..เราสู้เพื่อเทพี เราตายเพื่อเทพี เพราะเราคือเซนต์แห่งอาธีน่า..

IN THE WANDERLAND มหัศจรรย์แดนพิศวงป่วนมิติ ตอนที่ 5

CREED : RUNE X AIACOS

BY : NAFKONG

.

.

.

Hikaru kumo tsukinuke Fly Away (Fly Away)

Karada-juu ni hirogaru panorama

Kao wo kerareta chikyuu ga okotte (okotte)

Kazan wo bakuhatsu saseru

Toketa koori no naka ni

Kyouryuu ga itara tamanori shikomitai ne

CHA-LA HEAD CHA-LA !!!!

Nani ga okite mo kibun wa heno-heno kappa

CHA-LA HEAD CHA-LA !!!

.

.

.

.

.

.

เพลงดราก้อนบอลดังก้องไปทั่วบริเวณที่กระต่ายน้อยแล้วเจ้าหงอกรูเน่อยู่

ซึ่งคนที่จะมีอารมณ์มาร้องเพลงแบบนี้อยู่ก็เห็นที่จะมีแต่เจ้ากระต่ายไออาคอสที่แสนไร้เดียงสานี้ล่ะ

 

" = =..... " รูเน่ได้แต่นิ่งเงียบไม่รู้จะพูดยังไงดี

ขณะที่กระต่ายน้อยวิ่งโลดแล่นนำไปทางข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

โดยมีลูกศรควันที่ออกจากปากของหนอนแก่หน้าเลือด (ชารอน)

.

.

" รูเน่.. " ไออาคอสหันมาเอ่ย " ตอนนี้ข้าคุ้นทางแล้วล่ะ! เราคงมากันถูกทางแล้วแหละ "

" ดีแล้วล่ะครับท่านไออาคอสแล้วกี่ไกลไหมล่ะครับ "

" อืม! ประมาณอีก 10 กม. เอง "

.

.

ตึง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ...รูเน่แทบจะล้มทั้งยืน

.

.

.

" 10 กม!!!!!!!!!!!!! " รูเน่ทวนอีกครั้งทั้งหน้าตาตื่น " แล้วไม่วิ่งกันตายพอดีเรอะ!! "

" ไม่ตายหรอกน้า..อย่างมากก็แค่หอบเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ "

กระต่ายน้อยทำหน้ายิ้มระรื่น ( อันที่จริงมันก็ความหมายเหมือนกันนะนู๋... )

ในขณะที่คำพูดนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้รูเน่รู้สึกดีขึ้นมาเลย

" ปัญหาคือ ( ถ้าไม่เหนื่อยตายซะก่อน ) เราจะวิ่งไปทันเวลาเหรอครับท่านไออาคอส "

" ต้องทันสิ!!!! ก็ถ้าไม่ทันข้าก็ต้องโดนท่านราชินีลงโทษนะสิ ( ตรงนั้นล่ะปัญหา ) "

" ดูยังไงมันก็ไม่ทันชัดๆ!!! ตั้ง 10 กม. แถมเดินเท้าอีก แล้วจะเอาให้ถึงก่อน 6 โมง!! "

" ไม่หรอกรูเน่ แค่ 10 กม.เอง แล้วยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะแน่ะ "

กระต่ายน้อยว่าพลางหยิบนาฬิกาเรือนสวยที่เก็บไว้ออกมา เปิดมองดูหน้าปัดนั้น

.

.

.

.

.

5 โมง 20.....

.

.

.

.

.

.

.

" ดูสิรูเน่! ยังเลือกเวลาอีกตั้ง 40 นาที ก่อนถึง 6 โมงแน่ะ... "

" = ___ = " ....รูเน่เงียบ...

.

.

.

..

" 40 นาทีกับ 10 กม.!!!!!! ดูยังไงมันก็ไม่ทันชัดๆ ท่านจะมองโลกแง่ดีไปหน่อยแล้วม้างท่านไอ!!!!!!!!!!!! "

รูเน่อดที่จะขึ้นเสียงไม่ได้ ทำเอากระต่ายน้อยสะดุ้งตกใจพอดู

" แต่.....ต้องทัน..สิ... " ร่างบางที่กำลังจะไปสายก้มหน้านิ่ง

" ต้องทันสิ ก็ข้าอุตส่าห์ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่สายอีก.....แล้วถ้าไปสายราชินี

ก็จะลงโทษข้า....ดังนั้น...ฮึก....ฮึก..มันจะต้องทันสิ.... "

หยดน้ำใสๆไหลรินลงมาจากดวงตาสีแอเมทิสต์นั้น ขณะที่ร่างนั้นกล่าวด้วยที่เสียงสั่นคลอ

ร่างสูงที่พึ่งจะโวยวายถึงกับต้องช็อค จู่ๆคนตรงหน้าก็น้ำตาตกอีกแล้ว

. 

.....อะไรกันท่านไอ..........

...นี้หมายความว่าเมื่อกี๊ท่านน่ะแค่พยายามหลอกตัวเองหรอกเหรอ.....ทั้งๆ

ที่เป็นไปไม่ได้แท้ๆ...

...แล้วทำไมท่านในโลกนี้ถึงบ่อน้ำตาตื้นแบบนี้นะ......

. 

