้าๆแบบยัยควีนด้วยวะ...= =.....
" พ่อกลัวว่ามาแบบอื่นเค้าจะไม่รู้กันว่าเป็นเทวดา   อั๊ค! "
หลวงพ่อ เอ๊ย บาทหลวงออกอาการทันทีที่ถูกทำ damage จากทาร์ทาลอส โฟเบีย ที่
บินมาบ้วนเบี้ยนอยู่รอบๆ
(*มีความสามารถทำร้ายได้ทั้งร่างกายและวิญญาณ)

" ฝ่าบาท........
พ่อบอกกี่รอบแล้วว่าให้เลิกเล่นกีฬานี้ซะที  มันทรมานพวกเขา..... " (แล้วก็ชอบเรียกตรูมาเวลานี้ทุกที....)
"พ่อวาก็...มันสนุกนี้นา แถมแก้เซ็งได้ดีด้วย " หญิงสาวว่าพลางเอาสามง่ามฟาดดวง
วิญญาณดวงหนึ่งจนลอยละลิ่วไปอย่างโฮมรัน
" จริงๆเล้ย "  เทวดาหนุ่มว่าพลางเอาพระคัมภีร์คู่ใจขึ้นมาเปิดไล่หน้าไปเรื่อยๆ จนเจอ
บทที่ต้องการ แล้วเริ่มเอ่ยบทสวดพร้อมกับคอสโม่ที่ลุกโชนขึ้น

เซกิชิกิ   คอนโซฮะ!!!!!!!!!!!!!

ทันทีที่สิ้นประโยคเหล่าวิญญาณทาร์ทาลอสทั้งหลายก็พากันลุกไหม้กลายเป็นเปลวไฟ
วูบหายไปจนสิ้น
ทิ้งไว้แต่เพียงหน้าเหวอ อ้าปากค้างของหญิงผู้สูงศักดิ์ที่ถือสามง่ามค้างไว้อยู่ในมือ

" ................................ "

" ว้ายยยยยย  พ่อทำอะไรเนี้ย!!!  แล้วไปเรียนมาจากไหน (นั้นมันท่าของปูไม่ใช่เหรอ
ค่า!!!) แล้วทีนี้จะเอาอะไรตีล่ะคราวนี้ "
" ไม่มีให้ตี ก็ไม่ต้องเล่นสิลูก " วาเลนไทน์กล่าวอย่างราบเรียบ.... ก็ตรูลงมาทีไร เจอไอ้หัวติดปีกพวกนี้โจมตีทุกที (ไม่รู้มันมีความแค้นอะไรกับตรูนักหนา) ก็ต้องหาวิธีแก้กันมั้งสิโว้ย.........
ดีที่บนสวรรค์ คนที่ชื่อเซจิ...รู้สึกว่าจะเป็นโตเคียว(!?) อะไรนี้ล่ะ สอนให้

" พ่อบ้าที่สุด!!! " หญิงสาวกล่าวอย่างหัวเสีย และจัดการเอาสามง่ามแทงคนตรงหน้า
ทะลุทันที  
บาทหลวงที่ถูกแทงก็ไม่ได้ว่าอะไร ยักไหล่เล็กน้อยแล้วถอยออกมาจากสามง่าม ไม่ได้
ปรากฏรอยแผลแม้แต่น้อย

......ก็ตรูตายเป็นผี เอ๊ย เทวดาไปแล้วมันจะไปมีร่างได้ไงล่ะ ฮา  ^  ^ ...

