...กระต่ายน้อยงานเข้าแล้ว~! จะรอดได้หรือไม่งานนี้..

IN THE WANDERLAND  มหัศจรรย์แดนพิศวงป่วนมิติ   ตอนที่ 6

CREED : RUNE X AIACOS

BY :  NAFKONG

.

.

.

.

.

มืดจัง....

.

.

...ที่นี้ที่ไหน....

.

.

.

.

.

.

" ไออาคอส! "

.

.

.

.

 

" ไออาคอส! "

 

.

.

.

.

.....มีนอส.....นั้นเจ้าเหรอ....

.

.

.

.

" ใช่!  ข้าเองมีนอส "

.

.

.

.

มีนอส...ช่วยข้าด้วย....

.

.

.

.

" ข้าขอโทษไออาคอส..ข้าช่วยเจ้าไม่ได้หรอก..เจ้าทำตัวของเจ้าเอง.. "

.

.

.

.

.

 

" ลาก่อน..ไออาคอส "

.

.

.

.

.

เดี๋ยวสิมีนอส!!!  อย่าทิ้งข้าไป..

.

.

.

.

.

" มีนอส!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "  ร่างบางตะโกนร้องชื่อนั้นอย่างสุดเสียง มือเรียวนั้นพยายามจะเอื้อมไขว่คว้าหาคนๆนั้น  แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นก็มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น

.

.

.

ความว่างเปล่าในความมืดมิดสนิทอยู่ล้อมรอบ ชวนให้ใจนั้นสั่นเทาไปด้วยความว้าเหว่

ในขณะที่ความกลัวกำลังจะเกาะกุมจิตใจของร่างบาง ก็พลันเกิดแสงสว่างจ้าขับไล่ความมืดที่น่ากลัวนั้นไป

.

.

.

ทันทีที่รู้สึกตัวไออาคอสพบว่าตัวเองอยู่ในห้องโถงกว้างใหญ่ เพดานที่อยู่สูงนับ 10

เมตรมีเสาต้นใหญ่หลายต้นช่วยค้ำจุนไว้ พื้นพรมสีแดงปักลวยลายละเอียดหนานุ่มรองอยู่ใต้ตัวของเขา

และขณะเดียวกันผืนพรมนั้นก็ได้ทอดยาวไปยังเบื้องหน้า ไปยังสตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่งที่นั่งอยู่บนแท่นบังลังก์

.

.

.

" ท่านราชินีแพนโดร่า!!!!!!!!! " กระต่ายน้อยร้องสุดเสียงด้วยความตื่นตกใจในขณะที่หูกระต่ายทั้งสองก็ตั้งด้วยเช่นกัน

" ไออาคอส.... " ริมฝีปากกลีบกุหลาบแดงอวบอิ่มของหญิงผู้สูงศักดิ์นั้นเอ่ยชื่อของคนใต้บังคับบัญชาที่อยู่เบื้องหน้า

" แกหายไปไหนมายะ!!!!!!!!!!  รู้ไหมว่ามันกี่โมงกี่ยามเข้าไปแล้ว ห๊า!!!!!!!!!! "

.

.

" อ๊า!!! " กระต่ายน้อยสะดุ้งเมื่อเหนือหัวแสดงอาการพิโรธออกมาให้เห็น

" ยกโทษให้ข้าด้วยท่านราชินี ข้าได้พยายามเดินทางมาให้ทันกำหนดเวลาแล้วแต่ว่ามันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นซะก่อน"

" เงียบ!!!!!!!!!! " แพนโดร่าแผดเสียง พลางชี้นิ้วสั่ง

" กี่ปีกี่ชาติเจ้าก็อ้างแบบนี้ทั้งนั้น นี้ข้าก็ให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้ายแล้วแกก็ยังมาสายอีก ข้าจะลงโทษเจ้าให้เป็นเยี่ยงอย่างแก่ราชสำนัก "

.

.

.

" ทหาร!!!!!!!!!!! "

.

.

.

ทันทีที่สิ้นเสียงของราชินี ทหารรับใช้ก็ต่างเดินแถวอย่างเป็นระเบียบออกมานับสิบนาย

เสียงเสื้อเกราะเหล็กกระทบกันชวนน่าเกรงขาม โดยเฉพาะยิ่งใบหน้าของแต่ละคนก็โหด เข้ม หนา(!?) ทั้งนั้น

ทุกนายมีใบหน้าที่ปราศจากรอยยิ้ม ใบหน้านั้นเขม่งถึงราวกับไม่ได้ถ่ายท้องมานับ 10 วัน...

.

.

" เอามันไปส่งพ่อครัว ให้พ่อครัวจับมันทำเป็นสตู!! " ราชินีสั่งกับทหารหน้าโหดเหล่านั้น

" น้อมรับคำสั่ง!!!!!!!!! " ทหารเหล่านั้นเปล่งเสียงออกมาพร้อมกัน พร้อมกระแทกด้ามหอกกับพื้นเกิดเสียงดังกึงก้อง และโห่ร้องออกมา ( ไม่ได้ไปทำศึกสงครามนะพี่... )

.