รูเน่กัดฟันแน่น พลางมองดูร่างบางที่เริ่มจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว

" ท่านไออาคอส! " รูเน่เอ่ยชื่อของคนตรงหน้า " จริงๆ แล้ว แค่ 10 กม.เนี้ย

ก็ไม่ได้หนักหนาอะไรหรอกครับ (!?) "

" แต่ว่า.... " ไออาคอสเงยหน้าขึ้นมาแม้จะมีคราบน้ำตาอยู่เล็กน้อย และ

ค่อยใช้มือนั้นเช็ดน้ำตาเหล่านั้นออก

" เมื่อกี๊นี้ข้าแค่พูดเล่นต่างหากล่ะ! แค่ 10 กม. กับอีก 40 นาทีเนี้ย

เด็กทารกก็ยังคลานถึงทันเลยครับ (..เด็กทารกโลกไหนวะ...) "

เจ้าหงอกตอแหลสดเพื่อหวังจะให้คนตรงหน้าชื่นใจขึ้นมาบ้าง

" นั้นสินะ " กระต่ายน้อยเริ่มยิ้มออก " แค่ 10 กม.เองเนอะ "

" ชะ...ใช่ครับ... " ถึงจะพูดไปอย่างนั้น แต่ในใจจริงๆแล้วเขาก็คิดอยู่ว่าเป็น
เรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ลำพังสเป็คเตอร์อย่างเขาน่ะ ทำได้อยู่ แต่ว่า
กระต่ายน่ะอีกเรื่อง....เอ..รึว่าเขาจะอุ้มพาไปดีล่ะ

" ท่านไอครับ ข้าน่ะวิ่งเร็วกว่าท่านนะ ให้ข้าอุ้มท่านไปดีกว่า " ว่าแล้วมันก็
เสนอความคิดได้กำไรขึ้นมา

" ไม่เอา!!! " ร่างบางตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด

" ข้าน่ะกระต่ายนะ ข้าก็เร็วเหมือนกันนั้นล่ะ อีกอย่างเจ้าก็ไม่รู้ทางซะหน่อย " ....ดูนู๋ช้าแล้วยังไม่เจียมอีก....แล้วอีกอย่างไอ้ชารอนมันพ่นควันชี้
เป็นทางไว้แบบนั้น ไอ้โง่ที่ไหนมันจะไปไม่ถูกอีก

" เอ่อ....ครับ... " รูเน่เอ่ยด้วยความเสียดาย ทั้งๆที่นี้ท่าจะเป็นโอกาสที่แนบแน่นแล้วแท้ๆ...(!?)

ว่าแล้วกระต่ายน้อยก็กระโดดนำไปทันที เพราะคุยไปก็มีแต่จะเสียเวลาอีกทั้งยังจะยืดเรื่องอีกต่างหาก...

.

.

.

แต่แม้ว่ากระต่ายจะกระโดดได้ว่องไวแค่ไหน ก็ยังช้าเกินไปสำหรับรูเน่

ทุกครั้งที่วิ่งไปเรื่อยๆ มีแต่เขาจะทิ้งห่างกับร่างบาง

ซึ่งช่างตรงข้ามกับโลกแห่งความจริงสิ้นดี ที่ปกติแล้วไอจังจะนำหน้าทิ้งห่างเขาเสมอ

จนกระทั่งไอจังต้องหันมาถามว่า รูเน่ไปไหนแล้ว?

.

. 

" รูเน่ รอข้าด้วยสิ!!!!!!!!!!!!! " ร่างบางตะโกนตามหลังมา และเริ่มหอบแฮ่กๆ ทั้งๆที่นี้ยังไม่ทันถึง กม. นึงเลย

ร่างสูงหยุดที่จะไปต่อและเดินกลับมาหาร่างบางที่ลงไปนั่งกับพื้นแล้ว

" เจ้านี้วิ่งเร็วจังเลย.....ขี้โกงที่สุดเลย " ไอจังเริ่มทำหน้ามุ้ย

" ให้ข้าอุ้มไปดีกว่ามั้งครับแบบนี้ " รูเน่ไม่วายที่จะพยายามหาทางให้ตัวเองได้กำไร

" ไม่เอาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ข้ารู้นะว่าเจ้าน่ะคงจะคิดดูถูกข้าสินะ ว่าข้าช้ากว่าเจ้า " กระต่ายน้อยเริ่มออกอาการ ดิ้นไปดิ้นมาอีกครั้ง

" ท่านไอ!!! นี้ไม่ใช่เวลาจะมาแข่งความเร็วนะครับ ท่านต้องไปให้ทันเวลา

ไม่ใช่เหรอ! " รูเน่ขึ้นเสียงอีกครั้ง

" ............................ " กระต่ายน้อยก้มหน้าขยับหูไปมาเพื่อทบทวนอีกครั้ง

" ข้าจะให้เจ้าอุ้มข้าไปก็ได้.....แต่ว่าต้องเลี้ยงขนมข้านะ... "

คำพูดที่ออกมาจากปากของร่างบาง แม้ฟังดูไม่ค่อยจะเต็มใจ แต่ว่าก็เปรียบ

ดั่งสัญญาณไฟเขียวเปิดโอกาสให้ร่างสูงได้ทำในสิ่งที่ปรารถนา

" ครับ.... " รูเน่อดที่จะเผยยิ้ม(หื่น)ไม่ได้ และไม่รอช้าที่จะก้มลงไปคว้า
ตัวบางๆของร่างนั้นขึ้นมา

..