" เอาเถอะๆ แต่ว่าลูกเรียกพ่อมาทำไม แล้วถามจริงเถอะทั้งอาณาจักรมีพ่อคนเดียวเรอะ
ขนาดตายแล้วยังอุตส่าห์เรียกให้มาทำงานอีก "
" แหม....ก็คนอื่นเขาไม่เก่งเหมือนพ่อวานี้นา อีกอย่างคือข้าคิดถึงน่ะ ตั้งแต่พ่อตายไปก็ไม่ยอมกลับมาอยู่ในวันเดอร์แลนนี้เลย อุตส่าห์สร้างศาลพระภูมิให้(!?) "

วาเลนไทน์หรี่ตามอง  พลางแอบทำปากบ่นอุบอิบ
" ใครจะไปอยากอยู่วะ  มีแต่คนบ้าๆ วันๆมีแต่คนสารภาพบาปเรื่องแอบชู้กับคนนี้ 

แอบดูคนนั้น กดคนโน้น แถมวันดีคืนดีจับตรูแต่งคอสพรีสแร็คนาร็อคอีก(Ragnarok) "

"บ่นอะไรรึเปล่า..."
" ป...เปล่า = =.... " .....เฮ้อ...ศีลแตกอีกแล้วเรา..
" ที่ข้าเรียกพ่อมาก็เพราะว่าจะมีคนแต่งงานกัน 2 คู่ "  หญิงสาวกำลังเอ่ยอยู่ก็ถูกแทรก
ทันที
" ชายหญิง หรือ ชายชาย รึว่า หญิงหญิง "
" = =....... มีชายหญิงกับชายชาย  และทั้งสองคู่คือคนที่พ่อรู้จักด้วย "
" รู้แล้ว... ชายหญิงคือ ซิลฟิดกับควีนใช่ไหม  แล้วชายชายคือราด้ากับคาน่อน " หลวง
พ่อ เอ๊ย! บาทหลวงตอบอย่างมั่นใจ
" ปิ๊งป่อง  ตือตื้ด....  คู่แรกถูกแต่คู่หลังผิด "
" อ้าว  หน้าแตกเลยเรา "  วาเลนไทน์เหงื่อตกเล็กน้อย ....คู่ปกติชายหญิงในแดนนี้มัน
น้อยเลยทายง่าย แต่ไอ้ชายชายมันก็เยอะอยู่.....เฮ้อ  กลุ้ม....
" แล้วงั้นไอ้ชายชายที่ว่านั้นใครกับใครล่ะ "
" คิกๆ  " ราชินีไพ่ ยิ้มกว้างจนแทบจะปากฉีกถึงหู


" ก็ต้องคู่หมาป่าขาวกับกระต่ายป่าน่ะสิ "





***************************************************************

อีกด้านหนึ่ง....


ในสวนดอกไม้เขตพระราชวังของวันเดอร์แลน ท่ามกลางความสงบร่มเย็นของร่มไม้
พฤกษานานา ยังมีร่างๆหนึ่ง (เจ้าเก่า) ที่ดูร้อนรนเป็นที่สุด
" โว้ยยย  ผ่านมาทางนี้อีกแล้ว!!!! "  รูเน่แทบจะประสาทแดกเมื่อตอนนี้คนอื่นไปไหน
ต่อไหนแล้วแต่พระเอกของฟิคนี้ดันไม่ไปจากสวนดอกไม้รอบนอกซะที


...ป่านนี้ไออาคอสคงไปถึงพระราชวังเรียบร้อยแล้วสินะ...

....ถ้างั้นแล้วทำไมไออาคอสถึงไม่ออกมาหาข้ามั้ง....

...รึว่า....

....ไออาคอสจะลืมข้าไปแล้ว......

ร่างสูงกำหมัดแน่น เมื่อคิดในเรื่องที่น่าเจ็บปวดหัวใจ

....นั้นสินะ....ยังไงซะ
...ข้าก็....