.

.

" ไม่น้า!!!!!!!!!!!!!! " กระต่ายน้อยหวีดร้องเมื่อถูกทหารหน้าโหดนั้นหิ้วขึ้นมาลอยเหนือพื้น กระต่ายน้อยพยายามดิ้นสุดฤทธิ์แต่ก็ไม่สามารถหลุดออกมาจากพละกำลังมหาเคได้...

.

.

ขณะที่พลทหารเหล่านั้นหิ้วกระต่ายชะตาขาดไปยังลานประหาร(ครัว) ทหารเหล่านั้นได้เพียบพร้อมร้องเพลงกันเพื่อสร้างความฮึกเหิม...

.

.

.

....ไม่ตั้งใจแอ๊บ แอ๊บแบ๊ว

แต่เจอะเธอแล้ว มันมี

ต้องเป็นตาแป๋วทุกที

ที่เป็นแบบนี้ เพราะเธอๆ

ไม่ตั้งใจ แอ๊บ แอ๊บแบ๊ว

แต่เจอะเธอแล้วฉันเผลอ

ก็มีอาการเบลอๆ

ก็เป็นต้องเผลอแบ๊วไปทุกที ...

..

.

.

( .......เกียรติของทหารหายไปในพริบตาทันที....)

.

.

.

.

เสียงซู่ซ่าประกอบกับเสียงของกระทะ ตะหลิวกระทบกันดังตลอดเวลา เช่นเดียวกับเปลวไฟที่ลุกพรึ่บโชติช่วง โดยฝีมือของพ่อครัวที่มีหัตต์ตะวัน (!?)

" เฮียอู๋!!!!!!! " ทหารคนหนึ่งเรียกชื่อของพ่อครัวที่มีฝีมือคนนั้น  

ลุงแก่หัวล้าน ลุงพุงนาม อู๋ จัดการกับผักบุ้งไฟแดงลงในจานแล้วจึงหันมาหา

" อะไรวะ!! "

" ท่านราชินีสั่งให้เอาเจ้ากระต่ายนี้ไปทำสตู " ทหารนายนั้นว่าพลางยกกระต่ายน้อยขึ้นมาให้เฮียแกดู

เฮียอู๋จ้องมองวัตถุดิบนั้น(!?) อย่างพินิจและยกมือขึ้นเกาหัวที่ไม่มีผมนั้น

" ตัวผอมบางแบบนี้จะมีเนื้อซักแค่ไหนเชียว แต่เอาเถอะวะปนเนื้อหมา(!?)ลงไปล่ะกัน เด็กๆเอาเขียงมา!!!!!!!!! "

เฮียอู๋สั่งลูกน้องทำเอาหัวใจของกระต่ายน้อยลงตุบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

.

.

.

" ม่ายน้า!!!!!!!!!!!!!!!!! "

.

.

**********************************************

.

.

.

" ไอ้บ้านั้น !!! มันน่าจะฆ่าให้ตายจริงๆ "

.

.

ณ โลเกชั่นป่าพงไพรทึบเหมือนเดิม ร่างสูงที่มีเรือนผมสีเงินและเสื้อคลุมลุ่มล่าม โดยในอ้อมแขนนั้นมีกระต่ายน้อยที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่

" ท่านไออาคอสก็นอนหลับได้ดีเหลือเกิน " รูเน่ก้มมองดูใบหน้านั้นร่างบางที่นิทราอยู่ในความฝันที่แสนดี(!?)

ไรผมสีแอเมทิสต์นั้นตกลงมาคลอเคลียใบหน้าหวาน ริมฝีปากสีชมพูนั้นยั่วยวนจนใจของร่างสูงแทบไม่อยู่กับตัว

..

.

ราวกับมีซานตาโผล่มากระซิบข้างหู  รูเน่กลืนน้ำลายเอื้อม และเริ่มวางแผนก่อการร้าย...

.....ซักทีนึงล่ะกัน......

ว่าแล้วเขาก็ก้มหน้าลงไปหวังที่จะลิ้มรสหวานจะริมฝีปากของคนตรงหน้า

.

.

.

แต่ทว่า...

.

.

.

.

" อ๊า!!!!!! ไอ้พ่อครัวใจร้าย!! ไอ้ทหารงี่เง่า!! ข้าไม่ยอมเป็นสตูหรอก!!!!! "

.

.

 

" หมัดกระต่ายพิฆาต!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

ร่างบางไม่ว่าเปล่าจัดการควงสว่านซัดหมัดความเร็วสูงเข้าปะทะของคนที่อยู่ตรงหน้าทันที

.

.

.

.

เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.

.

.

.

(...กรรมใดใครก่อกรรมนั้นย่อมสนองจริงๆ...)

.

.

.

" ลูกเตะกระต่าย!!!!!!! "

" ลูกตบกระต่าย!!!!!! "

" กระต่ายโหม่ง!!!!!!! "

กระต่ายน้อยออกกระบวนท่าแม่ไม้กระต่ายสารพัดที่คิดออกเป็นสัญชาติญาณการเอาตัวรอดอย่างหนึ่ง  แต่คนโดนจะรอดรึเปล่าก็อีกเรื่องหนึ่ง...

 " เข่ากระต่าย!!!!! "

" กระต่ายขบ!!!!!!!! "

" ท..ท่านไออาคอส..พ.พะ...พอก่อน... " รูเน่ขึ้นแทรกทันทีที่มีโอกาส ขณะที่กระต่ายพันธุ์ดุนั้นกำลังงาบแขนอยู่...

" เอ๋! " ไออาคอสเริ่มรู้สึกตัว สร่างตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง

.

.

.

" รูเน่!! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าน่ะ!!!!! "  กระต่ายน้อยสะดุ้งตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นสภาพที่สะบักสะบอมของคนตรงหน้า

" เอ่อ... " รูเน่อ้ำอึ้ง....ก็ท่านนั้นล่ะ ที่จู่ๆก็อาละวาดขึ้นมาแบบนั้น....

" ไม่เป็นไรมากใช่ไหม ใครกันนะช่างโหดร้ายอะไรอย่างนี้ที่ทำกับเจ้าถึงขนาดนี้ " ( ก็นู๋นั้นล่ะที่เป็นคนทำ... )

.

.

" เอ๊ะ!!! " ไออาคอสต้องตกใจอีกแล้ว เมื่อสังเกตรอบๆตัวเอง

" รูเน่ที่นี้มันที่ไหนกัน แล้วซิลฟิด ควีน กอร์ดอนล่ะ..... "

" เอ่อ... " รูเน่อ้ำอึ้งอีกครั้ง เพราะไม่รู้จะตอบยังไงดี จะบอกว่าซิลฟิดมันพยายามจับร่างบางถ่ายหนัง XXX ก็ดูไม่ดีเท่าไร

" คือว่า..งานมันเลิกแล้วน่ะครับ..เลยแยกย้ายกันไป.. " รูเน่เลือกที่จะโกหกร่างบาง เพื่อหวังจะทำให้เรื่องมันง่ายขึ้น....

.

.

" อืม...งั้นเหรอ... "

.

.

.

.

" ............................... "

.

.

.

" อ๊า!!!!!! ไปแล้ว!!!!!!!! " กระต่ายน้อยร้องลั่นป่า

" ละ...แล้วซิลฟิดมีบอกทางลัดที่จะไปพระราชวังให้ไหม... " ร่างบางว่าด้วยเสียงที่สั่น และใบหน้าที่ซีดเซียว

" .............เปล่า ... " รูเน่ตอบสั้นๆ

 " อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  แล้วนี้มันกี่โมงแล้วล่ะ!!!! " ไออาคอสร้องดังกว่าเดิมแต่ก็พยายามคงสติไว้ และหยิบนาฬิกาเรือนโปรดขึ้นมาดูแบบสั่นๆ

.

.

ไออาคอสเบือนหน้าหนีหน้าปัดนั้นอย่างหวาดกลัว ก่อนที่จะค่อยๆชำเลืองดวงตาโตนั้น เหลือบมองแบบสยอง

.

.

5 โมง 50....

.

.

.

" กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! " กระต่ายน้อยหวีดร้อง(!?)

" เหลือแค่ 10 นาที๊!!!!!!!!!!!!!!!! "

.

.

.

.

" ฮะๆ เหลือแค่ 10 นาที.. " ไออาคอสหัวเราะทั้งๆดวงตาทีเบิกกว้างและเลือนลอย

แสดงถึงอาการช็อคสุดขีด ก่อนที่จะหงายหลังล้มลงไปนอนกับพื้น

 " อ้าว!!! เฮ้ย!!!!! ท่านไออาคอส!!!!!!!!!! " รูเน่ต้องตกใจอย่างคาดไม่ถึงเมื่อเห็นร่างบางช็อคจนเป็นลมไปแล้ว

.

.

" ไออาคอส!! ไออาคอส!!! " ร่างบางพยายามเขย่าร่างบางให้ได้สติกลับคืนมา แต่ทว่าตอนนี้กระต่ายน้อยไม่ได้ยินหรือรับรู้อะไรอีกแล้ว

" ข้าขอโทษไออาคอส ข้าผิดเอง ทั้งหมดมันเป็น......ไอ้ซิลฟิดที่มันคิดไม่ดีกับท่าน.. " 

( รู้สึกมันกลับคำพูดภายในประโยคเดียว..... )

.

