LIGHT IN DARKNESS [ HBD-MINOS ]
posted on 28 Mar 2007 16:44 by nafkong in FanFic
.
.
อืม... HBD มาเลทไปหน่อยแฮะ อันที่จริงฟิตน่ะพิมพ์เสร็จตั้งนานแล้วล่ะ
แต่ว่าตอนเอาลงบล็อคนี้สิ
โครต!!ปัญหาเยอะเลย ลงแล้วประโยคตอนจบมาอยู่ตอนต้น แล้วตอนต้นไปอยู่ตอนจบ
แล้วมันจะอ่านรู้เรื่องได้ไงฟร่ะ - -*
ทำไมตอนลง Go to มันไม่เป็นฟร่ะ พยายามตะแลงแกงหาต้นเหตุของปัญหาแล้วก็ยังไม่ได้ผล
สุดท้ายคือ!
.
.
.
.
.
พิมพ์ลงบล็อคใหม่
.
.
.
หึๆ เล่นกะใครไม่เล่นซะแล้ว มันไม่รู้เลยว่าความจริงตรูมันประเภทยอมขี่ช้างเพื่อไล่บี้ตั๊กแตนอยู่แล้ว /หัวเราะ
LIGHT IN DARKNESS [HBD-MINOS]
CREED : MINOSXAIACOS
BY NAFKONG
ยินดีต้อนรับสู่ยมโลก
สถานที่ที่ซึ่งปราศจากความหวังและชีวิต
เหล่าวิญญาณบาปต้องถูกจองจำและทรมานตลอดกาล
ร่างสูงผู้ซึ่งมีผมยาวเงินแลดูลึกลับนอนแผ่กายอยู่บนเตียงสีขาวนวล
ภายในห้องหินอ่อนที่กว้างใหญ่ดูองอาจ
ช่างดูสูงศักดิ์เกินกว่าที่คนธรรมดาจะอยู่ นอกเสียจากขุนพลผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนยมโลกอย่างเขา
......กริฟฟอน มีนอส...
ขุนพลดาวนภาแห่งความสูงศักดิ์ นอนนิ่งอยู่บนเตียงที่หนานุ่มชวนให้หลับใหล
เพียงแต่ทว่าในยามนี้เขาไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้
หัวสมองของเขากำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่ ความคิดฟุ้งซ่านที่มักเกิดขึ้นบ่อยๆยามที่เขาอยู่เพียงลำพัง
.....ข้ามาทำอะไรที่นี้.....
.....นรกที่ไม่มีใครปรารถนา..
.....นรกที่มีแต่คนหวาดกลัว พยายามหลบเลี่ยง....
.....ที่ๆมีแต่ความมืดนิรันดร มีเพียงความสิ้นหวังและความตายยังที่แห่งนี้...
...เสียงกรีดร้องของวิญญาณบาปที่ถูกทรมานไม่มีวันสิ้นสุด....
...ซากศพที่ไม่มีวันตายกับเปลวไฟที่เผาไหม้...
...กลิ่นเหม็นเน่าที่แทบอยากจะอาเจียน....
...ไม่เคยมีโอกาสได้เห็นแสงอาทิตย์อรุณรุ่งที่ส่้องสว่าง...
..แม้แต่แสงดาวยามรัตติกาลก็ถูกลืมเลือนไปจากความทรงจำ...
...มีเพียงความมืดตลอดกาล.....
....แล้วข้ามาทำอะไรที่นี้.....
...ราวกับว่าหน้าที่อันเป็นภาระหนักอึ้งที่ได้รับมอบหมายจากเทพเจ้านั้นคือตรวนโซ่ที่กักขัง
และจองจำเขาไว้ในดินแดนแห่งนี้
....แม้ว่ายังมีลมหายใจ ก็ต้องตกนรกทั้งเป็น
...ไม่มีวันที่ได้เห็นแสงสว่างอีกต่อไป
....ไม่สิ.....
.....แม้ว่านรกจะมืดมิดแค่ไหน
....ข้าก็ยังเห็นแสงที่ส่องสว่างอยู่ภายในดินแดนแห่งนี้...
"นั้นใครน่ะ!! ทำลับๆล่อๆอยู่ตรงนั้น ออกมานะ!!!"
เสียงของเด็กผู้ชายวัยประมาณ 8 - 9 ขวบผมสีเงินยาวปะบ่าแววตาสีเหลืองอำไพ
หันไปมองยังผู้ที่แอบหลบซ่อนอยู่หลังกำแพงภายในตำหนักแห่งนี้
"....................." ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่แอบซ่อนอยู่
เด็กผู้ชายที่เอ่ยถามเริ่มเกิดอาการหงุดหงิด ขบเขี้ยวเคี้้ยวฟัน ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้ามีนอสนั้นเอง
"เฮ้ย! ไม่ยอมออกมาเดี๋ยวฉันไปลากตัวออกมาเองเลยนะ!!"
มีนอสวัยโชตะยิ่งส่งเสียงดังเนื่องจากความหงุดหงิดที่เพิ่งถูกเทพมือดีนามว่า ฮิปนอส พาตัวลงมาที่นี้
โดยอ้างว่าเขาเป็นหลานของฮาเดสที่กลับชาติมาเกิดและฮาเดสกำลังจะทำสงครามศักดิ์สิทธิ์อีกครั้งกับอาธีน่า
ซึ่งต้องการเขาเป็นกำลังสำคัญในสงครามครั้งนี้ ช่างฟังดูแฟนตาซีซะจนเขาไม่อยากจะเชื่อ
แต่ว่าเมื่อลงมาที่นี้แล้ว นอกจากจะไม่มีทางออกแล้ว มิหน่ำซ๊ำผียังเำพียบอีกต่างหาก
ทำเอาเขาต้องมาเก็บตัวอยู่ที่นี้เพราะไม่งั้นคงได้หัวโกร๋น
"เฮ้ย! เป็นผีรึไงกัน ถ้าจะมาหลอกไม่กลัวแล้วนะโว้ย! เดี๋ยวจับลงหม้อแน่"
เด็กน้อยคนนี้ท่าทางจะเครียดซะจนเริ่มไม่เต็มเสียแล้ว
เพื่อที่จะระงับประสาทของอีกฝ่ายให้ปกติ ผู้ที่แอบอยู่หลังเสาจึงค่อยๆชะโงกออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ
ดวงหน้าหวานซึ่งมีผมสีแอเมทิสต์เช่นเดียวกับดวงตาที่กลมโตนั้น ค่อยๆเดินออกมาจากที่หลบซ่อน
"ก็ไม่ใช่ผีนิ" มีนอสเขม่นตามองดูผู้มาใหม่ซึ่งท่าทางน่าจะอ่อนกว่าตนเองได้ปีหนึ่งล่ะ"ฉันชื่อมีนอสนะ นายล่ะ"
"อะ..ไออาคอส.."เขาตอบเสียงสั่นๆ
"ชื่อแปลกดี แล้วมายังไงล่ะเนี้ย"
"ฉันถูกลุงคนหนึ่งแต่งตัวประหลาดๆผมสีเงินแล้วมีดาวแปะอยู่ที่หน้าผากด้วยพาลงมา
เห็นบอกว่าเป็นหลานฮาเดสอะไรก็ไม่รู้"
"แหม....เหมือนกันเลย-__,-"เขาอมยิ้มนิดๆ
"ฉันก็โดนลุงนั้นพาลงมาเหมือนกันที่นี้มันบ้าอะไรก็ไม่รู้ผีเต็มเลย ขนลุกชะมัดว่าม่ะ"
"อือ"ร่างเล็กตอบรับและก้มหน้าไม่สบตา
ราวกับว่าการก้มหน้าตลอดเวลาของร่างเล็กมันจะขัดใจมีนอสอย่างไรไม่ทราบ
เด็กหงอก(!?)ก็เริ่มเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง
"เฮ้ย! - -* เวลาคุยกับคนอื่นเงยหน้าขึ้นมาซี ก้มไปมองพื้นหาเศษตังเรอะ"
"อือ" ร่า่งนั้นตอบรับและยังคงก้มหน้าเหมือนเดิม
มีนอสรู้สึกเหมือนถูกท้าทายอย่างยิ่งคิ้วนั้นขมวดเข้าหากันอย่างคล้ำเครียดจนไม่เหลือความโชตะ
แต่ว่าเขาเองก็มีอายุมากกว่าจึงควรจะใจเย็นไว้เพื่อให้สมกับเป็นผู้ใหญ่(!?)
"..ฉ..ฉันบอกให้เงยหน้าขึ้นมาเวลาคุยกับคนอื่นเข้าใจไหม ที่นี้ไม่มีเศษตังฉันดูทั่วแล้วไม่ต้องหาเข้าใจไหม..."
มีนอสว่าเสียงสั่นราวกับกำลังอดทนอยู่ พลางยืนมือไปเพื่อที่จะจับหน้านั้นให้เงยขึ้นมาอย่างที่ต้องการแต่ทว่า
"ไม่เอา!! เดี๋ยวติดเสนียด!!"
ร่างนั้นรีบถอยหลัง step back ทันทีก่อนที่มือนั้จะมาถึง
ผึง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เสียงเส้นความอดทนบางๆของมีนอสขาดออกจากกันราวกับสายเปียโนที่ขาดสะบั้น
"อะ..ไอ้เวร!! เป็นใครมาจากไหนวะ! นี้มาหาว่าตรูเป็นเสนียดเรอะ แกตาย!!!!!!!!!!!!"
สิ้นประโยคมีนอสก็กระโจนใส่ร่างตรงหน้าราวกับกริฟฟอนหิวกระหายเข้าขย้ำเหยื่อ(ครุต)อย่างสุดแรง
"O___O!!"
