...กระต่ายน้อยงานเข้าแล้ว~! จะรอดได้หรือไม่งานนี้..

Misson's Vanlentine Part4 [ conclusion ]

Creed :[SylphidXQueen]

By :Nafkung

.

.

.

.

.

มันอะไรกันซะทีนะ........

ทำไมไอ้คนแต่งมันชอบดองฟิคอยู่เรื่องเลยวะ แล้วมันก็ชอบคิดฟิคเรื่องใหม่ๆออกมาเรื่อยๆ

มันจะเอาให้จบก่อนซะเรื่องได้ไหมวะเนี้ย = =!

.

.

.

แต่ว่าตอนนี้นี้สิ ตรูกำลังเจอวิกฤตสุดๆไปเลย

ตอนแรกแค่ยัยควีนตัวเดียว ก็จะแย่อยู่แล้ว แล้วยัยนี้ดันลากเจ้ากอร์ดอนมาอีก...

.

.

.

โว้ย!!!!!!!!!!!!!! นี้อยากจะเห็นฉันเป็นบ้ากันรึไงเนี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

คิดว่าฉันเป็นคนที่ใจ เมตตา อุเบกขา รึไงฟร่ะ!

.

.

อย่าให้ฉันต้องเล่นบทร้ายขึ้นมานะโว้ย!!!!!!!!!!!!!! บอกไว้ก่อน!

.

.

.

.

" วาเลนไทน์นี้แกโกรธเหรอยะ "

.

.

เสียงของเด็กสาวเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นคนตรงหน้านั้งเงียบ คิ้วขมวด หน้าบึ้ง กอดอก ตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว

แม้ว่าทั้งตัวจะเต็มไปด้วยปาสเตอร์ ผ้าพันแผล สำลี แต่ก็ไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกมาแต่อย่างใด

.

.

ราวกับว่าความรู้สึกที่เจ็บแค้นในใจจะมีผลต่อเขามากกว่าในยามนี้

.

.

.

" นี้วาจัง = 3 = " ควีนพยายามจะยื่นมือว่าแตะไหล่แต่ทว่า...

" เชอะ! " ผมส่งเสียงและจัดการขยับหลบอย่างรวดเร็ว

" = =! " ควีนเงียบ.......

" ไม่เอาน้าวาลันจัง ฉันก็แค่บอกกอร์ดอนเรื่องที่แกอ่านฟิควายนิดเดียวเอง ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะ"

" เชอะ!! " ผมส่งเสียงดังยิ่งกว่าเดิมราวกับไม่ได้ยินที่หล่อนพูด

" น่าวาจี้จังฉันขอโทษ อย่างอนแบบนั้นสิ " ควีนยังคงพยายามและเขยิบเข้ามาใกล้ๆ

ผมไม่ได้พูดอะไรแต่ก็ลุกขึ้นหนีร่างบางๆนั้นแล้วเดินไปเก็กที่หน้าประตู ในขณะที่มือที่สาม(กอร์ดอน)

นั่งเล่นเกมส์ไพ่ในเครื่องคอมผมอย่างไม่สนใจอะไร (มันน่าจริงๆ.....)

ควีนยังคงไม่ละความพยายาม เดินตามมาแล้วจับแขนผมเอาไว้ไม่ให้เดินหนีไปไหนอีก และเริ่มขึ้นเสียง

" นี้ไอ้วาเล้น! แกอย่าเล่นตัวให้มันมากนักได้ไหมยะ = [ ] =!!!! ก็ฉันขอโทษแล้วนี้ยะ!! "

ผมไม่ได้ตอบอะไร ไม่แม้แต่จะมองแล้วเมินหน้าไปทางอื่น

" = =* " ควีนทำคิ้วขมวด ไม่เคยเจอล่ะสิ ผู้ชายขี้งอน

...เอ..แต่ก็เพราะไอ้นิสัยขี้งอนของเราแบบนี้ของเรารึเปล่านะ... ที่ทำให้เราต้องกินแห้วมาตลอด (งอนมากเกิน)

..แต่แล้วมันจะทำไมเล่า! ก็มันโมโหนี้หว่า!!!!!!!!!!!