.

.

.

.

.

.

" ท่านไอ?  " เสียงของบุคคลที่3 โผล่ขึ้นมาพร้อมกับร่างของสัตว์ประหลาดที่ไม่น่ามีอยู่จริง

...แมวขนดำสนิมปุกปุย แต่มีหัวเป็นคน แถมหน้าดำอีกต่างหาก ผมม้าที่เป็นเอกลักษณ์จนน่าจะไปเป็นกรรมการดันดารา แต่ที่สำคัญที่สุด....คือมันเคยโผล่มาแล้ว

...เจ้าแมวฟาโรห์นั้นเอง....

" ท่านไออาคอส!! เกิดอะไรขึ้น!!! "  เจ้าแมวนั้นหน้าตาตื่นและรีบวิ่ง 4 ขามาดูนายกระต่ายของตนเอง

" ท่านไอ!! ทำไมท่านไอไม่ตอบข้าน้อย ท่านไอเป็นอะไรไป!!! ไอ้หัวหงอกแกทำอะไรท่านไอ!!!"

" เอ่อ...อา... " รูเน่อ้ำอึ้ง

" ฆาตกร... ช่วยด้วย!! ฆาตกร!! " ฟาโรห์ส่งเสียงร้อง....(ยังไม่ตายโว๊ย!!)

 

.

.

.

.

 

" ร้องบ้าร้องบออะไรของแกวะไอ้ดำ กินวิสกัสหมดอายุเข้าไปเรอะ (!?) "

เสียงของบุคคลที่ 4 โผล่เข้ามาพร้อมกับร่างที่มีขนสีขาวสะอาดปุกปุยน่ากอด แต่ทว่ามันก็ไม่ได้ประหลาดน้อยกว่าไอ้ตัวแรกเลย เพราะว่ามันคือแมวที่มีหัวเป็นคน ..โอฟี่...

" โอฟี่..ท่านไอตายแล้ว T  T  "

" = =!!! "

เจ้าแมวขาวมีท่าทีชะงักทันทีที่ได้ยินเจ้าแมวดำบอก แต่ทว่าด้วยความที่รู้จักกันมานานเลยทำให้รู้ว่า ไอ้นี้มันชอบวิกลจริตไปเอง

เจ้าขาว(!?) จึงยังไม่ออกอาการและเดินเข้าไปใกล้ซากกระต่าย(!??)ที่มีบัครอคโอบอยู่

โอฟี่ดมๆร่างนั้นก่อนที่จะใช้อุ้งตีนขาวๆ ลองเขี่ยดูก่อน และแนบหูขาวๆนุ่มๆฟังเสียงหัวใจ

" ไอ้บ้า  ยังไม่ตายโว้ย!!!!!!!!!! "

" เอ๋ = =! " ฟาโรห์ตกใจ " โอ..ท่านไอยังไม่ตาย ไม่ตาย T O T  "

" ไอ้บ้าเอ๊ย ทีหลังจะพูดจะจาดูให้มันดีซะก่อนสิ ใจหายหมด "  โอฟี่ว่าแล้วก็ก้มลงเลียตัวกินขน ก่อนจะกล่าวต่อไป " แต่ว่าไปมาอีท่าไหนล่ะ กระต่ายมันถึงสลบไปได้ อย่าบอกว่าแกมอมยามันนะเจ้าหงอก "

" ห๊า!!!!!!!!!! " ฟาโรห์ขึ้นทันที

" จะบ้าเรอะ นี้แกเห็นฉันเป็นคนโรคจิต วิปริต ซาดิสแอบหื่นรึไงกัน  (....รู้สึกว่าที่พูดมาตรงหมดเลยแฮะ....) ที่ไออาคอสสลบไปเพราะช็อคต่างหากล่ะ!!"

" = =!!!! " <<สีหน้าของโอฟี่และฟาโรห์

.

.

.

*******************************************

.

.

" มันเป็นแบบนี้นี้เองสินะ " โอฟี่พยักหน้าเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

" โฮT [] T  ท่านไอทำไมทำตัวเหลวไหลแบบนี้ แบบนี้ก็สายอีกน่ะสิ แล้วก็ต้องถูกลงโทษ ขังคุก จับทรมาณแล้วตัดหัวเสียบ...... "

.

.

.

ผวัะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.

.

ไม่ทันที่เจ้าแมวดำจะคิดไปได้ไกล แมวขาวก็ตบเข้าให้

" อย่าบ้าให้มากนักฟาโรห์ เดี๋ยวกระต่ายตื่นมาได้ยินคราวนี้ได้ช็อกตายพอดี "

แมวขาวโอฟี่ชำเหลืองมองดูขุนพลกระต่ายที่ยังคงหลับอยู่ในอ้อมแขนของร่างสูง

 ...ไอ้หงอกนี้มีโอกาสมันกอดกระต่ายได้กอดดีจริงๆสิ

.