แต่ว่าเหยื่อไหวตัวทันซะก่อนจึงหลบข้างแทบไม่ทัน
"ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้ว่านาย!" ร่างเล็กพยายามปฎิเสธเต็มที่
แต่ว่าดูเหมือนว่าเจ้ากริฟฟอนโรคจิต(!?)จะไม่ฟังซะแล้ว
"มันจะไม่ได้ว่าตรูได้ไงฟร่ะ! ในเมื่ออยู่กันแค่นี้ มันจะถือตัวไปหน่อยแล้ว!!!"
ผลั่ก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ว่าแล้วมันก็โดดใส่ร่างนั้นจนล้มลงทั้งยืนและขึ้นคร่อมเยี่ยงกริฟฟอนกินครุต(มีเหรอวะ!?) แต่ทันใดนั้น!!!
น้ำใสๆไหลรินจาดวงตาสีแอเมทิสต์คู่นั้น สีหน้าของคนที่อยู่ข้างล่างแสดงถึงความเจ็บปวดใจอย่างที่สุด
และตามด้วยเสียงร้องที่มีนอสต้องอุดหู
"แง้T O T!!!! ก็ฉันบอกว่าไม่ใช่! ไม่ใช่! ทำไมไม่ฟังกันมั้งเล่า!!
ฉันต่างหากที่เป็นเสนียดไม่ใช่นายซะหน่อย!! แง้ๆๆ"
"= =!!!"มีนอสทั้งอึ้งทั้งแสบแก้วหู
.....คนอะไรวะด่าตัวเองไม่เคยเจอ...
"แง้TOT!!"เสียงนั้นยิ่งเพิ่มโค้วต้าขึ้นเรื่อยๆ
"เอาล่ะๆ ฉันเข้าใจแล้ว นิ่งๆซะ เอาเป็นว่าฉันขอโทษล่ะกันที่ไม่ฟังให้ดี"
มีนอสรีบขอโทษก่อนที่แก้วหูของเขาจะเป็นอันตรายเสียก่อน
"T T" ร่างนั้นเงียบเสียงลงและนั้งจ๋อยทันที
มีนอสถอนหายใจพลางส่ายหัว...เจ้านี้แปลกชะมัด ครบบาทรึเปล่าเนี้ย...
"แม่ฉันเป็นพราหมณ์....."
ร่างเล็กนั้นเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ยังสะอื้นเล็กน้อย
"แล้วพ่อฉันเป็นศูทธ...."
"พราหมณ์....ศูทธ...การแบ่งชนชั้นของศาสนาฮินดูนิ อ๋อ! นี้นายเป็นแขกหรอกเหรอ.."
"เนปาลีหรอก = =!!!"
"เนปาลีก็เนปาลนะสิ งั้นนายก็มาจากเนปาลเหรอ"
"อือ"
"โห...ไอ้ลุงนี้มันข้ามทวีปไปเลยเนอะ ฉันเองก็เป็นคนนอร์เวย์นะ รู้จักไหม"
"ก็เคยได้ยินเหมือนกัน"
"หึๆอยู่แล้วประเทศตรูออกจะอินเตอร์-__,- เอ๊ะ! แต่ว่าเมื่อกี๊นายบอกว่าแม่นายเป็นพราหมณ์
แล้วพ่อเป็นศูนธ ถ้างั้นนายกต้องเป็น..."
"นั้นล่ะ ฉันเป็นพวกนอกวรรณะหรือที่เรียกกันว่าจัณฑาล หมายถึง เสนียดจัญไร
ถ้าสบตาหรือไปแตะใครคนนั้นก็จะติดเสนียดจัญไรไปด้วย"
"บ้าน่า! คนนะไม่ใช่แบคทีเรีย แล้วนายอยู่ยังไงล่ะเนี้ย"
"ก..ก็ จัณฑาลก็ต้องอยู่แต่พวกเดียว เป็นที่รังเกียจของวรรณะอื่นมากเลย
แตะต้องไม่ได้ สบตาด้วยไม่ได้ แม้แต่เหยียบเงาก็ยังไม่ไ้ด้เลย
ถ้าบังเอิญเดินผ่านกันก็ต้องหลีกทางให้วรรณะที่สูงกว่า..."
ขนาดยังเล่าไม่ได้่ถึงครึ่งหนึ่ง มีนอสก็ออกอาการเหมือนถูกของทันที
"โว๊ย! นี้มันอะไรกันเนี้ย ทำไมถึงได้กดขี่กันแบบนี้ แล้วยอมกันได้ไงเนี้ย!!"
"ความจริงเขาก็อยากจะยะเลิกระบบวรรณะกันแต่ว่าพวกที่วรรณะสูงกว่าเขาไม่ยอม"
"ก็พวกวรรณะสูงมันไม่เดือดร้อนนี้หว่า! ให้ตายไม่มีสิทธิมนุษย์ชนกันเลยรึไง
แล้วมันจะอยู่กันยังไง แล้วความเป็นมนุษย์มันอยู่ที่ไหน แล้วความเสมอภาค แล้วความยุติธรรม......แล้ว..แล้ว.."
มีนอสเริ่มออกอาการรั่วขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความอินปานดูละครไทยที่มีฉากที่นางร้ายกลั่นแกล้งนางเอก
จนเกิดอาการอยากจะไปตบนางร้ายยัีงไงอย่างงั้น
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันชินแล้วล่ะ" ไออาคอสส่ายหัวและยิ้มให้มีนอสด้วยความนึกขำในอาการบ้าเล็กน้อย
"ฮึ่ม.."ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่มีนอสก็ยังสงบจิตสงบใจไม่ได้
"แต่นายล่ะมีนอส นายวรรณะอะไรเหรอ"
"เฮ้ย! ฉันนอร์เวย์นะ ไม่ใช่แขกนายจ๋าแบบนายซะหน่อย อะแฮ่ม! แล้วจะบอกอะไรให้นะ
ครอบครัวปู่ย่าตายายพ่อแม่พี่น้องรวมทั้งฉันเองน่ะสืบเชื้อสายมาจากจักรดิพรรคราชวงค์นอร์เวย์
ไม่ใช่แค่นั้นทวดของทวดของทวดของทวดของทวดของทวดฉันก็ยังเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียง
แล้วคนโน้น....คนนี้.....คนนั้น....บลาๆ"
ว่าแล้วมีนอสมันก็จัดการพล่ามเรื่องต้นตระกูลที่มันแสนจะภูมิใจออกมาเรื่อยๆเป็นหางว่าว
"อ๋อ! ถ้างั้นนายก็ต้องวรรณะกษัตริย์น่ะสิ!!" ไออาคอสทำตาโต ขัดลำขึ้นทันที
"มะ...มันจะเอาให้ตรูเป็นแขกให้ได้ = =*
นี้นายฉันจะบอกอะไรให้นะ ที่นี้น่ะที่ไหนก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ว่าไม่ใช่อินเดียหรือเนปาลแน่ๆ
ดังนั้นวรรณะอะไรของนายไม่มีหรอก"
"เอ๋!?"
"ไม่ต้องมางงเลย ตั้งแต่นี้ไปนายก็ไม่ใช่จัณฑาลเสนียดจัณไร อะไรพวกนี้ทั้งนั้นแล้วก็ไม่เคยเป็นด้วย
ฉะนั้นห้ามเรียกตัวเองอย่างนั้นให้ฉันได้ยินด้วย ฉันไม่ชอบ!"
"แต่ว่า....มันจะดีเหรอ.." ร่างเล็กทำตาปริบๆและก้มหน้าด้วยความกังวล
"มันก็ต้องดีซี!!!!!!!!!!!!!"เด็กหงอก(!?)ไม่ว่าเปล่าดึงร่างเล็กตรงหน้ามากอดซะงั้น
"หว๋า!!!"
"จัณฑง จัณฑาลอะไรไม่มีทั้งนั้นล่ะ คนเราน่ะไม่ได้กำหนดโดยชาติกำเนิดซะหน่อย
มันขึ้นอยู่กับการกระทำต่างหาก
ไม่ว่าใครจะสูงศักดิ์ซักแค่ไหน ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะแบ่งชนชั้น ดูถูกคนอื่น
เพียงเพราะว่าเขามีชาติกำเนิดที่ต่ำต้อยกว่าตัวเอง
ต่อให้ยิ่งใหญ่้มาจากไหน แต่ถ้าหากว่าจิตใจหยาบช้า เห็นแก่ตัวแล้วทำเรื่องที่ชั่วช้า
ขายชาติ ผิดศีล พวกแบบนั้นต่างหากที่น่าจะเรียกว่าจัณฑาล "
(เช่นไอ้เหลี่ยมใช่ไหมจ้ะมีนอส?)
"................................................"
"อย่างที่อุดมการณ์ของแระชาธิปไตยว่าไว้นั้นล่ะ
...มนุษย์มีสติปัญญาและมีเหตุผลและมีสิทธิเสรีภาพเสมอภาคกันแต่เหตุของคนเราย่อมแตกต่างกัน..
อ้าว! เฮ้ย! แล้วนั้นนายร้องไห้ทำมอีกวะเนี้ย O [ ] o!!!"
"ฮือๆ ..ก็..นอกจากพวกเรากันเองแล้ว พวกวรรณะอื่นก็ทำกับพวกเราเหมือนไม่ใช่มนุษย์
ฉันก็เลย.....ดีใจที่นายพูดแบบนั้นเท่านั้น....