ซักพักอลาวเน่ควีนถอนหายใจ และยังคงเกาะแขนของผมไม่ยอมปล่อยราวกับหมีโคล่า

...แล้วหล่อนก็ยืดตัวขึ้นมา ให้สูงพอๆกับผม

....ก่อนที่จะ....

...จุ๊บที่แก้มผมเบาๆ

..

.

.

.

.

....เอ๋ !?

.

.

.

.

.

.

.

" O [ ] o!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

.

.

.

.

.

.

.

.

.

" ควีน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!O [ ] o!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

ผมร้องลั่นและสะบัดแขนกระโดดเป็นจิงโจ้ไปชิดกับมุมฝาอีกฟากหนึ่งอย่างไม่เชื่อ

" ต๊าย ^ ^ อย่าพูดแล้วเหรอยะ วาจัง!!!!!!!!! " อลาวเน่เผยยิ้มอย่างมีชัยชนะ

" ทะ..ทำบ้าอะไรของเธอเนี้ย!!!!!!!! " ผมหลุดเก็กอย่างไม่เหลือมาด มีเหงื่อซึมออกมา พลางเอามือมาแตะแก้มน้อยข้างที่ถูกขโมยจูบ และรู้สึกถึงลิปสติกที่ติดอยู่

...มันไม่ใช่ความฝันพระเจ้าค่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.

.

.

.

" คิกๆ ก็แกขี้งอนเองนี้ย้า ^ [ ] ^ ฉันก็เลยแกล้งซะเลย " ควีนหัวเราะราวกับสิ่งที่ทำไปเป็นเรื่องปกติ

" ฮะๆ ชายใดในโลกหล้านี้เจอไม้ตายท่านี้ของยัยควีนเข้าไป ก็ต้องหวั่นกันทั้งนั้นล่ะ " กอร์ดอนหัวเราะสมทบ

" ขนาดไอ้ซิลฟิดมันโมโหไฟพ่นออกจากไฟมา เจอเข้าไปมันยังอึ้งค้างเป็นก้อนหินเลย "

.

.

.

" ยะ....ยัยบ้า!! เล่นแบบนี้ได้ไงกัน ฉันถือนะโว้ย! " ...ถ้าเกิดมาคนจิ้นมาเป็นวาเลนไทน์ควีนขึ้นมาคนจะว่ายังไง

" แหม..ก็แกงอนเองนี้ยะ แต่แกไม่งอนต่อแล้วเหรอยะ ^ ^ "

" ไม่มีอารมณ์แล้ววุ้ย! " ผมตวาดพลางเอาผ้าขนหนูมาเช็ดถูเอาลอยลิปสติกนั้นออกไป

" คิกๆ แต่ว่าแกก็คงไม่โกรธแล้วนะที่ฉันบอกเรื่องแกกับกอร์ดอนไป ^ ^ "

" โกรธวุ้ย! "

" อะไรกัน ยังโกรธไม่เลิกอีก น่า~ ฉันสัญญานะว่าฉันกับกอร์ดอนไม่บอกใครอีกแล้วจริงๆ ถ้าแกยังไม่ยอมยกโทษให้อีก คราวนี้ฉันจูบปากเลยนะยะ "

ผมได้ยินแล้วถึงกับสะดุ้งเฮือก ..อะไรวะ...นี้คราวนี้ยังจะขโมยจูบฉันเพิ่มขึ้นมาอีกเหรอวะเนี้ย

" เฮ้อ.. เอ้า! ก็ได้! แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ ถ้ามีอีกฉันไม่ยกโทษให้แล้วนะเฟร้ย! " ถึงจะยังโกรธอยู่ก็ต้องยกโทษให้ล่ะงานนี้ ไม่งั้นไม่รู้ว่าจะโดนอะไรอีก