.

.

" ยังไงก็ต้องปลุกกระต่ายขึ้นมาก่อนล่ะ " ว่าแล้วโอฟี่ก็ย่องๆเข้ามาหาใบหน้านวลเนียนที่อ่อนหวานนั้น  อุ้งเท้าขาวนิ่มนั้นค่อยเหยียบขึ้นมาเพื่อไปอยู่ที่ข้างหู และกระซิบเบาๆว่า

..

.

.

" ท่านไอครับ แครอทที่ปลูกไว้โดนเคกินทั้งสวนเลยครับ "

.

.

.

.

" อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

กระต่ายน้อยลุกขึ้นพรวดมาพร้อมกับหูทั้งสองที่ลุกตั้งและใบหน้าที่ตื่นตกใจ

" ไม่นะ  ข้าไม่ยอม อะไรกัน ทำไมมันต้องมากินแครอทล่ะ ในเมื่อมันเคมันก็ต้องไปกินผลิตภัณท์เสริมอาหารเพิ่มกล้ามของพวกมันสิ  ทำไมต้องมากินแครอทข้า!! "

" ท่านไอ!!! " รูเน่เรียกชื่อคนตรงหน้า

" แง้ !!  รูเน่แครอทที่ข้าอุตส่าห์ปลูกไว้โดนกินไปแล้ว  หมดสิ้นแล้วชีวิตข้า ข้าไม่เหลืออะไรแล้ว ข้าอยากต๊าย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! " ( ...ค.แครอทมันยังสูญพันธุ์ซะหน่อย - -* )

ว่าแล้วร่างบางก็เริ่มคลั่งเอามือมาดึงหู ทึ้งผมอีก บัคร็อคต้องรีบมาจับมือทั้งสองนั้นไว้

" ท่านไอ!! สวนแครอทท่านยังอยู่ดี ไอ้แมวมันแค่โกหกท่านเท่านั้นเอง!!! "

" เอ๋!? จริงเหรอ " กระต่ายมีสีหน้าประหลาดใจ ทั้งดีใจทั้งมึนงงในเวลาเดียวกัน

.

.

.

" ก็ถ้าไม่พูดแบบนี้ท่านก็ไม่ยอมตื่นนี้นา ขนาดนาฬิกาปลุกท่านมีนอสยังตั้งเสียงแบบนี้ไว้เพื่อให้ท่านตื่นเลยนี้นา "

โอฟี่ว่าไปใช้อุ้งตีนเกาข้างหัวไป  (นั้นหมารึว่าแมวกันแน่เนี้ย)

" แต่ท่านตื่นขึ้นมาก็ดีแล้วล่ะครับ " ฟาโรห์พูดขึ้น " เราจะได้หาทางช่วยท่านให้ท่านไปพระราชวังให้ทันก่อนที่จะถูกลงโทษ ขังคุก จับทรมาณแล้วตัดหัวเสียบ...... "

" ไอ้แมวดำระยำ!!!!!!!!!!!!!!!! พูดแบบนี้เดี๋ยวไออาคอสก็ได้เป็นลมอีกรอบพอดี!!!!!! "

แมวสว่างพูดออกมาทำเอาแมวดำปากเปราะถึงกับหน้าเสีย

.

.

" ไม่ไหวหรอก ตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วตอนนี้ก็เหลืออีกแค่ 5 นาทีเอง " ขุนพล

กระต่ายเอ่ยด้วยเสียงที่ราบเรียบแต่ใบหน้าหวานนั้นเศร้าสร้อยด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่มองดูเข็มในหน้าปัดนาฬิกา

" ท่านไออาคอส อย่าพูดแบบนั้นสิครับ T  T  " แมวคนสนิทกล่าวทั้งน้ำตา

" ใช่! ไออาคอสอย่าพึ่งสิ้นหวังตอนนี้ ยังไงก็ยังมีเวลาอยู่ ขอแค่รู้ว่าพระราชวังมันอยู่ตรงไหน ต่อให้เหลือเพียงเสี้ยววินาทีข้าก็พาเจ้าไปส่งทันแน่นอน "

ร่างสูงที่มีเรือนผมสีเงินฉุดร่างบางขึ้นมาให้หันมาประจันหน้ากับตน มือคู่นั้นจับอยู่ที่ไหล่เล็กๆทั้งสอง แม้ว่าคนตรงหน้าจะก้มหน้าลงไม่สบสายตา

" รูเน่... " ผู้สูงศักดิ์เอ่ยนามของคนที่อยู่ตรงหน้า

" เจ้านี้ก็แปลกดีนะทำไมเจ้าถึงได้มุ่งมั่นพยายามช่วยคนอย่างข้าถึงขนาดนี้ ทั้งๆที่ว่าข้ากับเจ้าก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแท้ๆ  "

" ท่านไออาคอส จริงๆแล้วข้า.... " รูเน่พยายามอธิบาย..