เพราะนั้นเป็นสิ่งที่ฉันอยากได้ยินจากปากคนอื่นมากที่สุด"
มีนอสถอนหายใจและลูบหัวคนตรงหน้า"คนแบบนายฉันก็พึ่งเคยเจอนี้ล่ะ"
"เอาเถอะ! ไม่ว่าตอนนายอยู่เนปาล
.........จะมีคนเคยว่านายว่าอะไร
.........จะมีคนเคยรังแกนายยังไง
........หรืออะไรที่ืทำให้นายเสียใจ
......ลืมมันไปให้หมด
.....เพราะที่นี้
..ฉันจะไม่ยอมให้ใครทำอะไรให้นายต้องเสียใจทั้งนั้น
ฉันจะดูแลนายเอง เข้าใจไหม"
ไม่มีใครรู้ว่าเพราะว่ามันหื่นแต่เด็กหรือเพราะหวังดีจึงพูดแบบนั้น
แต่ว่าคำพูดนั้นก็ทำให้เด็กที่อยู่ในอ้อมแขนนั้นเผยรอยยิ้มแห่งความปิติยินดีีออกมา
มีนอสก็ยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น มันก็จัดการเริ่มพล่ามต่อไป
"แล้วที่สำคัญที่สุด! ซักวันหนึ่งเราจะต้องเป็นใหญ่ในดินแดนแห่งนี้
ถึงมันจะไม่ค่อยน่ารื่นรมย์เท่าไรก็เถอะ แต่ว่าอีกหน่อยก็จะมีผู้คนมาที่นี้(ถ้าไอ้ฮิปนอสมันไปลักมาเรื่อยๆ)
และถึงตอนนั้นเราก็จะอยู่เหนือคนพวกนั้น เรานี้ล่ะที่จะปกครองผู้คนเหล่านั้น
จนใครๆก็ต้องพากันเรียกเราว่า ท่านครับ ท่านขา ท่านจ๋า(!?) ท่านฮ้า(!!?)
หึๆ ไม่ว่าเราจะไปที่ไหน พวกมันก็ต้องแสดงความเคารพชนิดที่แทบจะก้มลงกราบเท้า
ก็ได้ หึ ฮะๆ ฮ่า ฮะๆ"
"O __ O!"
"แล้วตอนนั้นล่ะไออาคอส ทั้งฉันและนาย เราจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งยศศักดิ์ของเรา
จะสูงส่งซะจนไม่สามารถหาในโลกได้ เชื่อเถอะไออาคอส จะไม่มีใครมากดขี่
ข่มเหงนายได้อีกแล้ว ดีใช่ไหมล่ะ"
"อือ ^ ^"
"แล้วถึงตอนนั้นถ้ามีใครลองมาขัดใจฉันแม้แต่นิดเดียวล่ะก็....
ฉันจะจับมันหักกระดูกให้หมดเลยคอยดู ฮ่า ฮะๆ ฮิฮี่ๆ ฮะๆ (หัวเราะโรคจิต).."
"= =!!!"
...และนั้นก็เป็นครั้งแรกที่ข้าพบคนๆนั้น
....เพื่อนคนแรกของข้า
....คนที่อยู่กับข้ามาตลอด
...คนที่เข้าใจข้าที่สุด
...คนที่ทำให้นรกแห่งนี้ไม่มืดมิดเงียบเหงา
...แสงสว่างของข้า
ไออาคอส
ก๊อก!! ก๊อก!!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายภวังค์ความคิดของมีนอส
เขาลุกขึ้นมาในท่านั้ง สายตาจับจ้องไปยังประตูไม้ที่เข้มที่ยังคงมีเสียงเคาะดังขึ้นเรื่อยๆ
"มีนอสๆ หลับอยู่รึเปล่า" เสียงของคนอีกฝากหนึ่งดังขึ้น
เสียงที่คุ้นเคยสำหรับเจ้าของห้อง
...ไออาคอส
"หลับไปแล้วล่ะ!" มีนอสนึกสนุกตอบไปและยิ้มนิดๆ
"คนหลับแล้วที่ไหนตอบได้ว่า - -*"
"เข้ามาเถอะไม่ได้ล็อค"
"มาเปิดประตูให้หน่อยสิ ไม่มีมือ"
"^ ^*"..ไม่มีมือ..แล้วมันใช้อะไรเคาะประตูวะเนี้ย
ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงเดินมาเปิดประตูให้ตามคำขอของอีกฝ่าย
แต่ทันทีที่ประตูเปิดออกเท่านั้นล่ะ........
"HBD นะมีนอส!!!!!!!!!!!!!"
"อ้าว!! เฮ้ย!!!! O [ ]o!!!!!!!!!!!!"
โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ผู้มาเยือนจัดการกระโดดพุ่งเข้ามาไม่ให้เจ้าของห้องตั้งตัว ล้มตึงไปตามๆกัน
"โอ๊ย~ ไอ้เจ้าบ้า บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเที่ยวกระโดดใส่คนอื่นแบบนี้"
มีนอสโวยวายพลางใช้มือลูบหลังที่ลงเข้าไปเต็มๆ
"อ้าว! ไม่ชอบเหรอ นึกว่าชอบซะอีก" คนพุ่งใส่ทำตาใสซื่อและเอียงคอนิดๆ
"ล้มทั้งยืนแบบนี้ใครจะชอบฟร่ะ = =!!"
"น่านะ ไม่เจ็บนะ เอ้า้!"
ร่างบางเปลี่ยนเรื่องและยื่นกล่องห่อกระดาษลายน่ารักผูกโบว์ให้ทันที
"อะไรน่ะ!?"
"ก็ของขวัญไง ^ ^"
"นั้นล่ะแล้วของข้างในมันคืออะไร"
"บ้า! ใครจะบอกกันล่ะ ลองแกะดูสิ" ร่างบางส่งยิ้มให้
มีนอสรับกล่องของขวัญมาจากมือเรียวคู่นั้นแล้วจัดการข่มขืน(!?)ฉีกกระดาษและโบว์ออก
จนเหลือแต่กล่องเปลือยเปล่าและเปิดฝาทันที
"นะ..นี้มัน.." ร่างสูงเบิกตากว้า่ง
นาฬิกาข้อมือสายเหล็กเรือนสีทอง หน้าปัดกลมสายสวยถูกหยิบขึ้นมาจากล่อง
"นี้เจ้าให้ข้าเหรอ.." มีนอสถึงกับอึ้ง
"อือ! ชอบไหมล่ะ ^ ^"
"บรูว~ไม่เห็นชอบเลย= 3 ="
"ห๊า O [] o!!!! " ไออาคอสตกใจตาค้างทันที "ระ..เหรอ..อะไรกัน ข้านึกว่าเจ้าจะชอบซะอีก T T"
ร่างบางก้มหน้าลง น้ำตาซึมพลางใช้นิ้ววาดอะไรก็ไม่รู้บนพื้นไปพลาง
"ฮะๆ ข้าล้อเล่นหรอกน้า ^ ^"มีนอสอดที่จะหัวเราะไม่ได้
"อ้าว!บ้า! เล่นอะไรก็ไม่รู้ตกใจหมด > O <!" ไออาคอสโวยวายทันที
"เอาน่าๆ แต่ว่าคิดยังไงซื้อนาฬิกาให้ข้าล่ะเนี้ย"
"ก็เจ้ามันหัวสูง ของแต่ของมียี่ห้อแพงๆ จะซื้อน้ำพริกกุ้งเสียบให้มันก็ยังไงอยู่
แล้วเห็นเจ้าชอบบ้างานทำงานไม่ดูเวลา ข้าก็เลยซื้อนาฬิกาให้นี้ล่ะ แต่ไม่ใช่ถูกเลยนะ
เรือนตั้งพันกว่าแน่ะ - -*"
"อ่านะ แต่ก็ไม่นึกว่าเจ้าจะจำวันเกิดข้าได้ด้วยนะเนี้ย"
"ใครกันจะลืมวันเกิดเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาได้ล่ะ
ข้าไม่ยอมพลาดที่จะมา HBD เจ้าคนแรกหรอกน้ามีนอส" ไออาคอสยิ้ม
"ขอโทษนะมีนอสข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบให้ข้าพูดเรื่องนี้แต่ว่า.......
เจ้าเป็นคนแรกที่ยอมรับจัณฑาลอย่างข้า......"
มีนอสถอนหายใจ นี้ถ้าหากไม่มีเกริ่นนำมาก่อนเขาคงจะเคาะหัวเจ้าแขกนี้ไปแล้ว
แต่ทว่าเขาใช้มือลูบหัวผมสีแอเมทิสต์นั้น
"เจ้าเองก็เป็นเพื่อนคนแรกในขุมนรกชวนสยองนี้ของข้า ไออาคอส..."
...ไม่มีใครรู้เลยว่า....
...ตั้งแต่เมื่อไรกัน...
...จากคนไม่รู้จัก..
...กลายเป็นเพื่อน...
...จากเพื่อน...
...กลายเป็นคนที่รักไปได้.......
"เฮ้ย!!!มีนอสทำอะไรอยู่วะ ประตูก็ไม่ปิด ล่อโจรเรอะ
อ้าว! นั้นไออาคอส มันมาตั้งแต่เมื่อไรเนี้ย"
เสียงกร้าวของผู้มาใหม่ตวาดดังขึ้น ใช่แล้ว...ขุนพลอีกตัว เอ๊ย! คน
ผู้ซึ่งมีคิ้วติดกัน ไวเวิร์น ราดามันติส
"ท่านไอครับ = O =!! ผมบอกให้มาพร้อมกันไม่ใช่เหรอครับ มาก่อนคนเดียวแบบนี้อันตรายนะครับ
ยิ่งอยู่ในห้องนอนที่แสนลับตาและล็อคง่ายด้วย = =!!"