.

.

" เดี๋ยวก่อน!!! "

ไออาคอสเอ่ยขึ้น และผลักร่างสูงที่กำลังจะสมหวังออกไป หูกระต่ายทั้ง
สองนั้นขยับหันไปหันมาราวกับเรดาร์

" เจ้าได้ยินเสียงอะไรดังมาจากไกลๆ รึเปล่า "

" ห๊า " รูเน่อุทาน ...แต่ไม่ว่ามันจะเสียงอะไร รูเน่ก็รู้สึกว่ามันเหี้ยสิ้นดี ที่

บังอาจมาขัดจังหวะสำคัญแบบนี้ได้

" เสียงเหมือนมีงานฉลองเลย..... " ไออาคอสไม่รอช้าที่จะลุกขึ้นและวิ่งไปหาเสียงนั้น

" เดี๋ยวสิท่านไอนั้นมันนอกเส้นทาง!!!!!!!!!!!!!! "

รูเน่พยายามร้องเตือนแต่ว่าก็ได้สายไปเสียแล้ว เพราะร่างบางไม่ได้สนใจเขาเลย

...อะไรกันท่านไอ... นี้จะสายอยู่แล้วยังจะเถลไถลอีก...มันน่าจับมัดซะจริงๆเลย (!?).....

.

.

.

.

.

.

หุยฮาโห่ฮิ้ว!!!

.

.

.

มาละเหวยมาละวา!!

.

.

.

.โฮ่~! ฮี้โฮ่ฮี้โฮ่!!!!

.

.

.

.

.

.

ฮิ้ว~!

.

.

.

.

.

นี้ไม่ใช่เพลงของขบวนขันหมากหรือหมอรำที่ไหนทั้งสิ้น ...

แต่ว่าทว่าต้นเสียงของเพลงนี้มาจากคนกลุ่มหนึ่ง ที่กำลังจัดปาร์ตี้น้ำชากันอยู่นั้นเอง

" เฮ้ย! กอร์ดอนตื่นโว้ยตื่น!! หลับอยู่ได้ หยิบถ้วยน้ำตาลมาให้ฉันทีซิ! "

เสียงของเด็กหนุ่มผู้ใส่สูทและหมวกทรงสูงเอ่ยด้วยเสียงที่ห้าวและชวนหมั่นไส้

" ...................." ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่ถูกเรียก

" โว้ย!!! ไอ้นี้ มันนอนได้นอนดีจริงๆพับผ่า!! อดนอนมาจากไหนวะ เห็นตอนไหนก็นอน "

" ซิลฟิดคุง~! " เสียงของหญิงสาวเอ่ยแจ้ว " ตะโกนใส่โขรโข่งให้หูแตก

ยังไงไอ้กอร์ดอนมันก็ไม่ตื่นหรอกยะ มันจะต้องแบบนี้ "

ว่าแล้วสาวน้อยในชุดสูทและสวมหมวกเหมือนกันเด็กหนุ่มอีกคนนึ่ง

เธอคนนั้นก็หยิบกาน้ำชาร้อนขึ้นมาแล้วราดลงไปที่หางพุ่มพวงของร่างเคที่สวมสูทเช่นกันที่นอนหลับอยู่

 .

. 

" ....................... "

.

.

.

.

.

.

" อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

หางกู!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

.

.

.

คนที่นอนหลับอยู่ถึงต้องกับแหกขี้ตาขึ้นมาแหกปากตะโกนลั่นไปทั้งป่า นกกาพากันแตกตื่นไปกับมัน

" ควีน! ทำอะไรของเธอน่ะ จะลวกมาม่าเรอะ "

" คิกๆ ก็แกเอาแต่หลับนี้ยะ นี้งานฉลองนะยะ ไม่ใช่เกมส์ซ่อนตาดำ

ขนาดซิลฟิดสุดหล่ออุตส่าห์เรียกอย่างสุภาพแบบนั้น (!?) แกยังไม่ยอมตื่นอีก "

" เออ ใช่ เมื่อตื่นแล้วก็หยิบถ้วยน้ำตาลมาให้ฉันสิ " ซิลฟิดได้ทีสั่งต่อ

" ให้ตายสิ อย่าว่าจริงๆ คบกับมนุษย์อย่างพวกแกนี้มัน.... " กอร์ดอนลูบหางตัวเองแล้วเริ่มบ่น

" มนุษย์อย่างพวกฉันมันทำไมเหรอย้า~! " ควีนเอ่ยด้วยเสียงสูง ขณะที่

ถือส้อมกับมีดไว้ให้มือแต่ละข้าง

" ................มันช่าง.....โชคดีจริง ^ ^ ..... "

กอร์ดอนยิ้มแห้งๆ พลางหยิบถ้วยน้ำตาลส่งให้ซิลฟิด

.

.

.

.

สวบ!!! เสียงแหวกพุ่มไม้จากสิ่งลึกลับดังขึ้น

" เอ๋ ! "

" เอ๊ะ! "

" เห.... "

ทั้งสามอุทาน และพร้อมใจกันจ้องมองไปยังสิ่งแปลกปลอมนั้นโดยไม่ได้นัดหมาย..