" แต่ว่า...ก็น่าแปลกเหมือนกันที่ข้าเองก็รู้สึกคุ้นเคยกับเจ้าเหลือเกิน ครั้งแรกที่เจอกันข้ารู้สึกเหมือนได้เจอกับคนที่รู้จัก 

จนกระทั่งได้พูดคุยกับเจ้าข้าก็รู้สึกสนิทใจอย่างบอกไม่ถูก "

.

.

.

.

.

.

.

" อีกทั้งความรู้สึกแปลกๆบางอย่างข้างใน.... " ดวงตาสีแอเมทิสต์นั้นหรี่ลง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

.

.

ร่างสูงอึ้งค้างไปในคำพูดของคนตรงหน้า

.....ไออาคอส....รึว่าเจ้าจะ.....

.

.

.

.

" เหมือนมีคำพูดอะไรบางอย่างที่ข้าอยากจะพูดกับเจ้าเหลือเกิน..แต่ว่า.... "

.

.

ในนาทีนั้นเอง ทั้งไออาคอสและรูเน่ก็เงียบไปราวกับสรรพเสียงถูกดูดกลืนไปในความว่างเปล่า  สายลมพัดผ่านทุ่งหญ้าและหมู่ไม้ พัดพาเศษใบไม้ใบหญ้าให้ปลิวไปในอากาศ  ในขณะที่เจ้าแมวดำนั้นนั่งอ้าปากค้างอยู่

.

.

และทันใดนั้นเอง

.

.

.

.

.

" 555+ อย่างงั้นหรอกเหรอ " เจ้าแมวขาวโอฟี่หัวเราะขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ

" โอฟี่ = =!!! "... " แก...หัวเราะแบบนี้มันหมายความว่าไง = O = ท่านไออาคอสกำลังเดือดร้อนนะโว้ย  "

แมวดำฟาโรห์ขึ้นทันที

" อ๋อ~! ใช่ซี..ก็ไม่ใช่ชีวิตแกนี้นา แกก็เลยไม่เดือดเนื้อร้อนใจซ้ำยังสาแก่ใจใช่ไหมล่ะ

ไอ้คนขาวแต่ตัว แต่ใจดำกว่าถ่านเอ่ย!!!"

" เฮ้ยๆ น้อยๆหน่อยไอ้ดำทะมึน = 3 = " โอฟี่ยกอุ้งตีนขาวๆขึ้นมาห้าม " ฉันไม่ใช่คนนิสัยเสียถึงขนาดนั้นซะหน่อย (แสดงว่านิสัยเสียนิดหน่อย..) ที่ฉันหัวเราะก็เพราะว่าแค่ขำกระต่ายเท่านั้นเอง... "

" ขำกระต่าย ก็หัวเราะในความเดือดร้อนท่านไอนั้นล่ะ แล้วมันต่างกันตรงไหนวะ!!! "

" ไอ้ดำนี้! คนยังพูดไม่จบซะหน่อย สมเป็นถ่านจริง ลุกเร็วจริงๆ (!?) ฉันขำเรื่องที่

กระต่ายอยู่ในแดนนี้แท้ๆ แต่กลับไม่รู้จักเส้นทางลัดไปพระราชวัง "

" เอ๋!!! " เสียงอุทานขึ้นด้วยความประหลาดใจ

.

.

.

.

โอฟี่เดินขาวไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งขนาด 5 คนโอบ หยุดตรงที่ดอกไม้ต้นเล็กๆต้นหนึ่งขึ้นเด่นเป็นสง่าอยู่

" ตีโพยตีพายจะเป็นจะตาย ทั้งๆที่ว่าทางไปยังพระราชวังมันอยู่ที่นี้แล้วแท้ๆ "

ว่าแล้วโอฟี่ก็ใช้ปากงับดอกไม้แล้วดึงขึ้นมาเผยให้เห็นรากยาวติดขี้ดินที่ยังคงเชื่อมอยู่กับพื้นดิน

.

.

.

.

โผล๊ะ!!!!!!!!!!!!!!

.

.

.

.