หนุ่มผู้มีผิวสีเข้ม ตาสีเหลืองสว่างซึ่งถ้าอยู่ในความมืด เราคงเห็นตามันลอยได้
(อาจจะแถมฟันถ้ามันยิ้ม ฟังดูนึกถึง magic cat ในเรื่องอลิสในแดนมหัสจรรย์ชอบกล)
สฟิงซ์ ฟาโรห์ลิ่วล้อน้่อยนักดนตีน(เล่นดนตรี+โดนตีนตื้บบ่อบๆ)ซึ่งมักวิกลจริตกลัวเจ้านายโดนข่มขืน
(มันก็น่ากลัวจริงๆนั้นล่ะ)
"อะไรกันฟาโรห์นี้แกก็มาด้วยเหรอเนี้ย ให้ตายสิ ไม่รู้เลยนะเนี้ย สงสัยแสงที่นี้จะน้อยไปสินะ
หึๆ วันหลังฉันว่าฉันคงต้องให้แกพกสปอตไลท์ส่องตัวเองซะแล้วมั้ง ไม่งั้นคงไม่มีคนเห็น
แล้วเดินเหยียบแกก็ได้ ฮะๆ"
ที่ใดมีความมืดที่นั้นย่อมมีตัวส่องสว่าง(!?) ซิลเวอร์เซนต์ผู้ซึ่งแม้แต่โกลธ์เซนต์ย่อมต้องยอมสยบ
ไลร่า โอฟี่
"กะ...แก ไอ้โอฟี่ ไอ้ตัวแสบตา แกมาทำไมฟร่ะ ไปไกลๆวุ้ยไม่อยากเห็นหน้า"
พี่ดำมีหรือจะยอมให้ด่าฟรี จัดการไล่ทันที
"แหม ทำยังกับหน้าตัวเองน่าเห็นซะอย่างนั้น = =!
อันที่จริงฉันเองก็ไม่ไ้ด้มานี้เื่อต่อปากต่อคำให้เสียเวลาอันมีค่าหรอกนะ
แต่ฉันได้ยินว่าวันนี้มันวันเกิดกริฟฟอนน้อยของเรา ฉันเลยคิดว่าบางทีเจ้าครุตน้อยของเรา
อาจจะมอบความบริสุทธิ์ให้เป็นของขวัญวันเกิดให้เปิดก็เป็นได้....."
"อะไรนะ!! กริฟฟอน ครุตน้อย ความบริสุทธิ์ เปิด!! อะไรของแกวะโอฟี่!!!!"
เสียงของเดอะหงอกเล่นแส้นายว่า บัคร็อค รูเน่ ดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่แสดงถึงความไม่พึงพอใจอย่างยิ่ง
"รูเน่!! มาด้วยเหรอ" ไออาคอสยิ้มและหันไปหาต้นเสียงที่ว่า กำลังจะแยกส่วนซิลเวอร์เซนต์อยู่ล่ะมั้ง
"คะ..ครับท่านไออาคอส" รูเน่รีบหยุดการกระทำนั้นและหันมาตีหน้ายิ้มให้ทันที
" = =*" เจ้าของวันเกิดถึงกับทำหน้าบูดกับการส่งยิ้มกันของทั้งสอง
"เอ่อ..ท่านมีนอส HBD นะครับ ขอให้รีบตาย เอ๊ย! ขอให้อายุยืนลงนะครับ(!?)"
รูเน่รีบหันไปอวยพรทันที..หนอย...ไอ้นี้..ตอนฉันยังไม่มาถึง แกทำอะไรไออาคอสมั้งเนี้ย
"เออ! แต่พรนี้ให้แกดีกว่ารูเน่" มีนอสยิ้มเหี้ยมเกรียมตอบรับ..หนอย..ไอ้เวร...นี้มันมาทำไมวะ
มาให้ห้องตรูเป็นเสนียด
"ฮะๆ "รูเน่แสร้งหัวเราะ..ถุย นี้ถ้าไออาคอสไม่มากูก็ไม่อยากเหยียบห้องมึงให้เป็นเสนียดเท้าหรอกวะ
ราวกับมีประจุไฟฟ้าแรงสูงปะทะกันกลางอากาศ...
"เอาล่ะๆ ยังไงก็มีนอส เอ้า! " ราด้ารีบมาคั่นซะก่อนที่จะเกิดมวยขึ้นพลางส่งของบางอย่างให้ทันที
"ไอ้ด้านี้มัน = =!" มีนอสแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น
น้ำยาเปลี่ยนสีผม
"เห็นแกหัวหงอกๆ ฉันก็เลยซื้อมาให้น่ะ แบบหัวเขียวซะด้วยนา
เท่านี้ก็จะได้ไม่มีคนว่าแกหัวหงอกได้อีกแล้วไง ^ ^"
"ไอ้บ้า!! มันจะให้ตรูเป็นแมลงวันรึไง อีกอย่างตรูผมสีเงินเฟ้ย! เดี๋ยวเอาเลือดออกจากหัวแก
ให้มันย้อมหัวแกเป็นสีแดงซะดีไหม!!!!"
"เอ่อ...ท่านมีนอสครับ = =! ยังไงผมก็ทำเค้กมาให้นะครับ" ฟาโรห์รีบเปลี่ยนเรื่องเอาเค้กออกมาทันที
"อ้าว! ฟาโรห์นี้แกทำเค้กธรรมดาเหรอ ฉันนึกว่าแกจะทำเค้กช็อคโกแล็ตที่มันดำๆเหมือนแกซะอีก"
เซนต์ไลร่าฉีกยิ้มทันที
"กรอด...อยากควักหัวใจคนจังเลย เอ่อ...แต่ท่านไอครับ ท่านลืมโรตีของท่านนะครับ"
ว่าแล้วฟาโรห์มันก็เอาถุงใหญ่อีกถุงออกมาทันที
"เหรอ..นั้นสินะ อันที่จริงข้าไม่ได้ลืมหรอก พอดีข้าขี้เกียจหิ้วน่ะมันหนัก
เลยตั้งทิ้งไว้ให้เจ้าหิ้วมาให้ไง ^ ^"
"โห..นายฉัน = = โครตรับประทานแรงเลย ..
แต่ตกลงนี้ท่านทำจริงๆเหรอครับตั้ง 108 อัน"
" 108 อัน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
ทุกคนในบริเวณที่ได้ยินเบิกตากว้างอุทานออกมาพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมาย
"นะ..นี้จะเอามาแจกสเป็คเตอร์ทั้งนรกเลยเรอะ" ราด้าว่าขึ้นแบบไม่อยากเชื่อ
"ท่านไออาคอสครับ เกิดบ้าระห่ำอะไรขึ้นมาอีกเนี้ย " รูเน่กุมขมับ
"O [ ]o!!" โอฟี่อ้าปากค้าง....มะ..มันจะให้กินกันจนท้องแตกแบบชูชกเลยเหรอวะ
"มีนอสนิ่งเงียบไม่พูดอะไรแต่ว่าหน้าตาเบ้สุดๆ
"ก็..เห็นเลขมันสวยดี แล้วเวลาทอดมันก็ทอดแล้วมันส์ เลยหยุดไม่ได้เท่านั้นเอง"
ไออาคอสว่าพลางจิ้มนิ้วไปด้วย
"เอาเถอะๆ ยังไงก็กรึ้บไปกินไปอาจจะหมดก็ได้ - __, - " ไม่ทันไรพี่ด้าก็หาเรื่องแดกเหล้าทันที
"เรื่องเหล้านี้ฉันขอบายนะ พอดียูลิทีสไม่ชอบคนกินเหล้า" คนมีเมียว่า
"ผมก็ไม่เอานะครับ เหล้ามันไม่ดีต่อสุขภาพ ทำให้การตอบสนองช้าลง ความสามารถในการขับขี่ลดลง
แถมยังผิดศีลห้า สุราเมรัย... บลาๆ..." พี่ดำก็บ่นไปเรื่อยๆซึ่งไม่มีคนฟังมันหรอก
"เอ้า! แล้วห้องข้ามันเป็นที่สังสรรค์ของพวกเจ้าไปได้ไงเนี้ย - -*" เจ้าของห้องเริ่มตะหงิดทันที
"มีนอสกินโรตีให้หมดนะ ข้าทำมาเพื่อเจ้าโดยเฉพาะเลย" ไออาคอสที่นั้งข้่างๆหันมากระซิบ
"= =!!" ...จะกินยังไงหมดวะ ตั้ง 108 อัน
"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ อ๋อ! นั้นสินะ ข้ายังไม่ได้อวยพรเจ้าเลยนี้นา่"
...ความจริงมันสยองโรตีนู๋ต่างหากจ้ะ
ไม่รู้ว่าร่างบางคิดอะไรอยู่
เขายืนหน้าไปหอมแก้มร่างสูงที่ไม่ทันตั้งตัว
มีนอสเบิกตากว้างหันไปหาร่างบาง
"ขอให้มีความสุขนะมีนอส" ร่างบางยิ้ม
พรู่ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ขุนพลราดามันติสถึงกับพ่นเหล้าที่กำลังซดอยู่ดีๆและไอแค่กๆด้วยความสำลัก
เพล้ง!!!!!!!!!!!!!
รูเน่บีบแก้วที่อยู่ในมือจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆ มือนั้นสั่นเทากับภาพที่เห็น
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ม่านตาหดเล็กลง ใบหน้าซีดเซียว
ในขณะที่ฟาโรห์อ้าปากค้าง ทำตาโตเท่าไข่ห่าน
ตรงข้ามกับโอฟี่ที่เผผยยิ้มโรคจิตขึ้นมาที่มุมปากและแอบหัวเราะ หึๆ ในลำคอ
มีนอสเอามือขึ้นมาแตะบริเวณที่ถูกหอม ก่อนที่จะค่อยๆเผยยิ้มออกมา
....แค่นี้ข้าก็มีความสุขแล้วล่ะ เจ้าเด็กโง่...
และตามด้วยเสียงที่ดังขึ้นพร้อมกันจากผู้ชมราวกับจะสรรเสริญการกระทำอันแสนกล้าหาญ(!?)ของร่างบาง
"ไออาคอส!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
END
HBD MINOS
BLESS YOU, HAPPY FOREVER
edit @ 2007/03/29 11:36:49
edit @ 2007/03/30 08:30:40
edit @ 2007/03/30 09:22:27
edit @ 2007/03/30 10:29:11
.