" เห่ย   ห่วย   เหียกที่สุด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

รูเน่สะดุ้งเฮือกทันที  สาบานได้ว่าเขาไม่พูดและไม่เคยคิดด้วยเขาก็แค่คิดว่า.....เท่า
นั้นเอง
ร่างสูงค่อยๆลอบเข้าไปหาต้นเสียงที่บังเอิญเหมือนจะด่าเขาทันที

" ฟืด.....แกมันรสนิยมเห่ย ฟืด.....ฟาด.... แล้วจัดออกมาได้ห่วย ออกมาสุดแสนจะเหีย
กสิ้นดี  " คำพูดที่เจ็บแสบสำหรับคนถูกประจานต่อหน้าธารกำนัล  
เจ้าของคำพูดนี้คือหญิงสาวร่างบอบบาง จนดูไม่รู้เลยว่าเธอจะถึก ชุดรัดรูปสีม่วงดู
ยั่วยวนเข้ากับผมสีเขียวยาวปะบ่า
แต่มันเสียอามรณ์ตรงที่เธอดัน (เจือก) ใส่หน้ากากกันแก็สพิษสีน้ำตาลเข้มดูเก่าคล่ำเค
ลือปิดหน้านวล อีกทั้งเสียลมหายใจฟืดฟาดชวนสยองนั้นอีก

" ค..คุณไชน่าแต่ว่า...... " ชายหนุ่มที่ถูกตำหนิพยายามจะอธิบาย แต่ทว่า
" ฟืด!!!  หุบปาก!!!!! " เจ๊แกแฝดเสียงดังลั่นจนคนรอบๆพากันขนลุก
" ไม่เอาไหนจริงๆ ฟืด..ฟาด...ฉันบอกว่าตรงนี้ ฟืด.. ให้ไปตัดต้นไม้เอาท่อนซุงมา
ประดับ ฟืด...ฟาด...ไม่เข้าใจเรอะ!!   "
" ครับ...ตะ.แต่.... "
" ไม่ต้องมาแต่!! ฟืด!  แล้วดูซิแกทำอะไร  เอากิ่งไม้มาประดับเนี้ยนะ!! ฟาด!! แล้วมัน
เข้าคอนเซ็ปลดโลกร้อนไหมยะ!!! "
( ตัดต้นไม้ ...เอาท่อนซุง.......ลดโลกร้อน.....????.....)
" เอ่อ..... " ชายหนุ่มกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทว่า!
" ฟืดฟาด....เห็นแล้วหมั่นไส้ ฟืด.... คาชิออสโยนมันไปไกลๆหน้าฉัน..... "
" ครับ " ร่างเครับคำโดยง่าย  และจัดการคว้าคอเสื้อร่างบางเหวี่ยงโยนละลิ่วลอยไป
ทันที

" เฮ้ย! " รูเน่ถึงกับอึ้งกับเหตุการณ์ตรงหน้า และเป็นวิ่งตามคนที่ถูกโยนไปทันทีว่าตาย
ไหม
" ฟืด ...หน่ายใจจริงๆเล้ย.....ทำไมคนที่แพ้เกสรดอกไม้แบบฉัน  ฟืด...ฟาด....ต้องมา
ทำงานที่บ้าๆแบบนี้ด้วย "
" คุณไชน่าครับ....แบบนี้จะดีเหรอครับ  เจ้านั้นน่ะ.... "  เบ๊ของเจ๊แกทำท่าลำบากใจ...
" ทำไมยะ  ฟืด...แค่นี้ยังน้อยไปนะยะ...ฟาด...ปกติทำงานไม่ได้เรื่องแบบนี้ ฟืด...เจ๊จะ
จับมัดกับเสาแล้วเอาแส้กับเทียน ฟาดให้ลายไปเลย... "  ....จ....เจ๊ไชน่า SM จังเลย....
คาชิออสถึงกับยืนเหม่อน้ำลายไหล...เมื่อคิดภาพว่าเจ๊ไชน่าจะเล่น SM กับเขาแบบนั้น
(มาโซนี้หว่า....)
" แล้วจะเหม่อทำไมยะ!! ฟืด.....แกเองก็จัดการเอาท่อนซุงมาประดับแทนสิยะ ฟืด
ฟาด... "
" คะ..ครับ!!!! "


" แต่คุณไชน่าครับ....ถ้าเจ้านั้นไปฟ้องหมี...... "
" ฟ้องก็ช่างมันสิ  ฟืดฟาด....ไอ้หมีพูห์นั้นมานะ  เจ๊จะเอากะปิป้ายมันซะเลย ฟืด
ฟาด... " ...เฮ้ย....หมีหรือลิงวะ...
" คะ..ครับ = =.... "