.

.

.

.

.

" ท่านไออาคอส!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

ทั้งหมดเอ่ยเสียงดังราวกับเห็นดาราเกาหลีตัวเป็นๆ

..

.

.

" ควีน กอร์ดอน ซิลฟิด พวกเจ้าจริงๆด้วยสินะ " กระต่ายน้อยกระดิกหูข้างนึง

" ไม่ได้เจอกันตั้งนาน

ตั้งแต่ตอนที่พวกเจ้าเผลอใส่บรเพ็ดลงไปในถ้วยน้ำชาของราชินี

ข้าก็นึกว่าพวกเจ้าจะโดนกุดหัวไปแล้วซะอีก " กระต่ายน้อยพูดได้ตรงแทงใจดำ

" แหม...เรื่องมันนานมาแล้วคะท่านไอ " ควีนแก้ " ตอนนั้นราชินีโกรธมาก

หาว่าพวกเราพยายามลอบปลงพระชนม์ ฉันก็เลยต้องต่อรองชีวิตกับอัลบัมวายที่อุตส่าห์สะสมมา T ^ T "

ควีนว่าแล้วก็อดน้ำตาตกด้วยความเสียดายไม่ได้ เพราะภาพที่อยู่ในนั้นล้วน

แต่หาดูได้ยากยิ่งอีกทั้งยังเห็นจะๆ ไม่มีแอบใดๆ แต่ไอ้ซิลฟิดกับกอร์ดอน

มันรู้สึกยังไงนะที่รอมาได้ด้วยอัลบัมวาย

.

.

.

" ท่านไอ!!!!!!!! " บุคคลที่ 5 โผล่มาทันที

" นี้ท่านต้องรีบไปนะครับ แล้วนั้นมัน.....ห๊า....กอร์ดอน ควีน ซิลฟิด ....... "

" ว้าย!!! " ควีนร้องขึ้น " นั้นใครกันน่ะ หน้าตาหล่อจังเลย แฟนใหม่ของ

ท่านไอเหรอคะเนี้ย ดูเป็นผู้เป็นคนกว่าคนเก่าเยอะเลยนะค่า! "

" พร่วด!!!!!!! " ซิลฟิดพ่นช้าออกมาทางปาก ในความปากไวของคุณเธอ

ในขณะที่กอร์ดอนตาสว่างทันที

" อ๊า!!!!!!!!!!!!! ควีน!!!!!!!! " กระต่ายน้อยร้องเสียงหลง " พูดอะไรน่ะ!!!

แฟนเฟินอะไรก๊าน!!! ข้าไม่เคยมีซะหน่อย แล้วนั้นผู้ชายนะ "

ร่างบางหน้าแดงแปร๊ดเป็นมะเขือเทศสุก ดึงหูกระต่ายลงมาแทบกับหน้า

ราวกับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

ในขณะที่ผู้มาใหม่นั้นกลับชะงัก ด้วยความรู้สึกตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน

" แหม...อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่องเลยคะ ^ ^ ใครๆดูก็รู้กันทั้งนั้น แต่ว่าคนแฟน

ใหม่นั้นไม่กลัวถูกหักกระดูกเหรอคะ(!?) "

" พอเถอะควีน " ซิลฟิดร้องห้ามก่อนที่จะเลยเถิดไปกว่านี้ " แต่ว่าแกเป็น

ใครกันวะ แล้วทำไมถึงรู้จักชื่อพวกฉันได้ "

ซิลฟิดยืนขึ้น ชี้หน้าชวนหาเรื่อง ขณะที่มืออีกข้างก็ถือถ้วยน้ำชาใบหรู

" นั้นสินะ เจ้ารู้จักคนพวกนี้มาก่อนเหรอ " กระต่ายน้อยให้หูสะกิดร่างสูง

" เอ่อ....คือว่า... " รูเน่ไม่รู้จะพูดยังไงดี ถ้าจะให้พูดคือเขารู้จักวันเดอร์แลนนั้นล่ะ แต่ทำไมไอ้พวกนี้ไม่รู้จักเขาวะ..รึว่าในโลกนี้ไม่มีคนที่ชื่อว่า รูเน่ อยู่กันนะ.......

" แหม...ซิลฟิดคุง ทึ่มจังเลย ทำไมเขาจะไม่รู้ชื่อพวกเรายะ ในเมื่อฉันปัก

ชื่อไว้ที่หมวกเลยนี้ยะ ส่วนกอร์ดอนน่ะปักหางเลย... "

" ห๊า!! " ทั้งซิลฟิดและกอร์ดอนต่างตกใจ และสำรวจทันที .....ยัยนี้ปักตอนไหนวะ

" จริงด้วยสินะ มิน่าล่ะรูเน่ถึงเรียกชื่อพวกนี้ถูกที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง " ร่างบางทุบกำปั้นกับฝ่ามือ

" ................ " รูเน่เงียบ ...อันที่จริงเขาไม่ได้สังเกตไอ้ชื่อบ้าๆ ที่ปักพวกนั้นหรอก แต่เขารู้จักจริงๆต่างหากล่ะ

.

.

.