อืม... HBD มาเลทไปหน่อยแฮะ อันที่จริงฟิตน่ะพิมพ์เสร็จตั้งนานแล้วล่ะ
แต่ว่าตอนเอาลงบล็อคนี้สิ
โครต!!ปัญหาเยอะเลย ลงแล้วประโยคตอนจบมาอยู่ตอนต้น แล้วตอนต้นไปอยู่ตอนจบ
แล้วมันจะอ่านรู้เรื่องได้ไงฟร่ะ - -*
ทำไมตอนลง Go to มันไม่เป็นฟร่ะ พยายามตะแลงแกงหาต้นเหตุของปัญหาแล้วก็ยังไม่ได้ผล
สุดท้ายคือ!
.
.
.
.
.
พิมพ์ลงบล็อคใหม่
.
.
.
หึๆ เล่นกะใครไม่เล่นซะแล้ว มันไม่รู้เลยว่าความจริงตรูมันประเภทยอมขี่ช้างเพื่อไล่บี้ตั๊กแตนอยู่แล้ว /หัวเราะ
LIGHT IN DARKNESS [HBD-MINOS]
CREED : MINOSXAIACOS
BY NAFKONG
ยินดีต้อนรับสู่ยมโลก
สถานที่ที่ซึ่งปราศจากความหวังและชีวิต
เหล่าวิญญาณบาปต้องถูกจองจำและทรมานตลอดกาล
ร่างสูงผู้ซึ่งมีผมยาวเงินแลดูลึกลับนอนแผ่กายอยู่บนเตียงสีขาวนวล
ภายในห้องหินอ่อนที่กว้างใหญ่ดูองอาจ
ช่างดูสูงศักดิ์เกินกว่าที่คนธรรมดาจะอยู่ นอกเสียจากขุนพลผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนยมโลกอย่างเขา
......กริฟฟอน มีนอส...
ขุนพลดาวนภาแห่งความสูงศักดิ์ นอนนิ่งอยู่บนเตียงที่หนานุ่มชวนให้หลับใหล
เพียงแต่ทว่าในยามนี้เขาไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้
หัวสมองของเขากำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่ ความคิดฟุ้งซ่านที่มักเกิดขึ้นบ่อยๆยามที่เขาอยู่เพียงลำพัง
.....ข้ามาทำอะไรที่นี้.....
.....นรกที่ไม่มีใครปรารถนา..
.....นรกที่มีแต่คนหวาดกลัว พยายามหลบเลี่ยง....
.....ที่ๆมีแต่ความมืดนิรันดร มีเพียงความสิ้นหวังและความตายยังที่แห่งนี้...
...เสียงกรีดร้องของวิญญาณบาปที่ถูกทรมานไม่มีวันสิ้นสุด....
...ซากศพที่ไม่มีวันตายกับเปลวไฟที่เผาไหม้...
...กลิ่นเหม็นเน่าที่แทบอยากจะอาเจียน....
...ไม่เคยมีโอกาสได้เห็นแสงอาทิตย์อรุณรุ่งที่ส่้องสว่าง...
..แม้แต่แสงดาวยามรัตติกาลก็ถูกลืมเลือนไปจากความทรงจำ...
...มีเพียงความมืดตลอดกาล.....
....แล้วข้ามาทำอะไรที่นี้.....
...ราวกับว่าหน้าที่อันเป็นภาระหนักอึ้งที่ได้รับมอบหมายจากเทพเจ้านั้นคือตรวนโซ่ที่กักขัง
และจองจำเขาไว้ในดินแดนแห่งนี้
....แม้ว่ายังมีลมหายใจ ก็ต้องตกนรกทั้งเป็น
...ไม่มีวันที่ได้เห็นแสงสว่างอีกต่อไป
....ไม่สิ.....
.....แม้ว่านรกจะมืดมิดแค่ไหน
....ข้าก็ยังเห็นแสงที่ส่องสว่างอยู่ภายในดินแดนแห่งนี้...
"นั้นใครน่ะ!! ทำลับๆล่อๆอยู่ตรงนั้น ออกมานะ!!!"
เสียงของเด็กผู้ชายวัยประมาณ 8 - 9 ขวบผมสีเงินยาวปะบ่าแววตาสีเหลืองอำไพ
หันไปมองยังผู้ที่แอบหลบซ่อนอยู่หลังกำแพงภายในตำหนักแห่งนี้
"....................." ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่แอบซ่อนอยู่
เด็กผู้ชายที่เอ่ยถามเริ่มเกิดอาการหงุดหงิด ขบเขี้ยวเคี้้ยวฟัน ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้ามีนอสนั้นเอง
"เฮ้ย! ไม่ยอมออกมาเดี๋ยวฉันไปลากตัวออกมาเองเลยนะ!!"
มีนอสวัยโชตะยิ่งส่งเสียงดังเนื่องจากความหงุดหงิดที่เพิ่งถูกเทพมือดีนามว่า ฮิปนอส พาตัวลงมาที่นี้
โดยอ้างว่าเขาเป็นหลานของฮาเดสที่กลับชาติมาเกิดและฮาเดสกำลังจะทำสงครามศักดิ์สิทธิ์อีกครั้งกับอาธีน่า
ซึ่งต้องการเขาเป็นกำลังสำคัญในสงครามครั้งนี้ ช่างฟังดูแฟนตาซีซะจนเขาไม่อยากจะเชื่อ
แต่ว่าเมื่อลงมาที่นี้แล้ว นอกจากจะไม่มีทางออกแล้ว มิหน่ำซ๊ำผียังเำพียบอีกต่างหาก
ทำเอาเขาต้องมาเก็บตัวอยู่ที่นี้เพราะไม่งั้นคงได้หัวโกร๋น
"เฮ้ย! เป็นผีรึไงกัน ถ้าจะมาหลอกไม่กลัวแล้วนะโว้ย! เดี๋ยวจับลงหม้อแน่"
เด็กน้อยคนนี้ท่าทางจะเครียดซะจนเริ่มไม่เต็มเสียแล้ว
เพื่อที่จะระงับประสาทของอีกฝ่ายให้ปกติ ผู้ที่แอบอยู่หลังเสาจึงค่อยๆชะโงกออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ
ดวงหน้าหวานซึ่งมีผมสีแอเมทิสต์เช่นเดียวกับดวงตาที่กลมโตนั้น ค่อยๆเดินออกมาจากที่หลบซ่อน
"ก็ไม่ใช่ผีนิ" มีนอสเขม่นตามองดูผู้มาใหม่ซึ่งท่าทางน่าจะอ่อนกว่าตนเองได้ปีหนึ่งล่ะ"ฉันชื่อมีนอสนะ นายล่ะ"
"อะ..ไออาคอส.."เขาตอบเสียงสั่นๆ
"ชื่อแปลกดี แล้วมายังไงล่ะเนี้ย"
"ฉันถูกลุงคนหนึ่งแต่งตัวประหลาดๆผมสีเงินแล้วมีดาวแปะอยู่ที่หน้าผากด้วยพาลงมา
เห็นบอกว่าเป็นหลานฮาเดสอะไรก็ไม่รู้"
"แหม....เหมือนกันเลย-__,-"เขาอมยิ้มนิดๆ
"ฉันก็โดนลุงนั้นพาลงมาเหมือนกันที่นี้มันบ้าอะไรก็ไม่รู้ผีเต็มเลย ขนลุกชะมัดว่าม่ะ"
"อือ"ร่างเล็กตอบรับและก้มหน้าไม่สบตา
ราวกับว่าการก้มหน้าตลอดเวลาของร่างเล็กมันจะขัดใจมีนอสอย่างไรไม่ทราบ
เด็กหงอก(!?)ก็เริ่มเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง
"เฮ้ย! - -* เวลาคุยกับคนอื่นเงยหน้าขึ้นมาซี ก้มไปมองพื้นหาเศษตังเรอะ"
"อือ" ร่า่งนั้นตอบรับและยังคงก้มหน้าเหมือนเดิม
มีนอสรู้สึกเหมือนถูกท้าทายอย่างยิ่งคิ้วนั้นขมวดเข้าหากันอย่างคล้ำเครียดจนไม่เหลือความโชตะ
แต่ว่าเขาเองก็มีอายุมากกว่าจึงควรจะใจเย็นไว้เพื่อให้สมกับเป็นผู้ใหญ่(!?)
"..ฉ..ฉันบอกให้เงยหน้าขึ้นมาเวลาคุยกับคนอื่นเข้าใจไหม ที่นี้ไม่มีเศษตังฉันดูทั่วแล้วไม่ต้องหาเข้าใจไหม..."
มีนอสว่าเสียงสั่นราวกับกำลังอดทนอยู่ พลางยืนมือไปเพื่อที่จะจับหน้านั้นให้เงยขึ้นมาอย่างที่ต้องการแต่ทว่า
"ไม่เอา!! เดี๋ยวติดเสนียด!!"
ร่างนั้นรีบถอยหลัง step back ทันทีก่อนที่มือนั้จะมาถึง
ผึง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เสียงเส้นความอดทนบางๆของมีนอสขาดออกจากกันราวกับสายเปียโนที่ขาดสะบั้น
"อะ..ไอ้เวร!! เป็นใครมาจากไหนวะ! นี้มาหาว่าตรูเป็นเสนียดเรอะ แกตาย!!!!!!!!!!!!"
สิ้นประโยคมีนอสก็กระโจนใส่ร่างตรงหน้าราวกับกริฟฟอนหิวกระหายเข้าขย้ำเหยื่อ(ครุต)อย่างสุดแรง
"O___O!!"