******************************************

........อีกฟากหนึ่งใกล้ๆสวนเมื่อกี๊

บัคร็อคหนุ่มวิ่งตามมาจนถึงจุดที่คนที่ถูกขว้างตกลงมา  " เฮ้ย!!! เจ้าน่ะ  ตายยัง!? "
" อ...อื้อ.... " ร่างที่แน่นิ่งไปเริ่มกระตุกกระติก
" เป็นอะไรมากรึเปล่า  ยัยผู้หญิงนั้นโหดชะมัด " รูเน่ว่าพลางเข้าไปใกล้ร่างนั้น


".................."

.............= =!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เมื่อมองดูร่างนั้นให้ชัดๆ เขาชักเริ่มรู้สึกตะงิดๆขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
" ไม่เป็นไรครับ " ร่างนั้นค่อยๆลุกขึ้นมา และปัดเศษฝุ่นเศษใบไม้ออกจากเรือนผมยาวสี
ฟ้าน้ำทะเล
" เหรอ..... " รูเน่หรี่ตามองดูคนตรงหน้าให้ชัดๆ.......ไอ้ผมสีแบบนี้มัน.....
" คุณไชน่าก็เป็นแบบนี้ล่ะ ขนาดราชินียังเคยท้าตบมาแล้ว... " ชายหนุ่มคนนั้นปัดเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่น และเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้

" ..........................." รูเน่เงียบ.....หน้าตาแบบนี้มัน..............
" ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะ " ร่างบางว่าพลางหันหลังกลับไป

" .......................... "




" เอ่อ.....แต่ว่านี้นะ...คาน่อน.... "
เสียงของบัคร็อคหนุ่มเรียกให้คนถูกเอ่ยชื่อหันกลับไป

" เอ๋......ครับ...... "

...ปึด!....
.........เสียงฟิวส์ขาด.....

" ใช่เอ็งจริงๆด้วย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  ไอ้เจมินี่!!!!!!!!!!!!!!!!!! "  รูเน่แผดเสียงดัง
พร้อมกับความทรงจำสมัยสงครามฮาเดสที่ชวนคับแค้นฉายย้อนกลับมา เรียกเอาเส้น
เลือดปูดออกมา
" อะ...เอ๋ " คาน่อน  หรือเจมินี่วันเดอร์แลน ถึงกับหน้าซีดเมื่อคนตรงหน้ามันออกอาการของขึ้นมาซะดื้นๆ
แต่ไม่ทนจะได้ถามอะไร  ร่างบางก็รู้สึกถึงบางอย่างซัดเข้ามาข้างแก้ม

ผวัะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

หมัดแห่งความแค้นที่รอการสะสางมานานของบัคร็อคที่ต้องเสียท่าให้ครั้นสงครามศัก
สิทธิ์  อันที่จริงมันก็โง่.....มันเล่นของมาทางแส้  มันโยนทิ้งก็จบ.....ดันถือต่อทำด๋อย
อะไรไม่รู้....

ตุบ!

ร่างบางถึงกับกระเด็นลุกไปกลิ้งกับพื้นอีกครั้ง  พร้อมกับความรู้สึกที่สับสนและเจ็บแปล๊บ

...............อะไรของมันวะ

..........ต่อยตรูทำไม

........มันบ้าอะไร

...........ผีเข้าเหรอ

.........ฉันไปทำอะไรแก

..........ไอ้บ้า

............อยู่ดีๆ

..........ทำไมตรูเจอแต่บทแบบนี้

ความคิดมากมายประเดประดังเข้ามาให้หัว  ขณะที่สติสตังของเจมินี่คนน้องหายไปทำ
นาไหนไม่รู้   ความรู้สึกจุกแน่นก็ถูกอัดเข้ามาที่ท้องอีก
" อั่ค.... " คาน่อนนอนขดตัวงอด้วยความเจ็บปวด