" แต่ว่าช่างเถอะ ไหนๆท่านไออาคอสก็อุตส่าห์มาแล้ว ก็มาให้เกียรติร่วม
ฉลองกับพวกเราหน่อยเถิด ฉลองกันทั้งงานอยู่แค่ 3 คน แล้วดันหลับไปซะ
คนนึงมันอนาถจริงๆ"

ซิลฟิคเงื้อมมือขึ้นและเอ่ยเชิญชวนผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าทันที

" ก็น่าสนใจดีนะ " กระต่ายน้อยว่าพลางกระดิกหู " แต่ว่าไม่หรอกนะ ช้าน่ะ

ต้องรีบไปพระราชวังก่อน 6 โมงแล้วตอนนี้ข้าก็กำลังจะสายแล้วด้วย "

" อืม...ตอนนี้ก็ 5 โมง 30 นาที ยังทันน่าทันไอ " ซิลฟิดมองดูนาฟิกา

ข้อมือเรือนสวยที่ข้อมือของตนและเอ่ยอย่างไม่แยแส

" เฮ้ย! มันแค่ครึ่งชั่วโมงกับระยะทาง 10 กิโลนะโว้ย!!! แล้วมันจะไปทันได้

ไงวะ " เจ้าหงอกตวาดเสียงดังโดยที่ลืมไปแล้วว่าเขาได้พูดกับร่างบางว่ายังไง...

แต่ทว่าซิลฟิดยังคงสีหน้าปกติไว้เช่นเคย

" จุ๊ๆ ช่างไม่รู้อะไร ในป่านี้น่ะมันมีทางลัดอยู่มากมายที่ไปสู่พระราชวังซ่อนอยู่ ชนิดที่ว่าแค่ก้าวไปก้าวเดียวก็โผล่ไปหายใจรดต้นคอราชินีแล้ว "

( ฟังดูมันน่าขนลุกจนไม่น่าใช้บริการ )

" เอ๋ ! " ทั้งรูเน่และไออาคอสอุทานออกมาพร้อมกัน

.

.

.

" จริงเหรอ " ขุนพลกระต่ายถึงกับหูตั้งชันด้วยความคาดไม่ถึง..

" ก็จริงน่ะสิ คงไม่มีไอ้โง่ที่ไหนในวันเดอร์แลนนี้คิดจะเดินเท้าไป 10 กม

จนถึงพระราชวังหรอกน้า~ "

.

.

.

.

" เอ่อ....รึว่า...ท่านคิด..... "

.

.

.

.

.

" ไม่!!! " กระต่ายน้อยตอบทั้งที่หน้าแดงแปร๊ดไปด้วยความขายหน้า

" ข้ารู้อยู่แล้วหรอกน่า ฮะๆ "ไออาคอสรีบหัวเราะกลบเกลื่อน โดยที่รูเน่ได้แต่มองดูและส่ายหัวด้วยความอนาถ

...ท่านไอนะท่านไอ... อยู่นี้แท้ๆแต่กลับไม่รู้เรื่องอะไรเอาซะเล้ย.....

.

.

.

" งั้นก็มาฉลองกันได้แล้วสินะค่า~! วันนี้มีเค้กแครอทด้วยนะคะท่านไอ "

" จริงเหรอ!!! "

กระต่ายน้อยไออาคอสกระดิกหูรั่วและไม่รอช้าที่จะกระโดดไปนั่งที่นั่งร่วม

โต๊ะด้วยทันที รูเน่ไม่ทันที่จะได้ห้ามกระต่ายน้อยก็ลงไปนั่งซะแล้ว เขาจึงได้

แต่ต้องทำตามและเลือกที่จะนั่งติดอยู่กับคนที่รัก

" เอ้าๆ ได้ฤกษ์แล้วก็มาฉลองกันต่อ!! " กอร์ดอนตบมือให้จังหวะก่อนที่

จะพุ่บลงนอนต่อ.....( นี้มันเป็นคนชวนแท้ๆเลยนะ )..

.

.

บรรยากาศของงานน้ำชาเริ่มต้นอีกครั้งด้วยสมาชิกที่เพิ่มขึ้นมาอีกสองคน

เสียงช้อนชากระทบแก้วดัง ก๊อก แก๊ก เป็นจังหวะที่คุ้นหู

ในขณะที่ว่าไออาคอสกำลังนั่งกินเค้กแครอทอย่างโหยหิว ควีนก็กำลังเห่อกับของเล่นชิ้นใหม่

" ท่านไอนี้หูนิ้มจังเลยนะครับ " ควีนว่าพลางลูบหูที่มีขนปุกปุยนั้นขึ้นลงอย่างแผ่วเบา

แต่ทว่านั้นกลับทำให้ไออาคอสรู้สึกรำคาญเป็นอย่างมาก ที่มีคนมายุ่งกับหู

ที่เป็นส่วนแสดงอารมณ์ความรู้สึกและสัมผัสไวที่สุด

" งิ! " ไออาคอสร้องเสียงแหลมเล็กๆ ก่อนที่จะสะบัดหูหลุดออกจากมือ

เรียวเล็กของหญิงสาว

.

.

.

" ............. " ควีนอึ้ง..

.

.

.

.

.

" กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!! สะบัดหูได้ด้วย !! คาวาอี้"

คราวนี้ควีนถึงกับคลั้ง เข้าโอบบกอดกระต่ายน้อยทั้งตัวแบบไม่ทันตั้งตัว

ไออาคอสก็หน้าตาตื่นตกใจพยายามจะดิ้นหนี รูเน่และซิลฟิดก็มองดูด้วย

ความสังเวช และคิดว่าตนเองช่างโชคดีเหลือเกินที่ไม่มีหูมีหางแปลกๆ ยื่น

ออกมาจากกาย ( ความจริงกอร์ดอนมันก็มีหูมีหาง แต่ว่ารูปร่างมันไม่ชวนกอด )

" โอ๊ย!!! " กระต่ายน้อยร้องเสียงหลง " อย่ามาดึงหูข้านะ!!! "

ไออาคอสรีบเอาจับหูทั้งสองมาแนบกับหน้าไม่ให้สาวน้อยมีโอกาสได้จับอีก

" แหม ท่านไอก็แค่นี้เอง กอร์ดอนน่ะเป็นหนูยักษ์เอาน้ำร้อนราดหางยังไม่

เป็นไรเลย " ( อันที่จริงแล้วมันร้องจ๊ากเลยไม่ใช่เรอะ )

" งืมๆ อันที่จริงฉันเป็นกระแต แต่ว่า...จะเป็นหนูยักษ์ก็ได้.." กอร์ดอนกล่าว

อย่างสะลึมสะลือเหมือนยังไม่ตื่นที ( มันช่างไม่มีความเป็นตัวของตัวเองเลยว่ะ.. )

.

.

ในตอนนั้นเองกระต่ายน้อยก็ขยับเก้าอี้ถอยห่างออกมาจากควีน เข้าใกล้กับ

รูเน่เพื่อหนีภัยอันตราย แต่หารู้ไหมว่าการทำเช่นนั้นจะเป็นอันตรายยิ่งกว่า

ร่างสูงเมื่อสบโอกาสก็ใช้มือคว้าร่างบางเข้ามาโอบกอดและแอบยิ้ม(หื่นๆ)

ไออาคอสทำหน้าตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

" แต่ว่าพวกนายน่ะจะฉลองกันทำไมล่ะ ถูกหวยเรอะ (!?) " ร่างสูงถามกับ

เจ้าภาพในขณะที่มีกระต่ายน้อยแทะแครอทอยู่ในอ้อมแขน

" แหม...ไม่ได้ถูกหวยอะไรหรอกยะ แต่มันดีกว่านั้นเอง!! "

" !? "

.

.

.

" ก็ซิลฟิดคุงน่ะ บอกชอบฉันน่ะสิ กรี๊ด!!!!ว่าแล้วควีนก็ทำหน้าแดง
และลงไปกองดิ้นกับพื้นเป็นไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวก

" ............... " รูเน่เงียบ....แค่บอกชอบมันก็จัดงานฉลองไม่รู้จักจบแบบนี้

ซะแล้วเหรอวะ ..นี้ถ้าหากว่าไอ้คู่นี้มันแต่งงานกันมันไม่บังคับคนในวันเดอร์

แลนทั้งหมดมาร่วมฉลองกับมันเลยเหรอวะ.....

" แล้วท่านไอล่ะคะ นั้นเป็นแฟนใหม่ของท่านเหรอคะ " ควีนลุกขึ้นมานั่ง

ตามเดิมและเท้าคางหันไปถามกับขุนนางกระต่าย

" ไม่ใช่ซะหน่อย!!~ " ไออาคอสเถียงทันที " เขาน่ะ....เป็นแค่เพื่อนเท่านั้นเอง!!!!!!!!!!!!!!! "

.

.

.

.

เปรี้ยง!!!!

.

.

.

.

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของรูเน่

.

.

.

.

แก้วชาที่ถืออยู่ในมือของร่างสูงร่วงหลุดลงมาจากมือ สาดกระจายน้ำชาใน

ถ้วยนั้นให้ไหลนองโต๊ะ พร้อมกับสติสัมปชัญญะที่หลุดออกจากกาย

.

.

" รูเน่!!! เป็นอะไรรึเปล่า!! " ไออาคอสหันไปถามทันทีด้วยความเป็นห่วง

" = ___ = " ควีนและซิลฟิดนั่งเงียบ....ท่านไอเนี้ย...ทำคนอกหักแล้วยังไม่รู้ตัวอีกนะ..

" เอาเถอะๆ งานรื่นเริงแท้ๆ ต้องสนุกกันหน่อยซี " ซิลฟิดพูดอย่างไม่แยแส..

" ควีนขอกาแฟให้ฉันหน่อยสิ เอาแบบที่มันแก่ๆหน่อยนะ.. "

" ได้แล้วจ้ะซิลฟิดจ๋า ^ ^ .. "

" ขอบใจมากควีน... " ชายหนุ่มรับถ้วยกาแฟมาจากหญิงสาวและบรรจงดื่ม...

.

.

.

.

" พร่วด!!!!!!! อุ้บส์....แหวะ...ถุย!!!!!!!!! "

.

.

.