แต่ว่าเหยื่อไหวตัวทันซะก่อนจึงหลบข้างแทบไม่ทัน
"ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้ว่านาย!" ร่างเล็กพยายามปฎิเสธเต็มที่
แต่ว่าดูเหมือนว่าเจ้ากริฟฟอนโรคจิต(!?)จะไม่ฟังซะแล้ว
"มันจะไม่ได้ว่าตรูได้ไงฟร่ะ! ในเมื่ออยู่กันแค่นี้ มันจะถือตัวไปหน่อยแล้ว!!!"
ผลั่ก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ว่าแล้วมันก็โดดใส่ร่างนั้นจนล้มลงทั้งยืนและขึ้นคร่อมเยี่ยงกริฟฟอนกินครุต(มีเหรอวะ!?) แต่ทันใดนั้น!!!
น้ำใสๆไหลรินจาดวงตาสีแอเมทิสต์คู่นั้น สีหน้าของคนที่อยู่ข้างล่างแสดงถึงความเจ็บปวดใจอย่างที่สุด
และตามด้วยเสียงร้องที่มีนอสต้องอุดหู
"แง้T O T!!!! ก็ฉันบอกว่าไม่ใช่! ไม่ใช่! ทำไมไม่ฟังกันมั้งเล่า!!
ฉันต่างหากที่เป็นเสนียดไม่ใช่นายซะหน่อย!! แง้ๆๆ"
"= =!!!"มีนอสทั้งอึ้งทั้งแสบแก้วหู
.....คนอะไรวะด่าตัวเองไม่เคยเจอ...
"แง้TOT!!"เสียงนั้นยิ่งเพิ่มโค้วต้าขึ้นเรื่อยๆ
"เอาล่ะๆ ฉันเข้าใจแล้ว นิ่งๆซะ เอาเป็นว่าฉันขอโทษล่ะกันที่ไม่ฟังให้ดี"
มีนอสรีบขอโทษก่อนที่แก้วหูของเขาจะเป็นอันตรายเสียก่อน
"T T" ร่างนั้นเงียบเสียงลงและนั้งจ๋อยทันที
มีนอสถอนหายใจพลางส่ายหัว...เจ้านี้แปลกชะมัด ครบบาทรึเปล่าเนี้ย...
"แม่ฉันเป็นพราหมณ์....."
ร่างเล็กนั้นเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ยังสะอื้นเล็กน้อย
"แล้วพ่อฉันเป็นศูทธ...."
"พราหมณ์....ศูทธ...การแบ่งชนชั้นของศาสนาฮินดูนิ อ๋อ! นี้นายเป็นแขกหรอกเหรอ.."
"เนปาลีหรอก = =!!!"
"เนปาลีก็เนปาลนะสิ งั้นนายก็มาจากเนปาลเหรอ"
"อือ"
"โห...ไอ้ลุงนี้มันข้ามทวีปไปเลยเนอะ ฉันเองก็เป็นคนนอร์เวย์นะ รู้จักไหม"
"ก็เคยได้ยินเหมือนกัน"
"หึๆอยู่แล้วประเทศตรูออกจะอินเตอร์-__,- เอ๊ะ! แต่ว่าเมื่อกี๊นายบอกว่าแม่นายเป็นพราหมณ์
แล้วพ่อเป็นศูนธ ถ้างั้นนายกต้องเป็น..."
"นั้นล่ะ ฉันเป็นพวกนอกวรรณะหรือที่เรียกกันว่าจัณฑาล หมายถึง เสนียดจัญไร
ถ้าสบตาหรือไปแตะใครคนนั้นก็จะติดเสนียดจัญไรไปด้วย"
"บ้าน่า! คนนะไม่ใช่แบคทีเรีย แล้วนายอยู่ยังไงล่ะเนี้ย"
"ก..ก็ จัณฑาลก็ต้องอยู่แต่พวกเดียว เป็นที่รังเกียจของวรรณะอื่นมากเลย
แตะต้องไม่ได้ สบตาด้วยไม่ได้ แม้แต่เหยียบเงาก็ยังไม่ไ้ด้เลย
ถ้าบังเอิญเดินผ่านกันก็ต้องหลีกทางให้วรรณะที่สูงกว่า..."
ขนาดยังเล่าไม่ได้่ถึงครึ่งหนึ่ง มีนอสก็ออกอาการเหมือนถูกของทันที
"โว๊ย! นี้มันอะไรกันเนี้ย ทำไมถึงได้กดขี่กันแบบนี้ แล้วยอมกันได้ไงเนี้ย!!"
"ความจริงเขาก็อยากจะยะเลิกระบบวรรณะกันแต่ว่าพวกที่วรรณะสูงกว่าเขาไม่ยอม"
"ก็พวกวรรณะสูงมันไม่เดือดร้อนนี้หว่า! ให้ตายไม่มีสิทธิมนุษย์ชนกันเลยรึไง
แล้วมันจะอยู่กันยังไง แล้วความเป็นมนุษย์มันอยู่ที่ไหน แล้วความเสมอภาค แล้วความยุติธรรม......แล้ว..แล้ว.."
มีนอสเริ่มออกอาการรั่วขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความอินปานดูละครไทยที่มีฉากที่นางร้ายกลั่นแกล้งนางเอก
จนเกิดอาการอยากจะไปตบนางร้ายยัีงไงอย่างงั้น
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันชินแล้วล่ะ" ไออาคอสส่ายหัวและยิ้มให้มีนอสด้วยความนึกขำในอาการบ้าเล็กน้อย
"ฮึ่ม.."ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่มีนอสก็ยังสงบจิตสงบใจไม่ได้
"แต่นายล่ะมีนอส นายวรรณะอะไรเหรอ"
"เฮ้ย! ฉันนอร์เวย์นะ ไม่ใช่แขกนายจ๋าแบบนายซะหน่อย อะแฮ่ม! แล้วจะบอกอะไรให้นะ
ครอบครัวปู่ย่าตายายพ่อแม่พี่น้องรวมทั้งฉันเองน่ะสืบเชื้อสายมาจากจักรดิพรรคราชวงค์นอร์เวย์
ไม่ใช่แค่นั้นทวดของทวดของทวดของทวดของทวดของทวดฉันก็ยังเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียง
แล้วคนโน้น....คนนี้.....คนนั้น....บลาๆ"
ว่าแล้วมีนอสมันก็จัดการพล่ามเรื่องต้นตระกูลที่มันแสนจะภูมิใจออกมาเรื่อยๆเป็นหางว่าว
"อ๋อ! ถ้างั้นนายก็ต้องวรรณะกษัตริย์น่ะสิ!!" ไออาคอสทำตาโต ขัดลำขึ้นทันที
"มะ...มันจะเอาให้ตรูเป็นแขกให้ได้ = =*
นี้นายฉันจะบอกอะไรให้นะ ที่นี้น่ะที่ไหนก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ว่าไม่ใช่อินเดียหรือเนปาลแน่ๆ
ดังนั้นวรรณะอะไรของนายไม่มีหรอก"
"เอ๋!?"
"ไม่ต้องมางงเลย ตั้งแต่นี้ไปนายก็ไม่ใช่จัณฑาลเสนียดจัณไร อะไรพวกนี้ทั้งนั้นแล้วก็ไม่เคยเป็นด้วย
ฉะนั้นห้ามเรียกตัวเองอย่างนั้นให้ฉันได้ยินด้วย ฉันไม่ชอบ!"
"แต่ว่า....มันจะดีเหรอ.." ร่างเล็กทำตาปริบๆและก้มหน้าด้วยความกังวล
"มันก็ต้องดีซี!!!!!!!!!!!!!"เด็กหงอก(!?)ไม่ว่าเปล่าดึงร่างเล็กตรงหน้ามากอดซะงั้น
"หว๋า!!!"
"จัณฑง จัณฑาลอะไรไม่มีทั้งนั้นล่ะ คนเราน่ะไม่ได้กำหนดโดยชาติกำเนิดซะหน่อย
มันขึ้นอยู่กับการกระทำต่างหาก
ไม่ว่าใครจะสูงศักดิ์ซักแค่ไหน ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะแบ่งชนชั้น ดูถูกคนอื่น
เพียงเพราะว่าเขามีชาติกำเนิดที่ต่ำต้อยกว่าตัวเอง
ต่อให้ยิ่งใหญ่้มาจากไหน แต่ถ้าหากว่าจิตใจหยาบช้า เห็นแก่ตัวแล้วทำเรื่องที่ชั่วช้า
ขายชาติ ผิดศีล พวกแบบนั้นต่างหากที่น่าจะเรียกว่าจัณฑาล "
(เช่นไอ้เหลี่ยมใช่ไหมจ้ะมีนอส?)
"................................................"
"อย่างที่อุดมการณ์ของแระชาธิปไตยว่าไว้นั้นล่ะ
...มนุษย์มีสติปัญญาและมีเหตุผลและมีสิทธิเสรีภาพเสมอภาคกันแต่เหตุของคนเราย่อมแตกต่างกัน..
อ้าว! เฮ้ย! แล้วนั้นนายร้องไห้ทำมอีกวะเนี้ย O [ ] o!!!"
"ฮือๆ ..ก็..นอกจากพวกเรากันเองแล้ว พวกวรรณะอื่นก็ทำกับพวกเราเหมือนไม่ใช่มนุษย์
ฉันก็เลย.....ดีใจที่นายพูดแบบนั้นเท่านั้น....