" กรี๊ด! ต้องอย่างงี้สิยะ ><! ถึงจะสมกับเป็นวาจังหน่อย เอาเป็นว่าความลับเรื่องที่แกชอบอ่านฟิควาย ก็เป็นความลับที่เรารู้กันแค่สามคนเท่านั้นนะ " ควีนเอ่ยอย่างร่าเริง

" ฮะๆ ฟังดูแล้วยิ่งใหญ่ดีจริงๆ ^ ^ " กอร์ดอนหัวเราะ

" = = ! " แต่ตรูนี้ล่ะที่หัวเราะไม่ออก มันเหมือนกับว่าตรูเป็นมนุษย์ต่างดาวอีที ที่ต้องเก็บความลับยังไงชอบกล

.

.

.

แต่ว่าเห็นแบบนี้แล้ว ....

.

.

.

..ไอ้พวกนี้มันเต็มบาทรึเปล่าวะเนี้ย รั่วกันเหลือเกิน

.

.

.

.

..โดยเฉพาะไอ้กอร์ดอนมันอายุเท่าตรูไม่ใช่เรอะ แล้วทำไมมันถึงปัญญาอ่อนได้ถึงเพียงนี้...

.

.

.

.

.

.

แต่ก็อดขำไม่ได้

.

.

.

.

.

.

.

" เอ๊ะ! แต่ว่าวาลันจัง แล้วเรื่องมันเป็นมายังไงยะ แกถึงได้กลับมาสภาพแบบนี้ = =? " ควีนเริ่มสงสัยอีกครั้ง

" หึ ก็เพราะไอ้เจ้างูบาซิลิสของหล่อนนั้นล่ะ ที่มันเล่นฉันซะแบบนี้ "

" ว้าย! ซิลฟิดเนี้ยนะ ไม่จริงหรอกซิลฟิดสินัยดี ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้หรอก " ควีนส่ายหัวอย่างไม่เชื่อ (เข้าข้างเข้าไป)

" เอ่อ...แต่ฉันเชื่อนะวาเลนไทน์ เพราะฉันเองก็ชอบโดนมันตื้บอยู่บ่อยๆ = =! " กอร์ดอนเอ่ยพลางเหงื่อตก

" นี้! กอร์ดอนแกอย่าว่าซิลฟิดแบบนั้นสิ ซิลฟิดน่ะ! ทำไปเพราะเพียงแค่อามรณ์ชั่ววูบเท่านั้นเองนะยะ แล้วแกก็ไปกวนซิลฟิดเขาเองนี้! "

" = =! " กอร์ดอนเงียบ...... อารมณ์ชั่ววูบบ้าอะไรวะ T ^ T มันตื้บตรูได้ทุกวัน ขนาดตรูนั่งอยู่เฉยๆ

" เอาเถอะๆ จะว่าไปฉันก็ผิดเองล่ะที่ไปต่อยมันก่อน " ผมรับยกมือสงบศึกแต่ทว่า.....

.

.

.

" กรี๊ด!!!!!!!!!!!!! นี้แกต่อยซิลฟิดเหรอยะ!!!!!!!!! แต่ต่อยเขาทำไมเข้าทำอะไรให้แก T [ ] T!!!!!!!!!!!! " อลาวเน่ออกอาการ และจับผมเขย่าทันที

" เฮ้ย!!!!! ยัยควีน นี้ฉันเจ็บอยู่นะ @ [ ] @ (มึนวุ้ย) ก็ไอ้ซิลฟิดมันว่าฉันเป็นเกย์ก่อนนี้หว่า!!!!" ผมเถียงกลับทันที

" แล้วซิลฟิดคุงเขาพูดผิดตรงไหนยะ = [ ] = "

" ก็ฉันไม่ใช่นี้โว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

" เอ่อ...แต่ว่า มันไปไงมาไงล่ะเนี้ย ซิลฟิดมันถึงว่าแกแบบนั้น = =! " กอร์ดอนที่อยู่ในเหตุการณ์มาทำหน้าที่สงบศึกแทน