" ควีน!!!!!!!!! นี้มันกาแฟบ้าอะไร ทำไมรสชาติมันอุบาทว์แบบนี้!!! "

" อ้าว! ก็เธอบอกว่าขอแบบแก่ๆนี้ยะ นี้น่ะแก่ที่สุดแล้วนะยะ ค้างคืนมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วแน่ะ "

" ยัยบ้า!! แก่ๆของฉันหมายถึงขมๆ โว้ย! ไม่ใช่ของค้างคืนแบบนี้!! "

" อ้าวเหรอยะ...แหมที่หลังก็บอกให้มันเคลียๆหน่อยสิยะ พูดแบบนี้ใครๆก็

เข้าใจผิดหมดพอดี " ( มีแต่หล่อนเข้าใจผิดอยู่คนเดียวน่ะสิ... )

.

.

ขณะที่ควีนกำลังชงกาแฟถ้วยใหม่ให้กับซิลฟิดกระต่ายน้อยก็พยายามที่จะ

พูดคุยกับร่างสูงที่ไม่มีท่าทีจะสติกลับมา

" รูเน่ๆ " กระต่ายน้อยเขย่าร่างสูงแต่ก็ไร้ผล แม้จะเอาน้ำชารดมือแบบรด

น้ำสังข์ผู้ตาย คนตรงหน้าก็ไม่มีท่าทีโต้ตอบแต่อย่างใด

" แปลกจังทำไมรูเน่จู่ๆถึงเป็นแบบนี้ได้นะ ข้าพูดอะไรที่มันไม่ดีออกไปรึเปล่า " กระต่ายน้อยเริ่มสลด หูกระต่ายที่เคยตั้งนั้นเริ่มตกลงมา

.

.

" รูเน่... "ไออาคอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

" สำหรับเจ้าแล้ว เจ้าน่ะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเลย ถึงจะพึ่งเจอกันวันนี้แต่เจ้าก็

อุตส่าห์ตามข้ามาแล้วก็ช่วยข้าไว้จากพวกเคอีก.. "

ไออาคอสพยายามพูดข้อดีของร่างสูง แต่ว่าหารู้ไหมว่ายิ่งพูดเน้นไอ้คำว่า

เพื่อนเท่าไรก็ยิ่งทำให้ไอ้หงอกนั้นซีดลงเรื่อยๆ

" ถึงแม้ว่าเจ้าอาจจะมองว่าข้าเป็นคนติ๊งต๊องก็ได้ แต่ข้าไม่โกรธเจ้าหรอก

(เพราะว่ามันเป็นเรื่องจริงใช่ไหมล่ะนู๋) เพราะว่าเจ้าน่ะเป็นคนที่พึ่งได้

มากกว่าเจ้าแมวฟาโรห์คนสนิทข้า...... "

.

.

.

.

ปึ้ง!!!!!!!!!!!!!

.

.

.

.

กระแตกอร์ดอนจู่ๆก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที

.

.

.

.

" แมวงั้นรึ...... " เสียงต่ำหนักแน่นเอ่ยขึ้นทั้งที่กัดฟันพูด

.

.

.

" ว้าย!! กรี๊ด!! ท่านไอค่า!! ทำไมไปพูดชื่อสัตว์แบบนั้นต่อหน้าไอกอร์ดอนล่ะค่า~! " ควีนร้องวี้ดเหมือนกับเห็นผี

" อะ..เอ๋!!! " กระต่ายน้อยต้องสะดุ้งตกใจ แม้ว่าจะไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร

.

.

.

ร่างเคนั้นกำหมัดแน่น พร้อมกับลืมตาขึ้นมาพร้อมกับแววตาที่แดงก่ำไปด้วยความเกรียวโกรธ

.

.

" กร๊าก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! " กอร์ดอนร้องแบบกาเมร่า......

" แมวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ "

ร่างเคนั้นเบ่งพลังกล้าม และเริ่มทำลายข้าวของ โดยเริ่มจากการเอากาน้ำชา

ทุ่มใส่ถ้วยใบเล็กๆ จนแหลกและใช้มือข้างเดียวงอช้อนส้อม

.

.

.

" ว้าย!!!!!!!! อย่านะกอร์ดอน ข้าวของยิ่งแพงๆอยู่!!!! "

" ยัยบ้า!! ร้องวี้ดว้ายอยู่นั้นล่ะ เอาแยมมาซี!!!!!!!!!! "

ซิลฟิดตวาดและคว้าขวดแยมที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดมาจากนั้นก็เทแยมทั้งหมดใส่ช้อนทัพพี

ในขณะที่กอร์ดอนนั้นคว้าขนมปังสองแผ่นมาอัดกระแทกใส่กันอย่างบ้าคลั้งและส่งเสียงคำราม

ซิลฟิดก็พุ่งเข้าไปอย่างกล้าหาญและยัดทัพพีที่เทแยมทั้งหมดใส่ปากของมัน

.

.

.

.

.

" งั่ม! "

.

.

.

.

" ....................................... " ร่างเคเริ่มสงบลงและปล่อยขนมปังที่มี
สภาพแบนแต๊ดลง

" งั่มๆ เอ๊ะ! เกิดอะไรกันขึ้นน่ะ ทำไมข้าวของมันถึงเละเทะแบบนี้ ให้ตายสิ

พวกนายจะฉลองกันยังไงก็น่าจะมีขอบเขตกันบ้างซี! "

.

.

ผวัะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ซิลฟิดตบหัวกระแตให้

.

.

.

.