เพราะนั้นเป็นสิ่งที่ฉันอยากได้ยินจากปากคนอื่นมากที่สุด"
มีนอสถอนหายใจและลูบหัวคนตรงหน้า"คนแบบนายฉันก็พึ่งเคยเจอนี้ล่ะ"
"เอาเถอะ! ไม่ว่าตอนนายอยู่เนปาล
.........จะมีคนเคยว่านายว่าอะไร
.........จะมีคนเคยรังแกนายยังไง
........หรืออะไรที่ืทำให้นายเสียใจ
......ลืมมันไปให้หมด
.....เพราะที่นี้
..ฉันจะไม่ยอมให้ใครทำอะไรให้นายต้องเสียใจทั้งนั้น
ฉันจะดูแลนายเอง เข้าใจไหม"
ไม่มีใครรู้ว่าเพราะว่ามันหื่นแต่เด็กหรือเพราะหวังดีจึงพูดแบบนั้น
แต่ว่าคำพูดนั้นก็ทำให้เด็กที่อยู่ในอ้อมแขนนั้นเผยรอยยิ้มแห่งความปิติยินดีีออกมา
มีนอสก็ยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น มันก็จัดการเริ่มพล่ามต่อไป
"แล้วที่สำคัญที่สุด! ซักวันหนึ่งเราจะต้องเป็นใหญ่ในดินแดนแห่งนี้
ถึงมันจะไม่ค่อยน่ารื่นรมย์เท่าไรก็เถอะ แต่ว่าอีกหน่อยก็จะมีผู้คนมาที่นี้(ถ้าไอ้ฮิปนอสมันไปลักมาเรื่อยๆ)
และถึงตอนนั้นเราก็จะอยู่เหนือคนพวกนั้น เรานี้ล่ะที่จะปกครองผู้คนเหล่านั้น
จนใครๆก็ต้องพากันเรียกเราว่า ท่านครับ ท่านขา ท่านจ๋า(!?) ท่านฮ้า(!!?)
หึๆ ไม่ว่าเราจะไปที่ไหน พวกมันก็ต้องแสดงความเคารพชนิดที่แทบจะก้มลงกราบเท้า
ก็ได้ หึ ฮะๆ ฮ่า ฮะๆ"
"O __ O!"
"แล้วตอนนั้นล่ะไออาคอส ทั้งฉันและนาย เราจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งยศศักดิ์ของเรา
จะสูงส่งซะจนไม่สามารถหาในโลกได้ เชื่อเถอะไออาคอส จะไม่มีใครมากดขี่
ข่มเหงนายได้อีกแล้ว ดีใช่ไหมล่ะ"
"อือ ^ ^"
"แล้วถึงตอนนั้นถ้ามีใครลองมาขัดใจฉันแม้แต่นิดเดียวล่ะก็....
ฉันจะจับมันหักกระดูกให้หมดเลยคอยดู ฮ่า ฮะๆ ฮิฮี่ๆ ฮะๆ (หัวเราะโรคจิต).."
"= =!!!"
...และนั้นก็เป็นครั้งแรกที่ข้าพบคนๆนั้น
....เพื่อนคนแรกของข้า
....คนที่อยู่กับข้ามาตลอด
...คนที่เข้าใจข้าที่สุด
...คนที่ทำให้นรกแห่งนี้ไม่มืดมิดเงียบเหงา
...แสงสว่างของข้า
ไออาคอส
ก๊อก!! ก๊อก!!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายภวังค์ความคิดของมีนอส
เขาลุกขึ้นมาในท่านั้ง สายตาจับจ้องไปยังประตูไม้ที่เข้มที่ยังคงมีเสียงเคาะดังขึ้นเรื่อยๆ
"มีนอสๆ หลับอยู่รึเปล่า" เสียงของคนอีกฝากหนึ่งดังขึ้น
เสียงที่คุ้นเคยสำหรับเจ้าของห้อง
...ไออาคอส
"หลับไปแล้วล่ะ!" มีนอสนึกสนุกตอบไปและยิ้มนิดๆ
"คนหลับแล้วที่ไหนตอบได้ว่า - -*"
"เข้ามาเถอะไม่ได้ล็อค"
"มาเปิดประตูให้หน่อยสิ ไม่มีมือ"
"^ ^*"..ไม่มีมือ..แล้วมันใช้อะไรเคาะประตูวะเนี้ย
ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงเดินมาเปิดประตูให้ตามคำขอของอีกฝ่าย
แต่ทันทีที่ประตูเปิดออกเท่านั้นล่ะ........
"HBD นะมีนอส!!!!!!!!!!!!!"
"อ้าว!! เฮ้ย!!!! O [ ]o!!!!!!!!!!!!"
โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ผู้มาเยือนจัดการกระโดดพุ่งเข้ามาไม่ให้เจ้าของห้องตั้งตัว ล้มตึงไปตามๆกัน
"โอ๊ย~ ไอ้เจ้าบ้า บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเที่ยวกระโดดใส่คนอื่นแบบนี้"
มีนอสโวยวายพลางใช้มือลูบหลังที่ลงเข้าไปเต็มๆ
"อ้าว! ไม่ชอบเหรอ นึกว่าชอบซะอีก" คนพุ่งใส่ทำตาใสซื่อและเอียงคอนิดๆ
"ล้มทั้งยืนแบบนี้ใครจะชอบฟร่ะ = =!!"
"น่านะ ไม่เจ็บนะ เอ้า้!"
ร่างบางเปลี่ยนเรื่องและยื่นกล่องห่อกระดาษลายน่ารักผูกโบว์ให้ทันที
"อะไรน่ะ!?"
"ก็ของขวัญไง ^ ^"
"นั้นล่ะแล้วของข้างในมันคืออะไร"
"บ้า! ใครจะบอกกันล่ะ ลองแกะดูสิ" ร่างบางส่งยิ้มให้
มีนอสรับกล่องของขวัญมาจากมือเรียวคู่นั้นแล้วจัดการข่มขืน(!?)ฉีกกระดาษและโบว์ออก
จนเหลือแต่กล่องเปลือยเปล่าและเปิดฝาทันที
"นะ..นี้มัน.." ร่างสูงเบิกตากว้า่ง
นาฬิกาข้อมือสายเหล็กเรือนสีทอง หน้าปัดกลมสายสวยถูกหยิบขึ้นมาจากล่อง
"นี้เจ้าให้ข้าเหรอ.." มีนอสถึงกับอึ้ง
"อือ! ชอบไหมล่ะ ^ ^"
"บรูว~ไม่เห็นชอบเลย= 3 ="
"ห๊า O [] o!!!! " ไออาคอสตกใจตาค้างทันที "ระ..เหรอ..อะไรกัน ข้านึกว่าเจ้าจะชอบซะอีก T T"
ร่างบางก้มหน้าลง น้ำตาซึมพลางใช้นิ้ววาดอะไรก็ไม่รู้บนพื้นไปพลาง
"ฮะๆ ข้าล้อเล่นหรอกน้า ^ ^"มีนอสอดที่จะหัวเราะไม่ได้
"อ้าว!บ้า! เล่นอะไรก็ไม่รู้ตกใจหมด > O <!" ไออาคอสโวยวายทันที
"เอาน่าๆ แต่ว่าคิดยังไงซื้อนาฬิกาให้ข้าล่ะเนี้ย"
"ก็เจ้ามันหัวสูง ของแต่ของมียี่ห้อแพงๆ จะซื้อน้ำพริกกุ้งเสียบให้มันก็ยังไงอยู่
แล้วเห็นเจ้าชอบบ้างานทำงานไม่ดูเวลา ข้าก็เลยซื้อนาฬิกาให้นี้ล่ะ แต่ไม่ใช่ถูกเลยนะ
เรือนตั้งพันกว่าแน่ะ - -*"
"อ่านะ แต่ก็ไม่นึกว่าเจ้าจะจำวันเกิดข้าได้ด้วยนะเนี้ย"
"ใครกันจะลืมวันเกิดเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาได้ล่ะ
ข้าไม่ยอมพลาดที่จะมา HBD เจ้าคนแรกหรอกน้ามีนอส" ไออาคอสยิ้ม
"ขอโทษนะมีนอสข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบให้ข้าพูดเรื่องนี้แต่ว่า.......
เจ้าเป็นคนแรกที่ยอมรับจัณฑาลอย่างข้า......"
มีนอสถอนหายใจ นี้ถ้าหากไม่มีเกริ่นนำมาก่อนเขาคงจะเคาะหัวเจ้าแขกนี้ไปแล้ว
แต่ทว่าเขาใช้มือลูบหัวผมสีแอเมทิสต์นั้น
"เจ้าเองก็เป็นเพื่อนคนแรกในขุมนรกชวนสยองนี้ของข้า ไออาคอส..."
...ไม่มีใครรู้เลยว่า....
...ตั้งแต่เมื่อไรกัน...
...จากคนไม่รู้จัก..
...กลายเป็นเพื่อน...
...จากเพื่อน...
...กลายเป็นคนที่รักไปได้.......
"เฮ้ย!!!มีนอสทำอะไรอยู่วะ ประตูก็ไม่ปิด ล่อโจรเรอะ
อ้าว! นั้นไออาคอส มันมาตั้งแต่เมื่อไรเนี้ย"
เสียงกร้าวของผู้มาใหม่ตวาดดังขึ้น ใช่แล้ว...ขุนพลอีกตัว เอ๊ย! คน
ผู้ซึ่งมีคิ้วติดกัน ไวเวิร์น ราดามันติส
"ท่านไอครับ = O =!! ผมบอกให้มาพร้อมกันไม่ใช่เหรอครับ มาก่อนคนเดียวแบบนี้อันตรายนะครับ
ยิ่งอยู่ในห้องนอนที่แสนลับตาและล็อคง่ายด้วย = =!!"