ทันใดนั้นเอง ก็เกิดสิ่งอัศจรรย์เมื่อต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าได้บังเกิดประตูขนาดใหญ่ขึ้นมา

และอีกฝากหนึ่งของประตูนั้นเอง คือพระราชวังที่ใหญ่โตโอ่อ่า ที่ถูกล้อมรอบด้วยสวนดอกไม้ที่ตัดแต่งเป็นเขาวงกตขนาดใหญ่

รูเน่ ไออาคอสและแมวดำตาเบิกกว้างอย่าไม่เชื่อสายตา

" ไงล่ะ  พระราชวังอยู่ตรงหน้าแล้วตอนนี้ ยังไม่รีบวิ่งไปอีกเรอะ " โอฟี่นั่งลงยืดอกเชิดหน้าดูแล้วชวนให้เอาเท้าเตะยิ่ง

" อะ...เอ๋ " กระต่ายน้อยยังดูจำหลักไม่ถูก ท่าทางเงอะๆงะๆ

" ยังจะเอ๋ อ๋า โอ๋ ทำแอ๊บแบ๊วอีก  ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึง 5 นาทีแล้วนะ เดี๋ยวก็ไปสายหรอก!! "

โอฟี่พูดด้วยเสียงที่ดังทำเอากระต่ายถึงกับหูตั้ง รีบลุกขึ้นทันที

" นั้นสินะ เจ้าพูดถูกแล้ว รูเน่รีบไปกันเถอะ!! " ร่างบางวิ่งนำร่างสูงเข้าสู่ประตูบานใหญ่ทันที  " โอฟี่ ขอบใจเจ้ามากนะ!!! "

.

.

.

.

เมื่อร่างสองร่างเข้าไปภายในอีกฟากหนึ่ง ประตูนั้นก็ปิดลงกลับกลายเป็นต้นไม้ธรรมดาอีกครั้ง  เจ้าทั้งสองที่สีตรงข้ามกันยังคงจ้องมองไปที่จุดๆเดิม

" ฟาโรห์.... "  แมวขาวเอ่ย

" ทำไมเหรอโอฟี่... "  แมวดำหันไปหาแมวที่อยู่ข้างๆ

" ไม่มีอะไรหรอก.. " ... " ก็แค่ฉันแปลกใจที่แกไม่ตามเจ้านายแกไป ปล่อยให้นายแกอยู่กับไอ้หงอกนั้นนะ.... "

" อืม...นั้นสินะ.. " ฟาโรห์เอ่ยเสียงราบเรียบและพยักหน้า.....

.

.

.

 

" ...................... "

.

.

.

.

" O [ ] O!!!!!!!!!! "

 

.

.

.

.

" จ้ากกกกกกกกกกกกกกก  ท่านไอ!!!!!!!!!!!!! "

ไอ้ดำพี่งนึกขึ้นได้ วิ่งไปใช้เล็บข่วนๆขูดๆต้นไม้นั้นเพื่อหวังจะตามเข้าไป

" ไอ้ประตูบ้า!! เปิดสิวะ ท่านไอกำลังตกอยู่ในอันตราย  มันกำลังจะข่มขืนท่านไอแล้ว~! " ฟาโรห์ออกอาการวิกลจริตทันที ทั้งๆที่ไม่ดูเหตุการณ์มั้ง ว่าเขารีบกันอยู่ ไอ้บ้าไหนมันจะมีอารมณ์มาข่มขืนตอนนี้

" = =!!!  " < สีหน้าของโอฟี่ 

.

.

.

" เปิดสิวะ เปิด!!! " แมวดำยิ่งนานยิ่งคลั่ง เอาตัวพุ่งใส่ไม้กระแทกทันที มองดูแล้วชวนให้นึกถึงภาพไม้จิ้มฟันไปแงะซุง

" เฮ้ยๆ พอโว้ย! " โอฟี่รีบห้ามทันทีเพราะไม่อยากจะแบกซากแมวดำกลับไป

" ถ้าแกอยากจะตามนายแกไปก็ตามมานี้ "

ว่าแล้วเจ้าแมวขาวก็เดินไปยังต้นไม้อีกต้นหนึ่ง ที่มีขนาดใหญ่พอๆกับต้นไม้ที่ฟาโรห์พยายามจะเข้าไป

" นั้นแกทำอะไรของแกน่ะ = =!! " ฟาโรห์หยุดมาถามทันทีที่เห็นโอฟี่ใช้อุ้งตีนขุดดินแถวๆต้นกล้าเล็กๆใบเขียวต้นหนึ่ง

" นั้นแกจะอึเรอะ  ไอ้เวร เวลาแบบนี้ยังจะมีอารมณ์มาอึอีก!!! "

" แม่ง! ไอ้ดำตะโก พูดงี้กูก็เสียหมดสิ  ขุดหลุมอึพ่อแกอะไรกัน ฉันกำลังจะเปิดประตูลับไปพระราชวังอีกประตูหนึ่งอยู่ต่างหากเล่า!! "

" = =!! " ฟาโรห์อึ้ง " แล้วทำไมแกจะต้องขุดดินด้วยล่ะ.. "

" ก็ประตูนี้กลไลมันติดไว้ที่ต้นหัวมันนี้หว่า...ฉันก็เลยต้องขุดหัวมันออกมาดึงแบบเมื่อกี๊ล่ะ "

.

.

(ปล. ในดินแดนวันเดอร์แลน เส้นทางลัดจะใช้ได้แค่ 1 ครั้งต่อวันเท่านั้น)

.

.