" แกนั้นล่ะ!!! ที่อาละวาดจนข้าวของกระจัดกระจายแบบนี้ ยังจะมีหน้ามาว่าพวกฉันอีก!!!!!!!! "

" ห๊า! ฉันอีกแล้วเหรอ ว้า...พวกนายก็น่าจะรู้นี้ว่าถ้าเอ่ยคำนั้นต่อหน้าฉันมัน
จะเป็นยังไง " กอร์ดอนเกาหัวแกรกๆ ก่อนที่จะพุ่บลงนอนต่อตามฟอร์ม

.

.

เมื่อเหตุการณ์สงบลง กระต่ายน้อยๆก็ค่อยโผล่ออกมาจากใต้โต๊ะ (ที่หลบภัย) แม้ว่าหูกระต่ายทั้งสองนั้นจะยังสั่นอยู่นิดๆ

" เมื่อกี๊มันเกิดอะไรขึ้นกันน่ะ ... "

" ไม่มีอะไรหรอกครับ ท่านไอคือว่าไอ้กอร์ดอนมันแค่ตกมันเท่านั้นเองล่ะครับ... "

" เหรอ.. = =... "

ซิลฟิดพูดอย่างหน้าตาเฉยเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมด๊าธรรมดา

ขณะที่กำลังชงชากลิ่นหอมๆ มาแตะจมูกร่างบาง

" เมื่อกี๊คงทำให้ท่านตกใจน่าดูเลยสินะ โถ่ๆ ขวัญเอ่ยขวัญมา...

ดื่มชานี้ค่อยนะครับ แล้วมันจะทำให้ท่านรู้สึกดีขึ้น "

" อือ! " กระต่ายน้อยรับชานั้นมาดื่มอย่างว่าง่าย

.

.

.

.

" อร่อยจัง! " ไออาคอสว่าพลางกระดิกหู " เจ้านี้ชงชาอร่อยจังเลยนะซิลฟิด ^ ^ "

ซิลฟิดโค้งลงน้อมรับคำกล่าวนั้น

" ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับท่านไออาคอส เพียงแค่ว่าข้าฉลองมาแบบนี้

วันๆก็ซดแต่ชาเลยชงจะคล่องเท่านั้นเองล่ะครับ "

" จริงๆ นะ ฝีมืออย่างเจ้าเนี้ย น่าจะไปเปิดร้านน้ำชาที่พระราชวังนะ

ข้าจะได้มากินชาที่เจ้าชงทุกวันเลยไง ^ ^ "

" เอ่อ...อย่าเลยครับ กระผมพอใจที่จะอยู่แบบนี้มากกว่า " ซิลฟิดว่า...แต่จริงๆแล้ว เขาน่ะยังสยองไม่หายจากคราวก่อนที่เกือบจะหัวกุดเพราะว่าทำ
บรเพ็ดลงไปในถ้วยชาของราชินีอยู่เลยต่างหาก

" จริงๆนะวิลฟิด เจ้าน่ะชงชาเก่งที่..สุด......เลย.....คร่อก...... "

ไม่ทันไรกระต่ายน้อยก็ออกอาการสะลึมสะลือ ก่อนที่จะพุ่บหลับลงไปกับโต๊ะ ทั้งๆที่มือถือถ้วยชาที่หมดแล้วคาอยู่

" ว้าย!!! ท่านไอเป็นอะไรไปน่ะ!! ติดเชื้อกอร์ดอนเหรอคะ (!?) "

" ไม่ต้องห่วงหรอกควีน ท่านแค่หลับไปเท่านั้น.. "

" เฮ้อ~! งั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย เพราะว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับท่านกระต่าย

ขึ้นมาล่ะก็...นอกจากโดนตัดหัวแล้วมีหวังคงจะถูกหักกระดูกทั้งตัวแน่ๆเลย

เอ๊ะ! แต่ว่าซิลฟิดแกรู้ได้ไงยะ!? "

.

.

.

.

.

" ก็..ฉันน่ะใส่ยานอนหลับลงไปในถ้วยชาของท่านไออาคอสเองนี้นา... "

ซิลฟิดตอบอย่างหน้าตาเฉย

" อ๋อ! เป็นแบบนี้นี้เอง เอ๊ะ!!!! แล้วแกทำแบบนี้ทำไมยะ ว่างงานเหรอ (!?) "

" หึๆ " ชายหนุ่มได้แต่หัวเราะหึๆ เบาๆโดยไม่ได้ตอบคคำถามของหญิง

สาวที่มีท่าทีรนราน เขาได้หยิบบางอย่างออกมาจากหมวกทรงสูงที่สวมอยู่

ของสิ่งนั้นเป็นวัตถุแข็งแวววาว และมีน้ำหนักพอสมควร หากแต่ว่าของสิ่งนี้

นั้นมีไว้เพื่อใช้ในการบันทึกภาพเคลื่อนไหว หรือที่เราเรียกกันว่า " กล้อง "

นั้นเอง ( มันใส่เข้าไปในหมวกได้ไงวะ... )

" นั้นมันกล้องนี้นา แกจะเอากล้องมาทำไมยะ " ควีนถามด้วยความประหลาดใจ

" ฉันจะ........ "

.

.

.

.

.

" ฉันจะจับมันถ่ายหนัง XXX!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

..

.

.

.