หนุ่มผู้มีผิวสีเข้ม ตาสีเหลืองสว่างซึ่งถ้าอยู่ในความมืด เราคงเห็นตามันลอยได้
(อาจจะแถมฟันถ้ามันยิ้ม ฟังดูนึกถึง magic cat ในเรื่องอลิสในแดนมหัสจรรย์ชอบกล)
สฟิงซ์ ฟาโรห์ลิ่วล้อน้่อยนักดนตีน(เล่นดนตรี+โดนตีนตื้บบ่อบๆ)ซึ่งมักวิกลจริตกลัวเจ้านายโดนข่มขืน
(มันก็น่ากลัวจริงๆนั้นล่ะ)
"อะไรกันฟาโรห์นี้แกก็มาด้วยเหรอเนี้ย ให้ตายสิ ไม่รู้เลยนะเนี้ย สงสัยแสงที่นี้จะน้อยไปสินะ
หึๆ วันหลังฉันว่าฉันคงต้องให้แกพกสปอตไลท์ส่องตัวเองซะแล้วมั้ง ไม่งั้นคงไม่มีคนเห็น
แล้วเดินเหยียบแกก็ได้ ฮะๆ"
ที่ใดมีความมืดที่นั้นย่อมมีตัวส่องสว่าง(!?) ซิลเวอร์เซนต์ผู้ซึ่งแม้แต่โกลธ์เซนต์ย่อมต้องยอมสยบ
ไลร่า โอฟี่
"กะ...แก ไอ้โอฟี่ ไอ้ตัวแสบตา แกมาทำไมฟร่ะ ไปไกลๆวุ้ยไม่อยากเห็นหน้า"
พี่ดำมีหรือจะยอมให้ด่าฟรี จัดการไล่ทันที
"แหม ทำยังกับหน้าตัวเองน่าเห็นซะอย่างนั้น = =!
อันที่จริงฉันเองก็ไม่ไ้ด้มานี้เื่อต่อปากต่อคำให้เสียเวลาอันมีค่าหรอกนะ
แต่ฉันได้ยินว่าวันนี้มันวันเกิดกริฟฟอนน้อยของเรา ฉันเลยคิดว่าบางทีเจ้าครุตน้อยของเรา
อาจจะมอบความบริสุทธิ์ให้เป็นของขวัญวันเกิดให้เปิดก็เป็นได้....."
"อะไรนะ!! กริฟฟอน ครุตน้อย ความบริสุทธิ์ เปิด!! อะไรของแกวะโอฟี่!!!!"
เสียงของเดอะหงอกเล่นแส้นายว่า บัคร็อค รูเน่ ดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่แสดงถึงความไม่พึงพอใจอย่างยิ่ง
"รูเน่!! มาด้วยเหรอ" ไออาคอสยิ้มและหันไปหาต้นเสียงที่ว่า กำลังจะแยกส่วนซิลเวอร์เซนต์อยู่ล่ะมั้ง
"คะ..ครับท่านไออาคอส" รูเน่รีบหยุดการกระทำนั้นและหันมาตีหน้ายิ้มให้ทันที
" = =*" เจ้าของวันเกิดถึงกับทำหน้าบูดกับการส่งยิ้มกันของทั้งสอง
"เอ่อ..ท่านมีนอส HBD นะครับ ขอให้รีบตาย เอ๊ย! ขอให้อายุยืนลงนะครับ(!?)"
รูเน่รีบหันไปอวยพรทันที..หนอย...ไอ้นี้..ตอนฉันยังไม่มาถึง แกทำอะไรไออาคอสมั้งเนี้ย
"เออ! แต่พรนี้ให้แกดีกว่ารูเน่" มีนอสยิ้มเหี้ยมเกรียมตอบรับ..หนอย..ไอ้เวร...นี้มันมาทำไมวะ
มาให้ห้องตรูเป็นเสนียด
"ฮะๆ "รูเน่แสร้งหัวเราะ..ถุย นี้ถ้าไออาคอสไม่มากูก็ไม่อยากเหยียบห้องมึงให้เป็นเสนียดเท้าหรอกวะ
ราวกับมีประจุไฟฟ้าแรงสูงปะทะกันกลางอากาศ...
"เอาล่ะๆ ยังไงก็มีนอส เอ้า! " ราด้ารีบมาคั่นซะก่อนที่จะเกิดมวยขึ้นพลางส่งของบางอย่างให้ทันที
"ไอ้ด้านี้มัน = =!" มีนอสแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น
น้ำยาเปลี่ยนสีผม
"เห็นแกหัวหงอกๆ ฉันก็เลยซื้อมาให้น่ะ แบบหัวเขียวซะด้วยนา
เท่านี้ก็จะได้ไม่มีคนว่าแกหัวหงอกได้อีกแล้วไง ^ ^"
"ไอ้บ้า!! มันจะให้ตรูเป็นแมลงวันรึไง อีกอย่างตรูผมสีเงินเฟ้ย! เดี๋ยวเอาเลือดออกจากหัวแก
ให้มันย้อมหัวแกเป็นสีแดงซะดีไหม!!!!"
"เอ่อ...ท่านมีนอสครับ = =! ยังไงผมก็ทำเค้กมาให้นะครับ" ฟาโรห์รีบเปลี่ยนเรื่องเอาเค้กออกมาทันที
"อ้าว! ฟาโรห์นี้แกทำเค้กธรรมดาเหรอ ฉันนึกว่าแกจะทำเค้กช็อคโกแล็ตที่มันดำๆเหมือนแกซะอีก"
เซนต์ไลร่าฉีกยิ้มทันที
"กรอด...อยากควักหัวใจคนจังเลย เอ่อ...แต่ท่านไอครับ ท่านลืมโรตีของท่านนะครับ"
ว่าแล้วฟาโรห์มันก็เอาถุงใหญ่อีกถุงออกมาทันที
"เหรอ..นั้นสินะ อันที่จริงข้าไม่ได้ลืมหรอก พอดีข้าขี้เกียจหิ้วน่ะมันหนัก
เลยตั้งทิ้งไว้ให้เจ้าหิ้วมาให้ไง ^ ^"
"โห..นายฉัน = = โครตรับประทานแรงเลย ..
แต่ตกลงนี้ท่านทำจริงๆเหรอครับตั้ง 108 อัน"
" 108 อัน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
ทุกคนในบริเวณที่ได้ยินเบิกตากว้างอุทานออกมาพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมาย
"นะ..นี้จะเอามาแจกสเป็คเตอร์ทั้งนรกเลยเรอะ" ราด้าว่าขึ้นแบบไม่อยากเชื่อ
"ท่านไออาคอสครับ เกิดบ้าระห่ำอะไรขึ้นมาอีกเนี้ย " รูเน่กุมขมับ
"O [ ]o!!" โอฟี่อ้าปากค้าง....มะ..มันจะให้กินกันจนท้องแตกแบบชูชกเลยเหรอวะ
"มีนอสนิ่งเงียบไม่พูดอะไรแต่ว่าหน้าตาเบ้สุดๆ
"ก็..เห็นเลขมันสวยดี แล้วเวลาทอดมันก็ทอดแล้วมันส์ เลยหยุดไม่ได้เท่านั้นเอง"
ไออาคอสว่าพลางจิ้มนิ้วไปด้วย
"เอาเถอะๆ ยังไงก็กรึ้บไปกินไปอาจจะหมดก็ได้ - __, - " ไม่ทันไรพี่ด้าก็หาเรื่องแดกเหล้าทันที
"เรื่องเหล้านี้ฉันขอบายนะ พอดียูลิทีสไม่ชอบคนกินเหล้า" คนมีเมียว่า
"ผมก็ไม่เอานะครับ เหล้ามันไม่ดีต่อสุขภาพ ทำให้การตอบสนองช้าลง ความสามารถในการขับขี่ลดลง
แถมยังผิดศีลห้า สุราเมรัย... บลาๆ..." พี่ดำก็บ่นไปเรื่อยๆซึ่งไม่มีคนฟังมันหรอก
"เอ้า! แล้วห้องข้ามันเป็นที่สังสรรค์ของพวกเจ้าไปได้ไงเนี้ย - -*" เจ้าของห้องเริ่มตะหงิดทันที
"มีนอสกินโรตีให้หมดนะ ข้าทำมาเพื่อเจ้าโดยเฉพาะเลย" ไออาคอสที่นั้งข้่างๆหันมากระซิบ
"= =!!" ...จะกินยังไงหมดวะ ตั้ง 108 อัน
"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ อ๋อ! นั้นสินะ ข้ายังไม่ได้อวยพรเจ้าเลยนี้นา่"
...ความจริงมันสยองโรตีนู๋ต่างหากจ้ะ
ไม่รู้ว่าร่างบางคิดอะไรอยู่
เขายืนหน้าไปหอมแก้มร่างสูงที่ไม่ทันตั้งตัว
มีนอสเบิกตากว้างหันไปหาร่างบาง
"ขอให้มีความสุขนะมีนอส" ร่างบางยิ้ม
พรู่ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ขุนพลราดามันติสถึงกับพ่นเหล้าที่กำลังซดอยู่ดีๆและไอแค่กๆด้วยความสำลัก
เพล้ง!!!!!!!!!!!!!
รูเน่บีบแก้วที่อยู่ในมือจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆ มือนั้นสั่นเทากับภาพที่เห็น
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ม่านตาหดเล็กลง ใบหน้าซีดเซียว
ในขณะที่ฟาโรห์อ้าปากค้าง ทำตาโตเท่าไข่ห่าน
ตรงข้ามกับโอฟี่ที่เผผยยิ้มโรคจิตขึ้นมาที่มุมปากและแอบหัวเราะ หึๆ ในลำคอ
มีนอสเอามือขึ้นมาแตะบริเวณที่ถูกหอม ก่อนที่จะค่อยๆเผยยิ้มออกมา
....แค่นี้ข้าก็มีความสุขแล้วล่ะ เจ้าเด็กโง่...
และตามด้วยเสียงที่ดังขึ้นพร้อมกันจากผู้ชมราวกับจะสรรเสริญการกระทำอันแสนกล้าหาญ(!?)ของร่างบาง
"ไออาคอส!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
END
HBD MINOS
BLESS YOU, HAPPY FOREVER
edit @ 2007/03/29 11:36:49
edit @ 2007/03/30 08:30:40
edit @ 2007/03/30 09:22:27
edit @ 2007/03/30 10:29:11
Tags: aiacos, fanfic, minos, saintseiya5 Comments
#1 By Movivin on 2007-03-30 11:01