โอฟี่ยังคงพูดต่อ พลางขุดหัวมันต่อไป

" อันที่จริงแล้วถ้าไม่จำเป็น  ฉันก็ไม่อยากขุดดินให้มันเลอะหรอก เดี๋ยวดำเหมือนแก (!?) แต่ว่าดีอย่างที่ประตูนี้เข้าไปภายในท้องพระโรงทันทีเลย "

" อืม.... "  ฟาโรห์พยักหน้า....

.

.

.

" ......................... "

.

.

.

" เฮ้ย!! เดี๋ยว!  แล้วในเมื่อทางนี้มันไปท้องพระโรงทันที แล้วทำไมแกไม่เปิดทางนี้ให้ท่านไอเข้าวะ "  แมวดำออกอาการทันที

" ก็รู้ว่ามันรีบ... " แมวขาวขุดจนเริ่มเจอหัวมัน " แต่ว่าเห็นมันนิสัยเสีย ชอบไปสายเลยอยากดัดนิสัยมันซะหน่อย ให้วิ่งไปนี้ล่ะ ได้ลุ้น ตื่นเต้น ได้อะดรีนาลีนดี "

" ไอ้!! ไอ้... อ. " ฟาโรห์พูดติดขัด เพราะไม่รู้จะหาคำอะไรมาด่ามันดี

.

.

.

.

 

...ฮือ  ท่านไอ T ^ T  ท่านขอบคุณผิดคน เอ๊ย แมว ซะแล้ว มาดัดนิสัยตอนไหนไม่มาดัด มาดัดเอาตอนที่เพื่อนจะตายเอา......

.

.

.

.

....ท่านนี้ท่านก็คงต้องใส่เกียร์หมา 4 ขา ช่วยตัวเองแล้วล่ะกันนะครับ ...

.

.

.

....เพราะตอนนี้ผมช่วยอะไรท่านไม่ได้แล้ว....

.

.

.

.

( ..อันที่จริงมันก็ไม่เคยช่วยอะไรใครได้อยู่แล้ว... )

.

.

.

.

TBC

.

************************************************

 

เฮ้อ  ไม่ได้อัพมากี่ชาติแล้วเนี้ย  ถึงตอนนี้ถ้าใครยังไม่ลืมล่ะก็ ผมก็ดีใจมากเลยครับ

แล้วหลายคนก็อาจจะส่งสัยว่ามีนอสตั้งเสียงนาฬิกาปลุกไอจังว่าอะไรสินะ

.

.

.

.

 

06.00 น.

.

.

 

" คุณไออาคอสครับ (เสียงราบเรียบ).........เช้าแล้วนะครับ   ผมรู้ว่าตอนนี้คุณคงกำลังนอนหลับฝันดีอยู่บนเตียงอุ่นๆหนานุ่มของคุณ ...

...แต่ว่าเมื่อถึงเวลาทำงาน เราก็จำเป็นต้องสละความสุขส่วนตัวเพื่อส่วนรวมนะครับคุณไออาคอส..

...แล้วผมจะรอคุณที่ท้องพระโรงนะครับ กระต่ายน้อยของผม...

.

.

.

.

....อ๋อ !  แล้วก็ ... ผมมีข่าวร้ายจะบอก....

..พวกเคมันมากินแครอทในสวนคุณหมดเลยครับ คุณไออาคอส... "

.

.

.

ไออาคอส :  เอ๊!!!!!!!!!!!!!  แครอทข้า!!!!!! แง้ ไม่เอานะไม่ยอม  / รีบแต่งตัววิ่งไปดูสวนแครอท

.

.

.

.

.

.

..สรุปแล้วคือ ไอ้ที่มีนอสพล่ามมาตอนแรกมันไม่นำพาให้ตื่นเล้ย  ถ้าไม่มีลงท้ายว่าแครอทโดนกิน  ไออาคอสคงนอนอยู่แบบนั้นล่ะ ^ ^ ...

..

.

******************************************

 

.

.

ตอบคอมเม้นล่ะนะ

 

กระต่ายสีดำ :  อา...อยากอ่านภาคสองของเรื่องนี้อยู่เหมือนกันนะครับรินจัง  แล้วเรื่องฟิควันเดอร์แลนที่ให้ยำ ยังไงก็อย่าลืมมาต่อนะ ไอจังยังไม่ออกเลย ^ ^

 

อาเธน่า : ขอบคุณนะครับที่อ่าน  นึกว่าจะไม่มีคนอ่านซะแล้วสิ ถ้าชอบก็ดีแล้วล่ะครับ

เพราะในของรินจังเรื่องค่อนข้างหนัก ผมนอกเรื่องไปตั้งเยอะแน่ะ ...

 

 

edit @ 8 Nov 2008 00:32:45 by .๐~Naf~๐.

edit @ 8 Nov 2008 00:34:41 by .๐~Naf~๐.