ควีนใจเย็นลง และปล่อยผม

" นั้นสิยะ ทำไมเขาถึงว่าแกแบบนั้นล่ะ รึว่าแกไปลวนลามซิลฟิดเขา = =!!! "

" ยัยบ้า! คิดได้ไง ใครจะลวนลามมันลง ก็เพราะว่าฉันแค่ไปถามคำถามมันนิดเดียวเอง แล้วไม่รู้ว่าไปพูดไม่ถูกตรงไหน มันเลยว่าฉันแบบนั้น " ( อะ...เอ็งยังไม่รู้อีกเรอะ )

" เอ๋ แล้วแกไปถามอะไรซิลฟิดเขาเหรอยะ " ควีนถามอีกครั้ง

" เฮ้อ....ก็ฉันแค่อยากรู้ว่ามันเป็นคนแบบไหน เลยเอาคำถามทายใจไปถามมันเท่านั้นเอง

อ้อ! แต่ว่ากอร์ดอนไอ้ซิลฟิดเนี้ยมันเป็นไงเหรอวะ " ผมหันไปถามเพื่อนของซิลฟิดอีกคนที่นั้งอยู่ทันที

" หือ? ซิลฟิดเหรอ ซิลฟิดมันก็เป็นคนน่ะสิ = 3 = " กอร์ดอนตอบ

" โอเค ยิ่งกว่ายัยควีนอีก " ผมกุมขมับ " นั้นล่ะ! ฉันคิดว่าถ้าเอาผลทายใจมันมา เผื่อจะได้รู้อะไรมั้งเท่านั้นเอง "

" เอ๋ มันจะแม่นเหรอยะ วาทันจัง " ควีนทำหน้างงๆ

" แล้วอยากจะลองดูไหมล่ะว่ามันแม่นไหม " ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่ยิงคำถามที่น่าสนใจกลับไป

" เอ๋? " กอร์ดอนกับควีนมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ก่อนมองมาทางผม

" คือ...ฉันบอกว่า พวกนายจะลองเล่นดูไหมล่ะ ว่ามันตรงกับนิสัยพวกนายรึเปล่า " ...ทำไมเจ้าพวกนี้มันฉลาดกันเหลือเกิน

" น่าสนุกดีนี้ ฉันเล่นๆ ^ ^ " กอร์ดอนเอ่ยคนแรก

" ฉันเอามั้งล่ะกัน คิกๆ " ควีนหัวเราะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ผมแอบหัวเราะ ......อยู่กับพวกนี้แล้วรู้สึกเหมือนเป็นพี่เลี้ยงเด็กอนุบาลยังไงไม่รู้แฮะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

" เอาล่ะคำถามแรกนะ " ผมหยิบสมุกพกออกมา และเริ่มอ่านคำถามทายใจ ซึ่งดูเหมือนว่าผู้ฟังทั้งสองจะให้ความสนใจอย่างยิ่ง

..

.

.

.

.

.

.

.

"สมมติ ว่า คืนหนึ่งพวกนายนอนหลับฝันถึง สายวันหนึ่งกลางฤดูร้อนที่มีฟ้าสีคราม ปุยเมฆขาว และแสงแดดอบอุ่น

นายเห็นตัวเองกลับไปสู่วัยเด็ก อายุประมาณ 10-12 ขวบ กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานกลางทุ่งหญ้า และนายมองเห็นลูกโป่งด้วย

ลองจินตนาการกันดูว่า ลูกโป่งในความฝันของพวกนายเป็นไง "

..

.

.

.

.

.

.

.

" = ___ = " กอร์ดอน ควีนเงียบ....

.

.

.

.

.

.

.

" ละ...แล้วทำไมพวกแกทำหน้าแบบนั้นล่ะเฮ้ย = =! "

.

.

.

.

.

.

.