" แกโชคดีที่ไฟเยอร์ วิฟข้ามันไปอยู่กับหนอนแก่แล้ว...."   รูเน่เหยียดยิ้ม
" แต่....จริงๆแล้ว....อาจจะโครตซวยเลยก็ได้.... "

บัคร็อคผู้มีชัยเหนือการประลองในครั้งนี้ ยกเท้าขึ้นเหยียบลงไปที่เรือนผมสีฟ้าน้ำทะเล
นั้นอย่างสะใจ
" แทนที่จะได้ตายเร็วๆ   กลับต้องมาทรมานแบบนี้ ...."



" แต่ก็........สมกับขยะอย่างแกแล้ว..... "

รูเน่ยกเท้าที่เหยียบหัวสีฟ้านั้นออก แล้วเตะร่างนั้นอย่างแรงจนกระเด็นกลิ้งไปข้างหน้า   
ก่อนที่จะหัวเราะโรคจิตอย่างสะหฤทัย (!?)

ร่างบางสิ้นแรงสะบักสะบอนทั้งเจ็บทั้งงง ขณะที่สติสัมปชัญญะกำลังจะบอกลาไปหลวง
พระบาง ริมฝีปากเล็กค่อยๆเอ่ยชื่อของใครบางคนอย่างอ่อนแรง
" รา...ด้า..... "

" !? "
เจ้าหงอกที่กำลังหัวเราะอยู่มันส์ๆ ต้องหยุดชะงักทันทีที่รู้สึกถึงคอสโม่มหาศาลชวนขน
ลุกขึ้นมา
รูเน่ค่อยๆหันไปที่มาของพลังนั้น


ร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางสีน้ำตาลเข้ม ลักษณะการแต่งตัวเหมือนรีบแต่งในเวลา 2 วิ ยืน
ทำหน้าเบี้ยวเหมือนกินรังแตนเข้าไปทั้งรัง คิ้วที่เหมือนเป็นเส้นเดียวกันอยู่แล้วยิ่งผูกกัน
เป็นโบว์เข้าไปอีก

" .............................. "

" อ้าว  ท่านราดามันติสเองเหรอ...... " รูเน่คลายความกังวลลงไปเมื่อพบว่าเป็นคนรู้จัก
โดยหารู้ไหมว่า ความ ฉิ บหายกำลังจะมา
" พอดีเลย ข้ากำลังตื้บไอ้เซนต์นอกคอกนี้อยู่พอดี ท่านจะก็ตื้บด้วยก็ได้ ข้ารู้ว่าท่านก็มี
ความแค้นกับมัน..... "

" ...................... "
ไม่มีเสียงตอบรับจากพี่หมี   แต่มีการกำหมัดแน่น ดวงตาสีทองฉายแววดุดันมองดูร่าง
บางที่นอนหมดสติอยู่  คอสโม่ที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเริ่มมาคุขึ้นเรื่อยๆ

" เอ่อ...แต่ว่าไม่รู้ข้ารู้สึกไปเองรึเปล่า...ว่า..ไอ้เจมินี่รอบนี้  มันไร้น้ำยา  แถมดูตุ๊ดๆไงไม่รู้ ทุเรศจริงๆ "
( มีแต่ไออาคอสที่มันเห็นว่าทำแบบนี้แล้วน่ารัก น่ากด(!?) )

" ..................................... " ไม่มีเสียงตอบรับจากพี่หมี แต่ว่ามีอาการเส้นเลือดปูดขึ้น
และดวงตาเริ่มฉายแววกินเลือดกินเนื้อ  คอสโม่ที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศโดยรอบยิ่งกดดันมากขึ้น

" !? " รูเน่พึ่งจะเริ่มสังเกตอะไรบางอย่างแปลกๆ จากขุนพลตรงหน้า " ท่านราดามัน
ติส.....มีก้อนอะไรสีน้ำตาล 2 ก้อนติดหัวท่านแน่ะ........ข้าว่า...มันเหมือน... "

" หู.....ตัวอะไรซักอย่าง.... "  (พี่แกไม่เคยคิดว่า หน้าตาแบบนี้จะเป็นสัตว์น่ารักอย่างหมีได้...)