" เอ่อ....คือว่า เราไม่นึกคำถามมันจะมาแนวนี้น่ะ " ควีนตอบ

" วาเลนไทน์นี้แกถามซิลฟิดแบบนั้นจริงๆเรอะ " กอร์ดอนอึ้ง

.

.

.

.

.

" เอ้า! คิดมากน้า รีบๆตอบมาเถอะน้า

1. มีลูกโป่งหลายใบ สีสันหลากหลาย ลูกเล็กลูกน้อยลอยเต็มท้องฟ้า

2. ลูกโป่งขนาดใหญ่ลอยอยู่ในสนาม

3. นายเป่าลูกโป่งด้วยตัวเอง มีหลายใบหลายสี

4. นายกำลังวิ่งในทุ่งหญ้า มีลูกโป่งหลายใบลอยตามหลัง "

.

.

.

.

.

.

.

เมื่อสิ้นคำถามกอร์ดอนกับควีนเริ่มใช้ความคิด

" อืม....ฉันเอาแบบว่ามีลูกโป่งหลายใบ สีสันหลากหลาย ลูกเล็กลูกน้อยลอยเต็มท้องฟ้าล่ะกัน " กอร์ดอนกล่าว

" ว้าย! กอร์ดอนเลือกเหมือนฉันเลยย่ะ มีลูกโป่งหลายๆสีมันน่ารักกว่าจริงไหมยะ ><! " ควีนพูดขึ้นทันที

" เอ่อ... คือแบบว่าฉันว่าแบบนี้มันเหมือนโฆษณาที่ดูดีน่ะ = =! "

" = = " ควีนเงียบ ก่อนที่จะหันมาทางผม " เอ้า! วาเลนไทน์แล้วแกเลือกแบบไหนยะ "

" ห๊า! ฉันต้องเล่นด้วยเหรอ " ผมตกใจ

" ก็ใช่ซิยะ พวกฉันเองก็อยากรู้นิสัยแกนี้ยะจริงไหมกอร์ดอน~ "

" เอ้า จริงก็จริง = 3 = " กอร์ดอนตอบอย่างไม่เต็มใจ

" แต่ฉันรู้เฉลยก่อนแล้วนี้นา...... " ผมพยายามบ่ายเบี่ยง

" แล้วตอนแรกแกตอบอะไร แกก็บอกมาสิยะไม่เห็นยากเลย ทึ่มจังเลยนะวาจัง "

" = =! " ... โดนด่าอีกตรู

..

.

.

.

.

.

" หึๆ เอางั้นก็ได้นะ ฉันน่ะเลือกที่ว่าเป่าลูกโป่งด้วยตัวเอง แล้วมีหลายใบหลายสี "

" ต๊าย! ขยันจังเลยนะวาเร้นจัง แล้วไม่เป่ากันปากแห้งเหรอ "

" จะบ้าเรอะ แค่สมมุติเฉยๆ จะจริงจังอะไรนักหนากัน! "

" แล้วซิลฟิดคุงที่น่ารัก(!?) เขาเลือกอะไรเหรอยะข้อนี้ รึว่า! เพราะแกถามเขาแบบนี้เขาก็เลยโกรธแล้วทำให้แกเป็นแบบนี้! " ควีนเริ่มหน้าเหวอ

" ไม่หรอกควีน " ผมส่ายหน้า " ตอนแรกที่ได้ยินคำถามมันก็อึ้งนะ แต่ว่ามันไม่ได้ด่าฉันข้อนี้ "

" อืม..ฉันก็ว่างั้น ถ้าถามแค่นี้มันโกรธก็บ้าแล้ว แต่มันเลือกอะไรเหรอ " กอร์ดอนพยักหน้า

" สำหรับซิลฟิดนะ มันเลือกข้อที่ว่าวิ่งในทุ่งหญ้า มีลูกโป่งหลายใบลอยตามหลัง "

" กรี๊ด ><!! ตายแล้ว! ซิลฟิดเลือกข้อนี้น่ารักจังเลย!! " ควีนร้องออกมา

ผมกับกอร์ดอนหันมามองหน้ากันทำนองว่า.... มันน่ารักตรงไหนวะ....

" แล้วความฝันกับลูกโป่งมันหมายถึงอะไรยะ วาจัง เร็วๆสิฉันอยากจะรู้ !! " หญิงสาวไม่ว่าเปล่าเริ่มจับคอเสื้อผมเขย่าทันที

" เฮ้ย! ใจเย็นๆไว้ ฉันจะเฉลยเดี๋ยวนี้ล่ะ ลองดูล่ะกันนะว่ามันตรงไหม เริ่มจากของเธอกับกอร์ดอนเลยล่ะกัน "

.

.

.

.

.

.

ผมสูดหายใจเข้าก่อนที่จะเอ่ยเฉลย ท่ามกลางสายตาของผู้ฟังที่ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"มีลูกโป่งหลายใบ สีสันหลากหลาย ลูกเล็กลูกน้อยลอยเต็มท้องฟ้า นั้นหมายถึง คุณเป็นคนช่างจินตนาการ

และสิ่งที่คุณฝันนั้นมันก็ช่างยิ่งใหญ่เลิศหรู จนดูราวกับว่ามันอยู่อีกด้านของโลกนี้ และยากที่เดินทางไปถึง ณ จุดนั้น

พยายามให้มากแล้วกัน หรือไม่ก็ลองฝันให้ใกล้มืออีกนิด จะได้คว้าฝันได้ง่ายๆ หน่อยไง "

ทันที่ที่ผมอ่านเฉลยจบเท่านั้นล่ะ

.

.

.

.

" กรี๊ด!!!!! ฟังแล้วฮึกเหิมเลยยะ (!?) เหมือนกับว่ามันกำลังบอกฉันว่า ที่ฉันแอบชอบซิลฟิดน่ะไม่ใช่เรื่องที่ฝันเกินไกล ให้พยายามอีกนิดแล้วจะสำเร็จเอง !! "

ควีนออกอาการลงไปดิ้นกับพื้นเหมือนไส้เดือนโดนไฟทันที

" = =! " ผมเงียบ..... ช่างคิดไปได้นะแม่คูณ~ เขาไม่ได้หมายถึงซิลฟิดของหล่อนซะหน่อย

" อืม...บอกไม่ถูกแฮะ อันที่จริงฉันก็ไม่ค่อยฝันอะไรนักหรอก ขอแค่อยู่ไปวันๆก็บอกแล้ว = 3 = " กอร์ดอนกล่าว

" ไม่แปลกหรอกกอร์ดอน ทายใจน่ะมันก็ไม่แม่นแน่นอนอยู่แล้วล่ะ " ผมกล่าว....อันที่จริงแบบแกน่ะ แค่เห็นฉันก็พอเดาได้ตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ = =!

.

.

.

.

.

" ละ..แล้วของแกล่ะยะวาจัง มันหมายถึงอะไรเหรอ "

" หือ? ฉันนึกว่าเธอจะอยากรู้ของซิลฟิดก่อนซะอีกนะ.. " ผมเลิกคิ้ว

" อันที่จริงฉันก็อยากจะฟังของซิลฟิดคุงเขาก่อนนั้นล่ะ แต่ว่าฉันกลัวว่ามันจะเท่มากจนฉันตั้งตัวไม่ทัน อ๊าย !! ><!!! "

ควีนออกอาการกลิ้งอีกครั้ง

" = =.... " ......แค่ทายใจมันจะเท่ตรงไหนวะ.........

.

.

.

.

..

" ของฉันน่ะนะ........ "

.

.

.

.

.

.

.

.

.