"Greatest.......... "

" ห๊า =  =.... "  รูเน่ได้ยินเหมือนพี่แกบ่นอะไรอยู่  " ท่านว่าไงนะเมื่อกี๊ "

"Greatest Caution!!!!!!!!!!!!!!!"

" ห๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

คราวนี้เจ้าหงอกได้ยินชัดแล้วว่า พี่หมีพูดอะไร  และคำพูดนี้มาทั้งเสียงทั้งคอสโม่ที่พุ่ง
ซัดมาหาเขาอย่างเต็มๆ
ส่งผลให้ร่างสูงที่โดนเข้าไปอย่างจัง กระเด็นไปข้างหลังกระแทกกับต้นไม้ต้นโต 2 คน
โอบ หักไป 1 ต้น....

2ต้น....3ต้น.....4ต้น....เอ่อ....5ต้น....6ต้น  ก่อนจะถึงด่านสุดท้าย
กระแทกไปติดกับกำแพงหินจนแตกร้าว และทรุดลงนอนแน่นิ่งดับอนาถกับพื้น

..........ท...ทำไม....วะ.....

ความคิดสุดท้ายผุดขึ้นมาในหัวของรูเน่ก่อนที่ความรู้สึกทั้งหมดจะหายไป...

และตอนนั้นเราจะได้ยินเสียงวีนดังแว่วๆ มา




" กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  

คอนเช็ปลดโลกร้อนของช้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนน "




TBC.

********************************************************

ดูเหมือนเรื่องนี้ยิ่งแต่งมันยิ่งออกทะเลขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกแค่คิดให้กระต่ายมันหนีมาแล้วรูเน่ตามไป เจอตัวละครอื่นๆ ป่วนนิดหน่อย น่ารัก ใสๆ  
...แต่ทำไม...เอาจริงๆ มันต้องรั่ว แถมมีฉากลงไม้ลงมือทุกครั้งเลยวะเนี้ย ....
....แต่นี้สิ การตูนลูกผู้ชาย (!?)

********************************************************

ตอบคอมเม้นดีกว่า...

อาเธน่า(นายหญิงแห่งแซงค์ทัวรี่)  : แน่ใจนะ ว่าอยากได้แค่นี้จริงๆ ^ ^....
1) นู๋ไอคงรู้ตัวว่างานเข้าแล้ว....(แต่ไม่รู้ว่ารู้ตัวว่าเคะยังนะ...)  
2)ยังไม่ทำอะไรเท่าไรเลยนะ ..
3)ไม่เอานะ  ไม่กินคางคก มันมีพิษ เดี๋ยวตายแล้วไม่มีคนอัพฟิคนะ
4)"แน่นอนค่า"  นี้พูดแล้วนึกถึงซากุระ ในนารูโตะนะ ^ ^....
5)นั่นสิ  เสียดายหนังสือ ดีๆ (!?)
6)ตกลงคุกยุโรป มันให้นักโทษกินอะไรหว่า...ซุปข้าวโพด???
7)มีนอส....คนแต่งน่ะไม่หื่นแบบแกนะ..... แค่นี้ก็เขิลล์แล้ว.....


รินจัง : สบายดีครับรินจัง (แค่งานเยอะเอง)  แล้วย้ายบ้านยังไม่เสร็จอีกเหรอ....
อ่านะ....ยังไม่กล้าน่ะครับ ถ้ารินจังอยากให้หื่นกว่านี้ คงต้องจิ้นเองแล้วล่ะ
ส่วนฟิคก็รีบๆอัพต่อนะครับ
(ไม่รู้ไอจังของผมกับไอจังของรินใครจะสาวน้อยกว่ากัน)

********************************************************

edit @ 9 Nov 2009 22:07:52 by .๐~Naf~๐.