" กรี๊ด !! วาจังลามก ><! "

" ยัยบ้า!!! ทายใจโว้ย ไม่ใช่ไอ้นั้น!!!!!!!!!!!!!! "

" ต๊าย ฉันยังไม่บอกอะไรเลยซักหน่อย นี้แกคิดไปถึงไหนยะ ลามกจริงเลยน้า~ วาจังเนี้ย ^ O ^ "

" = = ... " ..นะ...นี้ตรูผิดเหรอเนี้ย......แล้วบอกว่าลามกเนี้ย..ใครจะไม่นึกถึงเรื่องนั้นมั้งวะ....

.

.

.

.

.

.

.

.

" เป่าลูกโป่งด้วยตัวเอง มีหลายใบหลายสี ลูกโป่งหลายสีที่เป่าด้วยตัวเองนั้น หมายถึง ความฝันอันหลากหลายรูปแบบ

คุณมีฝันเยอะจังนะ และแต่ละความฝันคุณก็สามารถทำให้เป็นจริงได้ซะด้วยสิ แต่ทว่าฝันต่างๆ นั้น

มันก็เป็นเพียงความปรารถนา ยังไม่ใช่ความฝันหลักๆ ที่คุณควรมี เพื่อให้ฝันนั้นกระตุ้นคุณให้ก้าวต่อไป "

.

.

.

.

" เอ๋ ! ...... หมายถึงอะไรเนี้ยของแกน่ะ = =! " กอร์ดอนเริ่มคิ้วขมวด

" ตอนแรกฉันก็งงเหมือนกันนั้นล่ะ แต่พออ่านอีกทีแล้วมาคิดดูแล้ว มันคงหมายความว่า ความฝันที่ผ่านมาของฉัน มันยังไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆน่ะสิ " ผมอธิบาย

" แล้วความฝันที่แกต้องการจริงๆคืออะไรเหรอนะ O v O " ควีนเริ่มสนใจ ( สอดรู้ ) อีกครั้ง

" เอ่อ.... ไม่รู้สินะ จะว่าไปที่ผ่านมา ตั้งแต่เด็กแล้วฉันก็เรียนเป็นที่ 1 ของห้อง เป็นหัวหน้ากลุ่ม เป็นประธานนักเรียน ตอนอยู่มหาลัยก็ได้เกียรตินิยมอันดับ 1 เอ่อ...จะว่าไปฉันนี้มันก็เก่งเหมือนกันนะ ฮ่าฮะๆ ^ [ ] ^ "

" แล้วแกไม่มีแฟนสาวมั้งเหรอ " กอร์ดอนยิงคำถามที่แทงใจผม

" = = "....ย...อย่าถามแบบนั้นสิ กอร์ดอนนั้นน่ะปมด้อยของฉันเลยนะ....

" ต๊าย พ่อเรียนดี~ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ล่ะยะ ^ ^ " ควีนก็มาซ๊ำเติมอีก

" เอ่อ... = =! " ..... นั้นสินะ..จะว่าไปแล้วทั้งที่ตรูน่าจะอนาคตไกล แล้วทำไมไปๆมาๆ กลายเป็นตรูมานั่งกินเงินเดือนอยู่ที่นี้ได้วะเนี้ย

.

.

.

.

.. บางทีชีวิตมันก็เล่นตลกจริงๆ

.

.

.

.

.

.

เรียนมาแทบตาย แต่ก็ไม่ได้ทำงานที่เกี่ยวกับที่เรียนเล้ย~ ( ที่ไหนสอนเรื่องนรกมั้งล่ะ )

.

.

.

.

.

.

.

" แล้วตอนนี้แกอยากได้อะไรรึเปล่ายะ หรือว่าขอแค่ได้อ่านฟิควายของแกไปวันๆก็พอแล้ว "

ควีนเอ่ยขึ้นมาข้อนี้ทำเอากอร์ดอนพ่นหัวเราะพรืดออกมา

" จะบ้าเรอะ!!! ถึงนั้นจะส่วนหนึ่ง (!?) แต่คนอย่างฉันน่ะ มันจะต้องมีความฝันที่เลิศหรูกว่านั้น "

" เอ๋ แล้วความฝันอันเลิศหรูของแกมันคืออะไรเหรอยะ ^ ^ "

" ทำไมฉันต้องบอกเธอให้รู้ด้วยล่ะ " ผมหลบหน้า

.... ใครจะบอกล่ะว่าอันที่จริงแล้วตอนนี้ ..ตรูอยากสละโสดโว้ย!!...

" อะไรกัน นี้มีความลับเหรอยะ! "

" นี้หล่อน! ถ้าไม่เลิกเซ้าซี้ฉันจะไม่เฉลยไอ้แบบทายใจของซิลฟิดของหล่อนแน่! " ผมเริ่มโต้กลับ

" กรี๊ด!!!!!!!!!! ไม่นะ " ...ได้ผล.. " บอกมาสิว่าของซิลฟิดมันหมายถึงอะไร ><!! "

.

.

.

.

.

.

ผมยิ้มอย่างมีชัยชนะ ( เป็นครั้งแรก )

.

.

.

.

.

.

" ข้อที่ซิลฟิดเลือกน่ะ วิ่งในทุ่งหญ้า มีลูกโป่งหลายใบลอยตามหลัง ซึ่งลูกโป่งหลายใบที่ลอยตามหลังมานั้น

หมายถึงฝันที่เคยผิดหวังและได้ผ่านเลยไปแล้ว คุณเคยเสียใจที่เอื้อมถึงความฝันไม่ได้ เดี๋ยวนี้คุณเลยเฉยๆ ชาๆ

ไม่อยากจะวาดฝันอะไรให้สวยหรูนัก ซึ่งจริงๆ แล้ว ถ้าคุณกล้าที่จะฝันใหม่อีกครั้ง มันก็จะทำให้ชีวิตคึกคักขึ้น "

.

.

.

" โฮ~! ซิลฟิดคุงน่าสงสารจังเลย T [ ] T " ควีนออกอาการทันทีที่ฟังจบ

ผมกับกอร์ดอนหันมามองหน้ากันอีกนั้นล่ะ ... มันน่าสงสารตรงไหนวะ......

" มิน่าล่ะ! เพราะซิลฟิดคุงน่ะที่ผ่านมาเขาเจอเรื่องร้ายๆมาตลอด เพราะแบบนี้เขาก็เลยเข้ากับใครไม่ได้ โถ่ น่าสงสารอะไรแบบนี้ T T "

" นะ...นี้หล่อน นี้แค่ทายใจนะ จริงๆแล้วมันอาจจะกวนตีนชาวบ้านแต่กำเนิดก็ได้ " ผมพูดอย่างเอือมระอาซึ่งดูเหมือนว่ากอร์ดอนจะพยักหน้าเห็นด้วย

" ไม่จริงยะ! ซิลฟิดคุงน่ะเขาต้องเจอเรื่องไม่ดีต่างหาก เขาถึงได้ทำตัวแบบนี้ เขาเพียงแค่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งเพื่อกลบเกลื่อนรอยแผลในอดีตเท่านั้นเอง "

.

.

....ฮะ..เฮ้ย มันจะนิยายน้ำเน่าเข้าไปทุกทีแล้วนะ ...

.

.

.

.

.

.

.

" แต่ช่างเถอะ เอาเป็นว่าจะตรงไม่ตรงก็แล้วแต่พวกนายแต่ละคนล่ะกัน " ผมยักไหล่

" โถ่ ซิลฟิด..ทำไมถึงได้มีอดีตที่น่าสงสารแบบนี้ " ควีนยังคงไม่เลิก

" เอ่อ...วาเลนไทน์ เอาข้อต่อไปมาเลยดีกว่า ฉันว่า.. " กอร์ดอนเริ่มรู้สึกเอียนพอๆกับผม

" นั้นสินะ " ผมกล่าวแล้วอ่านคำถามข้อต่อไปทันที

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

" ข้อนี้...ถามว่า........ "

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

TBC